Schrijfmarathon 2014: Ronde 6

Opdracht 6 werd op 2 augustus2014 naar de 5 overgebleven deelnemers gestuurd:

Ergens op een terrasje op een zomerse avond…

Maximale lengte: 750 woorden

De verhalen van de deelnemers zijn anoniem en in willekeurige volgorde geplaatst.

Lees alle stukjes en stem op jouw favoriet. Bij het stemmen kies jij niet alleen voor jouw favoriet, maar beoordeel jij ook het verhaal op stijl en techniek en of de auteurs zich aan de opdracht hebben gehouden.

Deelnemers mogen ONDER GEEN OMSTANDIGHEDEN bekend maken welk stuk zij geschreven hebben. Er wordt strikt toezicht gehouden op het stemmen en bij het vermoeden dat het stemmen niet eerlijk verloopt, wordt het stil gelegd en/of kunnen deelnemers van verdere deelname worden uitgesloten!

Per persoon mag slechts 1 stem worden uitgebracht.

Er kan gestemd worden tot 23.59 op 29 augustus 2014.

Bij het bekend maken van de uitslag van deze stemronde, vertellen we ook welk stukje van welke deelnemer is.

Veel leesplezier!

© EWA Nederland


Nummer 1: Op de tandem

Zo’n zwoele avond had ik in geen tijden meegemaakt. Het rook buiten nog naar de warmte van die dag. Gelukkig maakten we met z’n tweeën een beetje vaart waardoor de rijwind voor verkoeling zorgde.
Net toen ik weer een glimp van haar shampoo rook, omdat ik wat van haar gouden engelenharen in mijn gezicht gestreeld kreeg, vroeg ze: “Vind je het ook niet heerlijk ruiken? Je ruikt de zomer.”
Ik lachte en zei: “De zomer ruikt lekker, maar jij ruikt nog véél lekkerder.”
“Charmeur!” lachte ze terug.
Hoewel ik haar ranke torso nu even alleen van achteren kon bekijken, wist ik welk fraais de voorzijde sierde. Een platte buik en twee parmantige borsten onder een altijd stralend gezicht, zelfs zonder enige make-up. Ook de details, zoals dat litteken linksonder haar navel, kende ik van dichtbij. En onderaan dat prachtige bovenlijf zaten twee billen. Wat zeg ik…? Twee absoluut perfecte billen.
Terwijl ik aan haar billen dacht, dwaalde mijn blik onwillekeurig naar beneden.
Ja, dáár waren ze, hun blanke perzikhuid slechts uit het zicht genomen door een strak, glanzend, zwart wielrennersbroekje. Een serie korte ongecontroleerde krampen baanden zich een weg door mijn onderbuik. Snel keek ik weer op, anders had een onmiskenbaar silhouet in mijn eigen strakke wielrennerstenue ongetwijfeld verraden waar mijn gedachten naar op weg waren.
De gereden kilometers verdwenen achter ons, terwijl onze pedalen netjes synchroon in de rondte draaiden. Zij stuurde, onderwijl onbekommerd en geanimeerd pratend over van alles en nog wat. Keer op keer moest ik mijn gedachten weer bij het fietsen en onze conversatie brengen, want dat fotomodelwaardige lichaam vóór mij, leidde mij herhaaldelijk af.
Als zij iets zei over de mooie bloemen, dacht ik aan de bijtjes. Zei zij iets over die koeien in de wei, dacht ik aan gras dat twee kontjes hoog was.
“We vrijen te weinig,” antwoordde ik per ongeluk toen ze vroeg of ik het nog leuk vond.
“Wat zei je?”
“Ik zei, we rijden te weinig… samen, bedoel ik,” maakte ik ervan.
Ze lachte, want ze had me wel degelijk goed verstaan. Vergezeld van het geluid van de krekels reden we verder tussen de weilanden, onder een schier wolkeloze hemel.
In de verte wachtte een uitnodigend terrasje op ons. Het was onze vaste stek geworden op ritjes zoals deze. De bediening kende ons al bij naam. Maar eerst nog volgden we de bordjes ‘Speelweide’ en weer kwam er zo’n ‘foute’ associatie bij mij op.
Een verkoelend ritje door een hemels geurend dennenbos bracht ons bij de speelweide, waar we stopten en de tandem bij een bankje stalden. Het water in onze bidons was beslist niet zo koud meer als toen we ze vulden, maar het smaakte ons er niet minder om. In stilte keken we, gezeten op het bankje, over een verlaten speelweide.
“Ik hoorde wel wat je zei, toenet,” zei ze opeens.
Omdat ik echt niet wist waar ze op doelde, keek ik haar blijkbaar erg verbaasd aan.
Ze lachte om mijn gezichtsuitdrukking en vulde haar opmerking aan door te zeggen: “Over dat we te weinig vrijen.”
Nog voor ik mij van repliek kon dienen, stond ze op en kwam, met haar gezicht naar mij toe, op mijn schoot zitten. Haar handen bracht ze samen achter mijn hoofd, waarna ze, met haar onderarmen steunend op mijn schouders, naar voren boog. Haar zachte volle lippen vonden de mijne. Een schalks tongetje glipte tussen onze lippen door en raakte mijn voortanden. De wereld om mij heen kromp ineen tot er alleen nog ruimte was voor háár en mij.
Mijn handen gleden over haar gladde fietspakje. Heel even schokte haar lichaam toen mijn duimen en haar priemende tepels elkaar ontmoetten. Haar verhoogde hartslag liet haar sneller ademen, wat ik merkte aan de korte pauzes die onze dansende tongen moesten maken, als zij weer een teug adem nam.
De ruimte in het kruis van mijn strakke wielrenbroek werd in rap tempo gesoupeerd door mijn wassende mannelijkheid en het verlangen om haar een spetterende neukbeurt te geven, groeide al even snel.
Ik verplaatste mijn handen naar haar perfecte billen en duwde haar zinderende driehoek tegen mijn stormram aan…

“Sander!” riep iemand, mijn droom abrupt onderbrekend. “Sander, wij willen zo gaan sluiten. Het is tijd om op huis aan te gaan, kerel.”
Enigszins verward opende ik mijn ogen.
“Shit, waar ben ik en wat doe ik hier?” schoot er door mijn hoofd.
Onmiddellijk wist ik beide weer.
“O ja… ik zou hier nadenken over de schrijfmarathon opdracht ‘ergens op een terrasje op een zomerse avond’…”


Nummer 2: In controle

Daar zit ik dan. In een vreemde stad op een terras. Het is een mooie, zonnige en zomerse avond. Ik zit alleen maar dat stoort me niet. Met mijn glas in mijn hand, zit ik achterover geleund in mijn stoel. Zo nu en dan neem ik een slok. De drank glijdt over mijn tong achter in mijn keel, verwarmt me van binnen. Ondertussen kijk ik naar de mensen die voorbij lopen. Ik kijk openlijk, niet verborgen achter een zonnebril zoals zo velen. Nee, gewoon recht aan kijken en mensen in schatten.
Sommigen kijken nieuwsgierig terug, maar wenden al snel hun blik af. Anderen kijken helemaal niet, staren verlegen naar de grond en lopen snel door. Het maakt mijn spelletje alleen maar leuker. Ik grijns, totaal in controle.
Een enkele keer krijg ik een blik terug die me interesseert. Ik voel mijn lichaam reageren. Suggestief doe ik mijn benen iets uit elkaar en grinnik als de mensen verbaasd en verlegen doorlopen.
De serveerster komt naar me toegelopen, haar parfum dringt mijn neus binnen. Ik wuif haar weg. Even kijkt ze beledigd, maar al snel tovert ze opnieuw een glimlach op haar gezicht en loopt verder naar een volgende, meer welwillende klant. Ik kijk haar na. Zodra ik mijn hoofd terug draai vang ik de blik op van een vreemde. Een rilling loopt over mijn rug. De vreemde kijkt naar me, zoals ik naar anderen kijk. De vreemde jaagt op mij, zoals ik dat zelf ook bij anderen doe.
Mijn hart begint te bonken in mijn keel, geilheid neemt controle over mijn lichaam. Ik kijk agressief terug, maar het doet de vreemde niets. Slechts diezelfde blik van interesse, ook als ik suggestief mijn benen iets van elkaar doe. Ik zie een klein lachje. De vreemde vermaakt zich met mij, zoals ik mijzelf eerder met andere mensen vermaakte.
Dan staat de vreemde op en loopt rustig naar mijn tafeltje. Ik voel mijn ademhaling versnellen. We blijven naar elkaar kijken, terwijl de vreemde bij mij aan het tafeltje komt zitten. In stilte houden onze blikken elkaar vast, schattend, peilend.

En dan weet ik het… Hij is net zoals ik ben, we zijn aan elkaar gewaagd. Het maakt me nog geiler. Ik volg zijn blik naar mijn borsten en besef dat mijn harde tepels duidelijk door mijn shirt heen priemen. Ik bekijk hem op dezelfde manier. Zijn erectie tekent zichtbaar af in zijn broek, het geeft mij een kloppend en vochtig gevoel tussen mijn benen. Zijn blik zegt alles, dit gaat een spannende avond worden…


Nummer 3: Een bijzonder stel

Net als elke zaterdagavond, deze zomer, neem ik plaats op het terras van mijn favoriete café. Ik geniet van mijn glas rosé, terwijl ik mijn pen en notitieblok op tafel leg. Met een glimlach bestudeer ik de mensen om mij heen. Geen fijnere plek om als schrijfster inspiratie op te doen, dan op dit terras.
Links voor me zit een jonge man, ik schat hem midden twintig, strak in pak. Ik stel me voor dat hij op zijn vriendin wacht. Een tafeltje verder zit een oude vrouw hardop te mopperen op de jeugd van tegenwoordig, terwijl een groep jongeren luid pratend langsloopt.
Mijn ogen dwalen verder en blijven hangen bij een stel van een jaar of vijftig. Waar ik vroeger, als tiener, vijftig heel oud vond, weet ik inmiddels wel beter. Ik zie het ook aan hen. Ze stralen jeugdigheid uit. Beiden duidelijk vol genot en levenslust. Zij lacht hartelijk om zijn grapjes en ik zie zijn pretoogjes als hij naar haar kijkt. Gewoon een stralend verliefd het stel, zo lijkt het. Naarmate ik mijn ogen echter vaker op hen laat vallen, zie ik steeds meer details die iets af lijken te wijken van andere stellen. Los van elkaar misschien weinig opvallend, maar samen schetsen de details voor mijn ogen een bijzonder koppel.
Zij draagt hoge hakken en een strak kort leren rokje, waaronder duidelijk te zien is dat ze kousen draagt. Haar bh is subtiel zichtbaar onder haar witte blouse. Ze draagt een strakke ketting, het lijkt wel rvs, met een ringetje er aan. Waarbij ik het gevoel heb dat er iets ontbreekt, alsof er iets aan had moeten hangen. Zijn kleding is niet echt opvallend. Een simpel zwart t-shirt en een zwarte jeans. Toch blijven mijn ogen ook bij hem even hangen. Aan het lusje van zijn leren riem zit een ketting vast geklikt, waarvan het uiteinde verdwijnt in zijn broekzak. In mijn fantasie stel ik me voor dat die ketting vast zit aan het lege ringetje bij de hals van de vrouw. Hoe hij zo met haar, aan de lijn, hun huis heeft verlaten en uit wandelen is geweest. Hoe ze genoot van het gevoel en de spanning die de ketting haar geeft. Hij heeft haar waarschijnlijk pas los gemaakt, vlak voor ze hier op het terras zijn gaan zitten.
Ik zie hoe hij zijn menukaart uitgebreid bestudeerd, maar dat zij de hare niet aan raakt. Ze kijkt er niet eens naar. Ze kijkt enkel naar de man en lijkt te wachten tot hij een beslissing heeft genomen. Als hij knikt, wenkt ze de serveerster die haar vragend aankijkt. Het is echter de man die het woord neemt en voor hen beiden iets te drinken bestelt. Terwijl ze wachten op hun bestelling, pakt hij haar subtiel bij haar haren en trekt haar naar zich toe om haar te kussen. Gewoon een speelsgebaar, lijkt het, maar in haar blik zie ik dat ze heel even pijn moet verbijten. Niet veel later worden hun glazen gebracht. Zij gewoon water, maar hij een glas rode wijn. Ik zie hoe hij een slok neemt, maar deze niet doorslikt. In plaats daarvan wenkt hij haar en geeft haar een innige kus. Ik stel me voor hoe de wijn, met behulp van hun tongen, door hun monden danst en hoe zij op deze manier ook van de smaak mag genieten.
Opeens besef ik dat ik ben weggedroomd bij het schouwspel van hun interactie. Mijn pen en notitieboekje liggen nog onaangeraakt op tafel en ook mijn glas rosé ben ik na de eerste paar slokken compleet vergeten. Terwijl ik een slok neem, en besef dat de rosé inmiddels niet meer heerlijk koel is, is de man opgestaan. Verschrikt sla ik mijn blik neer, als ik zie dat hij vastberaden naar mijn tafeltje loopt.
“Hallo dame, die zo gefascineerd naar ons zat te kijken.” Ik heb mij zelden zo betrapt gevoeld, als bij het horen van die woorden en ik voel hoe ik langzaam rood word, terwijl ik me afvraag wat hij van me wil.
“Als je wilt, mag je wel bij ons komen zitten. Dan kun je ontdekken of wat je net allemaal over ons hebt bedacht klopt… en wie weet mag je er dan zelf ook wel even van proeven.” Hij knipoogt naar me, terwijl hij de woorden spreekt. Even vraag ik me af wat me bezielt als ik besef dat ik, terwijl hij nog aan het praten was, al was opgestaan.


Nummer 4: Uitdaging

Met een tevreden zucht ga ik zitten. Mijn ogen gesloten en mijn gezicht naar de zon opgeheven. Hmmmm, de warmte dringt diep door in mijn lichaam. Ik ben wel toe aan een glaasje.
De ober reageert direct als ik hem wenk en even later zit ik te genieten van de zon en mijn wijntje.
Aan de andere kant van het terras zit een man die mij vriendelijk toelacht. Ik knik vriendelijk terug en zijn grijns word breder. Ik zie zijn blik langs mijn lichaam glijden, ik kan het bijna voelen hoe zijn ogen mijn lichaam bekijken. Een rilling loopt over mijn rug. Ik voel dat ik vochtig word als ik er aan denk dat zijn handen mijn lichaam beroeren. Ik sla mijn ogen op en kijk met een verlangende blik terug. Even zie ik een glimp van verbazing over zijn gezicht glijden maar die is snel weer verdwenen.

Zou ik durven? Zou hij schrikken of de uitdaging aangaan? Even twijfel ik maar dan neem ik het besluit. Langzaam spreid ik mijn benen, net genoeg om hem te laten zien dat ik geen slip draag.
Zijn ene wenkbrauw schiet verbaasd omhoog. Ik gniffel van binnen als ik zie hoe hij zich even geen houding weet te geven. Met mijn ene hand streel ik de binnenkant van mijn been van mijn knie langzaam omhoog. Hij wiebelt onrustig op zijn stoel. Ik kijk hem uitdagend aan en schuif mijn rok nog iets hoger terwijl ik mijn benen nog iets verder van elkaar doe. Van waar ik zit kan ik duidelijk zien dat zijn gezicht roder geworden is. Brutaal laat ik mijn vingers onder mijn rok over mijn inmiddels natte spleetje glijden. Hij hijgt en er staan druppeltjes op zijn bovenlip die in de zon glinsteren. Aangemoedigd door zijn reactie durf ik het aan om mijn vingers in mijn kutje te laten glijden en hem daarbij met een half open mond aan te kijken. Langzaam sluit ik mijn ogen en zuig mijn onderlip naar binnen. Ik hoor een stoel schuiven en voetstappen mijn kant op komen.
Ik voel dat er een schaduw over mijn gezicht glijdt en een hand op mijn knie.
“Mevrouw, uw tasje is gevallen.” Als ik mijn ogen open kijk ik in de ogen van de vriendelijke ober. Met een geschrokken blik kijk ik over zijn schouder naar het tafeltje in de hoek. …….leeg. Ik ga abrupt rechtop zitten en trek mijn rok glad. Jammer, hij heeft de uitdaging niet aangenomen. Teleurgesteld pak ik mijn tasje van de ober aan en vraag hem om de rekening.

“Die is al betaald door uw vriend.” Is het antwoord.
Verbaasd pak ik mijn tasje van hem aan en sta op. Nog steeds ongelovig loop ik in de richting van het park. Opeens word ik opzij getrokken tegen een hard lichaam. Handen glijden over mijn rug, billen en borsten en een mond daalt op de mijne neer. Mijn opwinding is nog nooit zo groot geweest. Ik ben niet bang. Hij is het! Ik weet het zeker!
Hij streelt mijn lijf en zoent me tot ik geen lucht meer krijg terwijl hij me het struikgewas in trekt. Even kijkt hij me aan om te zien of ik er mee in stem. Ik knik en dat is voldoende. Hij duwt me achterover tegen een boom en legt mijn rechterbeen op zijn schouder. Zijn vingers verkennen mijn drijfnatte kutje en hij gromt van opwinding. Dan dringt hij met zijn kloppende erectie bij me binnen. Ik zak bijna door mijn been van genot. Ik kreun en kronkel terwijl hij diep in me doordringt. Mijn vocht loopt langs mijn been naar beneden. Zijn mond neemt bezit van de mijne en zijn vingers knijpen hard in mijn tepels. Met elke stoot voel ik de boom in mijn rug en zijn lichaam tegen het mijne. Langzaam voel ik mijn orgasme naderen, elke stoot komt het dichterbij. Krampen golven door mijn lichaam en ik voel hoe hij siddert en beeft. Hij neemt mijn gezicht in zijn handen en kijk me aan en stoot harder en sneller.

Dan alsof het de normaalste zaak van de wereld is komen we samen klaar hij schreeuwt zijn longen uit zijn lijf en spuit zijn warme zaad diep in mijn van orgasme bijna dubbelgeklapte lijf dat bijna in een spagaat gedrukt word. We zakken samen op de grond en hij houd met stijf tegen zich aan gedrukt. Als we weer een beetje bijgekomen zijn kust hij me en zegt: “Kom we nemen nog een wijntje, bij mij thuis!”


Nummer 5: Dankbaar herbeleven

Het voordeel van dit verpleeghuis is dat het midden in de stad ligt. Mijn raam kijkt uit op de plek waar het zich allemaal afspeelt: de Grote Markt. Elke ochtend is er de groentenmarkt, woensdag en zaterdag de algemene markt en vroeger werden hier nog koeien en paarden verhandeld. ‘s Avonds is het daar al even druk als overdag: vooral in de zomermaanden zitten die terrasjes mutje vol. Ik zou er wat voor geven om daar weer eens op een zomerse avond een terrasje te pakken en me te laten bewonderen door het mansvolk. Me weer eens laten verwennen door een van die hitsige heren die hem tot aan zijn ballen tegen mijn schaamlippen bij me naar binnen duwt.

Maar dat kan ik wel uit mijn hoofd zetten. De enigen die nu nog aan mijn schaamlippen komen zijn de verpleegsters die me dagelijks wassen omdat ik dat zelf niet meer kan. Oh, ze zijn wel aardig, hoor. Maar enige sensualiteit is er niet bij: het moet allemaal snel snel want ze moeten weer door om de volgende bewoner af te werken. Het motorongeluk drie maanden terug maakte een abrupt einde aan mijn mobiele bestaan. Mijn rug is op meerdere plaatsen gebroken en het zal niet meer goed komen, zeggen ze. Dag werk, dag flirten, dag seksleven; zelfs het dagelijks vingeren is er niet meer bij. Mijn ogen, dat is het enige wat ik nog kan bewegen. Verder zit ik helemaal opgesloten in dit lichaam dat ooit verafgood werd door menig hunkerende man. Ik kon ze alles bieden wat ze maar wensten. Nu zou ik alleen nog kunnen knipogen, maar ik geloof niet dat dat nog veel indruk op ze maakt.

“Dag mevrouw. Mijn naam is John. Ik ben nieuw op deze afdelingen ik kom u vandaag wassen.”
Dag John, denk ik in mezelf, want praten is er ook niet meer bij. Jij mag er best wezen met je mooie lach en je gespierde voorkomen. Hadden ze je uniform niet in een nog kleinere maat? Het staat zo strak gespannen rond je borstkas, jongen.

Hij trekt de lakens naar beneden en zijn lach is op slag weg.
“Top of bottom?”
Uit het veld geslagen kijk ik hem aan.
“Top of bottom?”, vraagt hij nogmaals en legt een vinger bij het BDSMblem op mijn heup dat ik een half jaar eerder daar heb laten tatoeëren.
Ik sla mijn ogen nadrukkelijk neer.
“Bottom”, bevestigt hij. Ik knipper snel eenmaal met mijn ogen want ik heb geleerd dat dit ‘ja’ betekent.
“Ik ben Dominant”, zegt John en met een snelle beweging trekt hij zijn verplegersjas helemaal open, zijn tatoeage duidelijk zichtbaar bovenaan zijn gespierde borstkas: hetzelfde BDSMblem maar dan een paar maten groter.

“Voel je je veilig?”
Ik knipper snel eenmaal met mijn ogen.
“Veilig genoeg om mij te dienen?”
Mijn ogen worden groot als schoteltjes en weer knipper ik snel eenmaal. En ik voel iets dat ik al maanden niet meer gevoeld heb: een schijnbare rush die door mijn lichaam schiet en iets dat lijkt op een stevige doorbloeding van mijn kruis. Damn, wat heerlijk.

Ik zie de respectvolle grijns op Johns gelaat terwijl zijn ogen over mijn atletische lichaam dwalen. Terwijl zijn geaderde hand langs mijn been naar boven glijdt, raakt het besef me als een zweepslag: touwen hebben mij nog nooit zo intens kunnen bedwingen als mijn dwarslaesie nu doet. En hier staat een prachtige Dom naast mijn bed die mijn diensten van me verlangt. Acuut voel ik de mij zo bekende onderdanigheid het van me overnemen. Ik voel me veilig, ik voel me geborgen en ik voel me geil. Niet dat ik ook maar iets van zijn aanraking voel, maar het beeld roept zulke krachtige herinneringen bij me op, dat ik nu al een lichte vorm van subspace aan voel komen. Hij heeft zijn beide handen vlak bij mijn lies en voel ik daar een lichte druk als hij mijn schaamlippen spreidt?

“Wil ik stoppen?”, hoor ik hem vragen.
Ik heb nog nooit zo snel tweemaal met mijn ogen geknipperd. Nee, ga alsjeblieft door, Sir. U heeft geen idee wat het voor me betekent u te mogen dienen.
Hij opent de gulp van zijn witte broek.
“All the way?”, vraagt hij, terwijl hij me aan mijn benen naar zich toe trekt.
Ik knipper eenmaal nadrukkelijk met mijn ogen. Mijn hoofd explodeert van de prachtige herinneringen als hij zich in een beweging diep bij me naar binnen werkt.
Wie maalt er om een zonnige terrasje als je dit alsnog mag meemaken?


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *