Schrijfmarathon 2014: Ronde 5

Hands Typing on a Laptop ComputerOpdracht 5 werd op 5 juli 2014 naar de zeven overgebleven deelnemers gestuurd:

Jij wordt geblinddoekt door het bos geleid. Beschrijft wat je kan horen, ruiken, voelen, proeven. Zintuigen zijn belangrijk! Laat jouw lezer door jouw verhaal – dat in de eerste persoon geschreven moet worden – ook horen, ruiken, voelen en proeven. En natuurlijk zien, ook al kan jij het in het verhaal niet.

Maximale lengte: 350 woorden

De verhalen van de deelnemers zijn anoniem en in willekeurige volgorde geplaatst.

Lees alle stukjes en stem op jouw favoriet. Bij het stemmen kies jij niet alleen voor jouw favoriet, maar beoordeel jij ook of de schrijver de opdracht goed heeft begrepen en uitgevoerd.

Deelnemers mogen ONDER GEEN OMSTANDIGHEDEN bekend maken welk stuk zij geschreven hebben. Er wordt strikt toezicht gehouden op het stemmen en bij het vermoeden dat het stemmen niet eerlijk verloopt, wordt het stil gelegd en/of kunnen deelnemers van verdere deelname worden uitgesloten!

Per persoon mag slechts 1 stem worden uitgebracht.

Er kan gestemd worden tot 23.59 op 1 augustus 2014

Bij het bekend maken van de uitslag van deze vijfde stemronde, vertellen we ook welk stukje van welke deelnemer is.

Let op: Één deelnemer heeft zich wegens omstandigheden terug getrokken uit de race. Daarom zijn er nu maar 6 verhalen om op te stemmen.

Veel leesplezier!

© EWA Nederland


Nummer 1: Betalen in natura

Brosse takjes, scherpe dennennaalden, kiezelige steentjes, dorre bladeren, zacht mos, nat gras, harde dennenappeltjes en nijvere bosmieren, dat en meer moesten mijn voetzolen trotseren terwijl ik geblinddoekt, naakt en merkbaar opgewonden, letterlijk dwars door een bos werd geleid.
De aanleiding? Een weddenschap, in een louche bar aan de rand van een bos.
De uitkomst? Mijn man verloor.
Zijn inzet? Ik.
De tegensprestatie? Uitkleden, mond houden en meekomen. Na een kort telefoongesprek volgde de blinddoek en werd ik aan de hand weggeleid.

Terwijl we door het bos lopen schuur ik mij aan honderden takjes en krijg ik spinrag en bladeren in mijn gezicht. Het schijnt mijn begeleider, de winnaar van de weddenschap, niet te deren.
De zon verwarmd mijn naakte lijf gelukkig, terwijl mijn voeten juist koud en nat zijn. Om mij heen hoor ik, behalve onze voetstappen, een scala aan geluiden die ik niet allemaal herken. Soms hoor ik vogels, veel vaker hoor ik zoemende insecten om mijn hoofd.
De route naar…? Ja, waar gaan we heen eigenlijk? Ik weet het niet, maar de weg ernaartoe is lang.
Lang genoeg om ook te genieten van de verscheidenheid aan geuren die er in het bos hangen. Naar Kerst verlangende dennengeur overheerst. Iets wat je geblinddoekt veel beter opmerkt volgens mij.
Als er naar schatting tien minuten zwijgend gelopen is, verandert de ondergrond in zand. Warm rul zand.
Ik vertraag mijn tred want in de verte hoor ik stemmen. Mijn hand wordt steviger beetgepakt en met een ruk aan mijn arm wordt mij duidelijk gemaakt dat dat niet de bedoeling is.

We zijn vast op een open plek in het bos, want de zon schijnt onafgebroken op mijn huid. De stemmen zijn nu goed verstaanbaar en ik moet de neiging om mijn naaktheid te verbergen sterk onderdrukken.
Zo te horen volgt er een voorstelrondje waarbij ik vijf andere stemmen kan onderscheiden.
Ik schrik als ik voorover tegen een hard voorwerp wordt geduwd. Het voelt aan als een grote koude kei.
Een schril contrast met de eerste warme pik die ongevraagd tussen mijn benen op zoek gaat naar de ingang van mijn vrouwelijkheid.


Nummer 2: The Party

Mijn tepels prikken licht als hij me zachtjes voorttrekt aan de kettinkjes die er aan vastzitten. Mijn jurkje heb ik onderweg al uit moeten doen toen ik geblinddoekt in de auto zat.

De avondwind streelt mijn dijen terwijl ik behoedzaam kleine stapjes neem, mijn handen gebonden op mijn rug. Ik loop op iets wat mos moet zijn. Ik ben omgeven door geuren van dennenbomen, varens, composterende begroeiing. Links van me kabbelt water. Zijn voetstappen zijn schuin voor me en af en toe hoor ik hoe zijn pantalon blijft haken in doornen. Lief van hem dat hij me behoedt voor krassen op mijn blanke huid. Krijsend vliegt een vogel weg, zijn vleugels hard klappend op de wind.

Zijn hand op mijn buik stopt me.

“Kniel maar even, en dan helemaal voorover bukken.”

Langzaam laat ik me zakken. Kleine oneffenheden onder het mos pijnigen mijn knieën. Voorover buigend kriebelt het mos tegen mijn wang. Ik ruik de aarde en voel de koelte ervan. Twee vingers spreiden mijn billen en iets duwt mijn kontgaatje open. Als het zich naar binnen werkt voel ik dat het een kleine butplug is. Hij wil dus dat zijn meisje een juweeltje draagt.

We lopen verder. Voor me hoor ik gemurmel verstommen. Het ruisen van de bomen klinkt nu wat verder weg en ik voel hoe de avondzon opeens mijn lichaam koestert. Grassprietjes kriebelen tussen mijn tenen. We lopen een rondje tegen de klok in en opeens ruik ik aftershave en de geur van pijptabak.

Als hij me scherp naar links trekt, wippen mijn borsten wat omhoog als de touwtjes strakker komen te staan door de abrupte beweging. De pijn schiet door naar mijn kruis.

“Stop hier en laat je rechtstandig achterover vallen.”

Zijn toon is gebiedend. Blind vertrouwend op hem, val ik recht achterover en voel hoe minstens zes paar handen mij opvangen. Ik word opgetild door wat voelt als stevige mannenhanden. Mijn benen worden gespreid zodat mijn opwinding voor iedereen zichtbaar wordt. Goedkeurend gemompel doen me rillen van geilheid.

Ik vermoed dat het feest gaat beginnen…


Nummer 3: Blind vertrouwen

“Ik lijk wel gek”, gaat er door mij heen als het portier van de auto opengaat. Ik ben geblinddoekt ingestapt bij een Dominant waar ik wel virtueel al langer een D/s mee heb, maar dit is ons eerste echte samenzijn.
“Vertrouw je mij?” heeft Hij bij mij thuis gevraagd.
Ik heb ja geantwoord en daarmee werd mijn wereldje pikdonker. Nu mag ik uitstappen. Het eerste wat ik ruik is frisse lucht. Zodra ik sta, voel ik de zon recht in mijn gezicht. Een zachte bries koelt dat ook weer af.
Wat ook meteen opvalt is de stilte om mij heen. Toch zijn er wel geluiden. Ik hoor het ruizen van de wind door struiken en bomen. Dat suggereert een bosgebied. Ik hoor het fluiten van verschillende vogels en zelfs de schreeuw van een buizerd. Dan het zoemen van een insect die blijkbaar dichtbij genoeg is om gehoord te kunnen worden. De spanning in mijn onderbuik neemt toe.
Het is eng zo afhankelijk te zijn. Ik schrik op als het autoportier met een luide knal dichtvalt en het gegrinnik van Mijnheer die daar blijkbaar van geniet. Ik recht mijn schouders. Ik krijg de opdracht met mijn linkerhand Zijn hand te pakken en mijn rechterhand op Zijn schouder te leggen. Zoals een blinde geleid wordt, volg ik Mijnheer die meteen begint te lopen. Zijn dwingende hand laat mij geen andere keuze dan Hem te volgen.
De wandeling is kort. Slechts een paar minuten later voel ik letterlijk dat wij een bos inlopen. De schaduw van bomen is voelbaar. De wind lijkt net iets koeler te zijn. Het ruikt nu ook anders. Warme bosgrond, kruidig, zoet. Takjes knakken onder de schoenen die ik aan heb. Dan stopt Mijnheer met lopen. Ik voel hoe Hij voor mij stapt. Ik verwacht van alles. Toch trek ik even mijn gezicht weg als er iets tegenaan komt. Nog voor ik besef dat het Zijn handen zijn die mijn gezicht omsluiten, voel ik Zijn lippen op die van mij. Gewillig open ik mijn mond en proef Zijn zoete verlangen. Het vertrouwen is er …blindelings.


Nummer 4: Kruipen

Ik loop door het nachtelijke bos, met naast mijn blinddoek, slechts mijn boeien en collar om. Aan de collar heb je een hondenriem bevestigd en zo loods je mij, zonder lange tijd een woord te zeggen, door het bos. Ik voel hoe de takken en bladeren kraken onder mijn blote voeten. Ik geniet van de rust die wordt veroorzaakt door de donkerte voor mijn ogen en het geluid van de wind en nachtvogels die als enigen de stilte doorbreken. Ik ken je echter goed genoeg om te weten, dat deze rust niet eeuwig zal duren. Uiteindelijk komt dan ook het moment dat jij besluit dat dit lang genoeg heeft geduurd.
“Op je knieën en kruipen,”commandeer je me.
Meteen sta ik op scherp, klaar om te gehoorzamen. Ik voel hou je de riem laat vieren en voorzichtig zak ik op mijn hurken, waarna ik eerst rustig mijn linkerhand neerzet. Een rilling trekt door mijn lijf, als ik iets glibberigs onder mijn hand voel zitten. Het vieze gevoel negerend zet ik ook mijn andere hand en vervolgens mijn knieën op de grond. Als je weer een rukje aan de riem geeft, begin ik langzaam te kruipen.
Ik voel de takken en steentjes, die op de grond liggen, prikken en snijden. Ik probeer de pijn te verbijten als ik voel hoe er langzaam schuurplekken en sneeën in mijn handen en knieën ontstaan. Ik ben echter te trots om te laten merken dat het zeer doet, terwijl jij steeds harder aan de riem trekt en mij steeds sneller laat kruipen. Ik doe mijn best om jouw tempo bij te houden, maar dit wordt moeilijker naarmate de pijn erger wordt. Ik ben dan ook blij als je, na wat een eeuwigheid leek te zijn geweest, eindelijk halt houdt. Pas dan valt mij het luide gekwaak van de kikkers op. Ik besef dat je me naar de vijver midden in het bos hebt geloodst. Terwijl ik ondertussen, nog nahijgend, de pijn in mijn handen en knieën vervloek, hoor ik hou jij je rits open maakt. Ik slik even, omdat ik weet wat er gaat komen.


Nummer 5: Opdracht

De opdracht was duidelijk “Kleed je in kousen en jurk, verder niets, stap in de auto en rijd naar de plaats die ik je doorgeef, loop het pad af tot de grote eikenboom, blinddoek jezelf en spreek niet, wat er ook gebeurd”.
Nu sta ik hier trillend van spanning en opwinding. Al mijn zintuigen tot het uiterste gespannen.
Het wachten duurt lang. Plotseling hoor ik de bladeren naast me knisperen. Iemand pakt mijn hand. Ik ruik een kruidige aftershave. De hand is warm en stevig. Met knikkende knieën volg ik de persoon die me langzaam maar dwingend in een richting duwt. Hij zwijgt maar het bos is vol geluiden. Vogels zingen en er ritselt iets rechts van me. Ik ben bang en toch ook nieuwsgierig.
De hand brengt me tot stilstand en draait mijn lichaam. Ik voel de zon op mijn gezicht. Voorzichtig word mijn jurk over mijn hoofd getrokken zodat ik nu spiernaakt in het bos sta. De wind streelt mijn lichaam dat schreeuwt om aangeraakt te worden. Dan word ik voorover over een balk geduwd en een touw word om mijn polsen en enkels gedraaid.
Ik voel me weerloos, overgeleverd aan de persoon die me gebonden heeft.
Zijn handen strelen mijn gespannen billen. Ik huiver van genot. Ik verlang naar meer. Ik wil hem smeken me te slaan, me te nemen, ruw en hard maar ik bijt op mijn lip en denk aan mijn opdracht.
Plotseling voel ik de zweep met kracht op mijn linker bil neerkomen. Van schrik slaak ik een gilletje. Ik hoor hem grommen. “Klets” de zweep raakt mijn andere bil nog harder. Ik kan nog net de volgende kreet inslikken. Nu gromt hij tevreden. Meerdere slagen volgen. Harde en zachte.
Opeens glijd zijn mond over de striemen en ik voel de warmte en een bijtende sensatie. Zijn handen glijden tussen mijn benen om te voelen of ik opgewonden ben. Dan hoor ik hoe hij zijn broek losmaakt en zijn erectie diep in mijn verlangende natte kut duwt. Ik adem diep in en hij fluistert in mijn oor.
“Goed geluisterd sletje, Meneer is tevreden”.


Nummer 6: Nachtelijke bezigheden

Naakt op schoenen na, geblinddoekt en met mijn armen voor me gebonden loop ik door het bos. Jij loopt naast me, je hand stevig om mijn bovenarm geklemd.
We lopen op een smal pad. De klamme, natte takjes glijden langs mijn schenen. De geuren van het vochtige en zoete bos dringen mijn neus binnen, het ruikt heerlijk. Ik bespeur natte aarde, de geur van dennenbomen, paddenstoelen en nog iets anders. Jouw aftershave, sterk en mannelijk.
Een zacht, koel briesje laat de blaadjes ritselen. Mijn tepels worden hard en een rilling van genot trekt door mijn lichaam.
Af en toe voel ik jouw warme hand over mijn lichaam glijden. Een heet spoor achterlatend op mijn rug en billen. Opwinding trekt door mijn lichaam. Door de samentrekkingen in mijn binnenste voel ik de geishaballetjes in mijn kutje en het plugje in mijn kontje. Ik merk dat mijn geil langzaam over mijn schaamlippen en dijen naar beneden glijdt. Ik kreun. Je knijpt zacht in mijn kont en geeft me een snelle kus. Je smaakt naar mint.
“Nog een klein stukje, kom!”
We lopen verder en plotseling merk ik verschil. Hoewel ik door de blinddoek niets kan zien, merk ik toch dat het minder donker wordt, minder drukkend. De geur van vuur en rook drijft mijn neus binnen en dan hoor ik het…
… Spookachtig gezang om ons heen. Kippenvel trekt over mijn huid.
“Lex?” vraag ik.
“Ssht!”
Je tilt me op en het volgende moment word ik op een harde steen gelegd, die vochtig aanvoelt. Ik ril van angst en kou. Mijn benen worden ruw gespreid en vastgebonden aan het altaar. Vervolgens worden mijn polsen boven mijn hoofd vast gemaakt. Het spookachtige gezang wordt langzaam luider. Het komt dichterbij!
Mijn hart klopt in mijn keel, mijn ademhaling versnelt. Ik hap en snuif de zuurstof angstig naar binnen. De geur van vuur en rook wordt intenser, net als mijn angst wanneer ik je hoor spreken.
“We zijn klaar, het ritueel kan beginnen!”


One thought on “Schrijfmarathon 2014: Ronde 5

  1. ik vind t jammer dat er nogal veel taal- en stijlfouten in de inzendingen zijn te vinden.
    * ruizen met een z?
    * het gebeurd met een d?
    * glijd zijn mond zonder t?
    slechts een paar voorbeelden.
    sommige inzendingen lijken in grote haast geschreven te zijn, terwijl de deelnemers in mijn perceptie voldoende tijd hadden om hun verhaal te herlezen.
    de opdracht (heel mooi!) vraagt om zintuigelijke waarnemingen. in sommige inzendingen lees ik de geur van het bos, het strelen van de wind, de smaak van aarde. after-shave lijkt mij wat vergezocht.
    ik ben zelf in een van de vorige ronden afgevallen, ik zou ongetwijfeld geen betere inzending hebben geproduceerd.
    *
    ik zie uit naar de uitslag en naar de inzendingen voor de volgende ronde!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *