Schrijfmarathon 2014: Ronde 7

Hands Typing on a Laptop ComputerDe schrijfmarathon is nu erg spannend met nog maar 4 deelnemers over. In de volgende ronde gaan ze strijden om de derde plaats. Of krijgen we in deze ronde een gedeelde derde plaats? Stem mee en bepaal de uitslag.

Opdracht 7 werd op 30 augustus naar de 4 overgebleven deelnemers gestuurd:

Je bent in de gevangenis en je partner bezoekt je voor de eerste keer. In het kamertje staan een kleine vierkante tafel en twee stoelen. De tafel en stoelen zijn aan de vloer bevestigd met bouten. Jouw partner mocht niets meebrengen en is gefouilleerd voordat hij/zij in het kamertje werd toegelaten. De deur is op slot en het bezoek duurt maximaal 10 minuten. Wat gebeurt er?
Schrijf in de eerste persoon.

Maximale lengte: 750 woorden

De verhalen van de deelnemers zijn anoniem en in willekeurige volgorde geplaatst.

Lees alle stukjes en stem op jouw favoriet. Bij het stemmen kies jij niet alleen voor jouw favoriet, maar beoordeel jij ook het verhaal op stijl en techniek.

Deelnemers mogen niet bekend maken welk stuk zij geschreven hebben.

Per persoon mag slechts 1 stem worden uitgebracht.

Er kan gestemd worden tot 23.59 op vrijdag 26 september 2014.

Bij het bekend maken van de uitslag van deze stemronde, vertellen we ook welk stukje van welke deelnemer is.

Veel leesplezier!

© EWA Nederland


Nummer 1: Binnen 10 minuten…

Het ontbrak de kille, voornamelijk witte, ruimte aan alles wat een gemiddeld mens als uitnodigend beschouwt. De ambtenaar die had bedacht dat een bezoekruimte in een gevangenis er zo uit diende te zien, was in mijn optiek niet gespeend met enig gevoel van mede-menselijkheid.
Vier glad gestucte witte wanden, een wit plafond met een geïntegreerde lichtbak, voorzien van erg prettig wit licht. En ja, dat laatste bedoelde ik sarcastisch. Oh, en niet te vergeten een verborgen cameraatje om gedetineerde en bezoeker in de gaten te kunnen houden.
Verder waren er slechts een blauwe stalen toegangsdeur met een raampje dat niet verduisterd kon worden en als kers op de taart, een haast in ‘de Bouvrieaanse’ stijl opgesteld, van staal en formica gemaakt, foeilelijk tafeltje met twee even afzichtelijke rechtop-zit-stoeltjes. De overheersende geur van een klinisch schoonmaakmiddel bezorgde de ruimte een zo mogelijk nòg sterielere sfeer.
Er waren zes lange weken voorbij gekropen sinds ik mijn lief voor het laatst had gezien. Dat was tijdens de tweede zitting, waarin ik opnieuw had aangegeven geen DNA-materiaal af te willen staan.
Zes afschuwelijke weken waarin ik leerde hoe dingen eraan toegingen in een gevangenis. Voldoende tijd om te leren dat elk bezoek slechts een magere tien minuten mocht duren.

Ik had al even in de bezoekruimte zitten wachten toen dan eindelijk de deur vanaf de buitenkant geopend werd en mijn lief, duidelijk aangeslagen als gevolg van de toegangscontrole procedure, binnenstapte.
Nadat de deur achter haar weer in het slot viel, vloog zij mij om mijn nek en begon terstond te huilen.
De geur van haar rossige haar drong mijn neus binnen, terwijl mijn handen over een mij zo bekend en bemind lichaam streelden. Met zachte stem probeerde ik haar verdriet te sussen.
“Sssstt… stil maar lief, het is goed nu. We zijn weer samen…”
Voorzichtig nam ik haar betraande gezicht in beide handen en gaf haar tedere kusjes op haar voorhoofd in een poging haar tranendal een halt toe te roepen.
Toen haar huilen eindelijk in snikken veranderde, draaide ik haar hoofd voorzichtig tot we oogcontact hadden. Met een liefdevolle blik keek ik haar aan.
“Sorry,” zei ze als eerste, enigszins beschaamd wellicht over haar gedrag.
“Geeft niks,” zei ik snel, en voegde eraan toe: “Mijn God, wat ben ik blij je weer te zien. Ik heb je zó gemist, lieve schat.”
Ze zei even niets terug, want haar lippen wilden zich eerst weer even met die van mij verenigen. Mijn lippen vonden dat gelukkig helemaal niet erg en werkten hieraan mee. De smaak van haar mond was weer zo vertrouwd, ik kon er even geen genoeg van krijgen. Het was mijn schatje die de kus verbrak. Liefdevol keek zij mij aan en zei: “Hoe zullen we het doen?”
“Hoe bedoel je… het?” vroeg ik haar voorzichtig.
Ik had er alleen op gerekend dat we even zouden praten. Simpelweg van elkaar’s aanwezigheid zouden genieten. De wetenschap dat tien minuten wel erg krap zijn en dat het cameraatje in het plafond al onze bewegingen registreert, hadden mij niet voorbereid op haar antwoord.
“Gewoon… een vluggertje,” zei ze, terwijl ze over haar schouder naar het raampje in de deur keek en zichtbaar opgelucht constateerde dat er geen cipier naar binnen stond te gluren.
Ik besloot niets te zeggen over het ‘meegluurkastje’, dat boven onze hoofden onhoorbaar zijn werk deed.
In plaats van een wip te maken, stelde ik voor dat zij mij zou pijpen.
“Ook goed,” antwoordde ze opgewekt met een lach om haar mond, alsof ze dat al had verwacht.
De liefde van mijn leven knielde ongevraagd alvast op de stenen vloer vóór mij. Haar vaardige vingers lieten in rap tempo mijn jeans en boxershort van mijn heupen glijden, terwijl ‘mijn beste vriend’ voortvarend in de houding sprong.
De warmte van haar mond omsloot mijn eikel als een hongerig babymondje om een tepel. Haar zuigkracht overtrof die van wel tien holle-bolle-gijzen van de Efteling, dus binnen een recordtijd leegde ik de inhoud van mijn ballen in haar gulzige broodmolen.
Met na-suizende oren en mijn broek nog om mijn enkels zag ik met verbazing hoe zij naar de toegangsdeur snelde en op het raam klopte. De cipier die haar had gebracht, deed de deur onmiddellijk voor haar open. Na een korte schalkse blik in mijn richting spuugde ze mijn zaad in een opgehouden beker, daarna stapte zij de gang in. Nog voor de deur weer in het slot viel, hoorde ik haar triomfantelijk zeggen: “Nou, hoeveel DNA-materiaal had ik jullie beloofd…?”


Nummer 2: Bezoekuur

De deur gaat open en ik zie mijn meneer zitten. Zijn gezicht is somber en verveeld.
Schoorvoetend treed ik de ruimte binnen. Het is er onpersoonlijk en kil. Het meubilair is praktisch en zit verankerd aan de betonnen vloer. De bewaker, grijnst en laat zijn ogen goedkeurend over mijn lichaam glijden. Ik weet zeker dat hij ons zal bekijken in de ruimte om de hoek waar alle van camerabeelden te zien zijn.
De ogen van mijn meneer lichten op als hij mij ziet en ook zijn blik glijd goedkeurend over mijn lichaam.
“Je ziet er goed uit mop.” Hij staat op en loopt op me af en kust me op mijn mond. Ik zucht als zijn lippen de mijne raken. Ik heb hem gemist en aan de blik in zijn ogen te zien, hij mij ook. De bewaker verlaat de ruimte. We kijken elkaar aan en zeggen een tijdje niets. Ik laat me op een van de stoelen zakken en mijn meneer zet zich op de tafel. We praten wat over alledaagse zaken maar ik zie aan zijn ogen dat hij aan heel andere dingen denkt.
Langzaam laat ik een vinger langs de rand van mijn decolleté glijden. Ik houd zijn blik gevangen en lik langs mijn rood gestifte lippen. Ik zie een spier vertrekken in zijn kaak. Mijn hand glijd over de binnenkant van mijn dij omhoog waarbij ik langzaam mijn rok omhoog schuif. Ik hoor hem scherp inademen als de boorden van mijn kousen zichtbaar worden.
Ik weet wat ik wil maar weet niet of ik hem zover kan krijgen. Ik wacht even en kijk hem aan. Zijn blik is streng maar hij verbied het me niet.
Ik schuif onderuit op de stoel en gun hem een blik op mijn naakte kruis. Mijn vinger glijd langzaam over mijn klit en dan voorzichtig in mijn natte kutje. Ik sluit mijn ogen en laat mijn vinger ritmisch in en uit mijn kutje glijden. Vanonder mijn wimpers kijk ik naar mijn meneer en zie dat het hem opwind dat ik dit doe. Zijn broek zit gespannen rond zijn lendenen en gaat steeds strakker zitten. Ik kan een glimlach niet onderdrukken.
“Wat zit jij te lachen?” Zijn handen zijn ineens overal en hij trekt me aan mijn haren overeind uit de stoel. “Jij lekker geil kreng van me! Ik zal je eens laten zien wat er gebeurt als je dit soort dingen doet!” Abrupt duwt hij me voorover op de tafel en trekt mijn rok omhoog. “Pats, pats pats!” zijn hand slaat mijn linker bil. Ik kreun en hoor hoe hij grinnikt. Grijnzend doet hij hetzelfde met de rechter bil. Ik voel hoe ze beide warm worden en dus rood kleuren. De aanblik van mijn rood geslagen billen en mijn gewillige lijf is te veel voor hem.
Hij vloekt hartgrondig en vervloekt de camera’s. Dan hoor ik hem de gulp van zijn broek losmaken en voel hem met kracht in mij stoten. Ik grijns van voeldoening en voel hoe mijn vocht langs mijn benen en kousen loopt. Hier had ik op gehoopt. Mijn meneer trekt me aan mijn haren omhoog van de tafel en fluistert in mijn oor. “Je wist dat ik je niet zou kunnen weerstaan krengetje. Ik heb je te lang moeten missen.”
“Ja meneer, dat wist ik.” Antwoord ik naar waarheid en ben blij dat hij mijn grijnzende gezicht niet kan zien.
“Wil je dan ophouden zo te grijnzen.” Hij bijt hard in mijn nek en oor.
Het is goed dat de tafel aan de grond vast zit want hij stoot hard, mijn meneer. Ik voel hoe mijn lijf krampt en met elke stoot voel ik mijn opwinding groeien. Ik bijt op mijn lip maar kan niet voorkomen dat ik het uitschreeuw als mijn orgasme me overvalt.
Dan vliegt de deur ineens open en de bewaker van daarstraks komt binnengelopen. Zijn blik is op mijn meneer gericht. “Wat gebeurt hier?” zijn vraag is overbodig vind ik maar mijn meneer geeft antwoord.
“Deze dame was even vergeten wie hier de leiding heeft!”
Het gezicht van de bewaker licht op. “Heeft u hulp nodig?”
Ik zie aan zijn ogen dat hij hoopt op een positief antwoord.
“Ja!” Mijn meneer grijst van oor tot oor. “Ga maar voor haar staan dan kan ze je pijpen, dat zal haar leren mij zo uit te dagen.” De bewaker loopt om en duwt zijn stijve pik diep in mijn mond.
Mijn meneer kijkt hem aan en zegt: “Zie je wel dat ik gelijk had?”


Nummer 3: Een bijzondere gevangenis

De minuten die ik moest wachten, voordat jij eindelijk het kamertje betrad, leken een eeuwigheid te duren. En nu, nu is het zo ver. Ik zit zenuwachtig op mijn stoel en jij staat aan de andere kant van het tafeltje. Ik kijk je aan en probeer te zien wat je voelt en wat je denkt, maar je gezicht verraadt niks. Je ogen staren me slechts strak en emotieloos aan. Ik vraag me af of je boos of teleurgesteld bent, omdat ik hier zit, omdat jij niet anders kon dan mij hierheen te sturen. Ik baal van het talent dat je hebt, om mij niets te laten merken en terwijl onze blikken elkaar niet loslaten, voel ik de zenuwen toenemen.

Het lijkt een eeuwigheid te duren, voordat je eindelijk op de stoel tegenover me gaat zitten. In werkelijkheid zal het echter niet meer dan een enkele minuut zijn geweest. Je doet je mond open en de woorden die je uitspreekt zijn harder en moeilijker dan mijn verblijf hier tot nu toe is geweest.
“Je hebt me heel erg teleurgesteld,” zeg je.
Ik kijk je aan en kan niet anders dan bevestigend knikken.
“Antwoorden en gepast reageren heb je hier duidelijk nog niet geleerd,” ga je boos verder.
Ik schrik van je reactie en wil zeggen dat je me helemaal geen vraag hebt gesteld, maar ik besef dat ik dan alleen maar verder van huis ben. Als ik brutaal ben, zul jij er voor zorgen dat mijn verblijf hier alleen maar zwaarder wordt en dus antwoord ik gehoorzaam.
“Ja, Meester. Ik besef dat ik u teleurgesteld heb.”
Heel even zie ik een glimlach op je gezicht verschijnen als ik de woorden spreek, maar al snel laat je hem weer verdwijnen achter je emotieloze masker.
“Ga in de houding staan,” commandeer je me.
Meteen wil ik zo snel mogelijk opspringen, maar de kettingen waarmee mijn handen en voeten aan elkaar vast zitten maken dit onmogelijk. Ik word gedwongen om tegen mijn natuur in te gaan en juist rustig en met beleid op te staan. Daarna wijs je me een plek bij de muur, waar ik plaats moet nemen. Ik spreid mijn benen zo ver als de kettingen het toelaten en leg mijn handen in mijn nek, waarna ik mijn ogen op de grond richt.
“Kijk me aan, slet,” hoor ik je zeggen, waarna ik je meteen geschrokken aankijk.
“Waarom ben je hier?” vraag je me.
Ik slik even, beseffend dat ik de vraag echt zal moeten beantwoorden.
“Ik ben ongehoorzaam geweest, Meester,” antwoord ik, terwijl ik je verlegen blijf aankijken.
Ik hoor je zuchten en ik besef dat ik had kunnen weten dat je met dit antwoord geen genoegen zult nemen.
“Ik ben hier, omdat ik bewust uw bevelen heb genegeerd en er voor heb gekozen mij niet aan de regels te houden, Meester. Ik ben uit gegaan terwijl u mij dit heeft verboden en heb mij toen als een goedkope slet gedragen, Meester.”
“En wat betekent dat, dat jij je als een goedkope slet hebt gedragen, teef?” vraag je boos.
“Dat betekent dat deze slet zich zonder toestemming heeft laten neuken door andere mannen, Meester,” antwoord ik zachtjes, terwijl ik de woorden met moeite over mijn lippen krijg.
“En dat, terwijl je, met mijn toestemming, de halve wereld zou mogen neuken,” zeg je, “maar jij was te geil en te lui om dat te vragen, of niet?”
“Ja, Meester. Ik was te geil en te lui om u eerst te vragen of ik mij mocht laten neuken,”antwoord ik, terwijl ik mijn ogen weer neer sla.
“Dan heb ik goed nieuws voor je, teef. Zolang jij hier zit kun jij je gedragen als de goedkope slet die je bent en ik kan je garanderen dat de bewakers hier je heel graag op die manier zullen gebruiken.”
Ik knik, wetende dat je gelijk hebt. Dat hebben de bewakers mij wel laten merken, waarbij ik met een vreemde mengeling van walging en opwinding terug denk aan hoe ik die ochtend ben gefouilleerd. Hoe ze de kleding van mijn lijf scheurden en hoe ze me overal betastten en hun vingers bij mij naar binnen duwden om te controleren of ik niks deze gevangenis in wilde smokkelen.

Niet veel later sta je op van je stoel om de bewakers te roepen. De 10 minuten zijn om. Zonder mij nog een blik waardig te keuren loop je naar buiten, waarna drie bewakers de kamer binnen lopen…


Nummer 4: Wanhoop

Ik reik mijn hand naar haar uit over de tafel die ons zo wreed van elkaar scheidt. Ze is mijn eerste bezoek in drie maanden tijd. Drie maanden eenzame opsluiting en ik heb nu nog vijf jaar en drie maanden te zitten. Dat is lang, heel lang. Maar God weet dat dit het waard is. Dat zij het waard is.

Onze relatie heeft maar zes maanden geduurd. Zes maanden waarin we genoeg van elkaar hebben genoten om het zes jaar te laten lijken. Zo intens genoten van hetgeen we elkaar te bieden hadden. En het voelde allemaal zo eerlijk, oprecht, intens mooi en vooral voorbestemd. Maar het verleden achtervolgde ons opeens. En dat kon ik niet verkroppen. Een ‘Crime Passionel’ had de rechter het genoemd. Voor mij was het meer een wanhoopsdaad geweest. Nee, ik wil het niet goedpraten en heb dat ook niet gedaan tijdens mijn verdediging. Voor mij was het wel duidelijk dat vijfeneenhalf jaar zitten niets is vergeleken bij wat mij toen voor ogen stond: levenslang zonder haar.

Het was even zwart voor mijn ogen geworden toen ze aangaf dat haar man er achter was gekomen en dat zij ging kiezen voor haar gezin. Ik heb twintig euro op tafel gegooid en haar aan haar pols meegetrokken uit de pianobar waar we al zo vaak onze afspraakjes waren begonnen. Ze was wel gewend dat ik dwingend het initiatief nam en had er zich aan over gegeven zoals ze al zo vaak had gedaan, vol genot. In de auto bond ik haar polsen bij elkaar en greep haar gelijk tussen haar benen. Tevreden stelde ik vast dat ze even nat was als altijd als zij bij mij was. Zonder ook maar een woord te zeggen ben ik gaan rijden en ze wist precies waar naartoe: mijn huis dat in die korte tijd haar thuis was geworden. Een omgeving waar ze na haar eerste ontvangst door mij zo vaak naar terugverlangd had en waar ze al zo vaak de mooiste momenten had beleefd. Weg van de wereld die voor haar zo verwarrend en incompleet was.

Ik heb haar mee naar de bovenverdieping getrokken en gelijk aan polsen en enkels vastgebonden op het spijlenbed, met kleren en al. En ze had het laten gebeuren, wetende dat ze, eenmaal in mijn handen, weer momenten van intens genot zou gaan ervaren. Ik had haar jurkje omhoog getrokken en me gelaafd aan haar vaginale sappen. Wat rook en smaakte ze telkens toch weer hemels zoet. Zo ook nu weer. Ik likte haar lipjes en klitje tot ik haar diep kreunend klaar hoorde komen. En ik likte door om haar nogmaals te horen komen, gewoon om een statement te zetten: je bent nu van mij!

Voldaan ben ik naar beneden gegaan en at wat. Met een boterham en een stuk chocolade heb ik haar gevoerd. Ik zei niets. Zij ook niet. Ze keek alleen maar: verontschuldigend maar ook verlangend. Ik was naar mijn eigen slaapkamer gegaan en ben vergenoegd in slaap gevallen. Ja, ik heb haar wel horen roepen, maar heb het genegeerd.

De volgende dag heb ik haar op een emmer haar behoefte laten doen en daarna weer op het bed vastgebonden. Om van de vele vragen verlost te zijn, heb ik haar de gag ball ingedaan. En ze had het laten gebeuren. Ik heb haar gevingerd, gelikt, hard geneukt om haar tot mijn bezit te nemen en ze was telkens weer diep kreunend klaar gekomen. In haar ogen was geen spoor van wanhoop te zien; alleen maar rust, genot en voldoening zoals ik zo vaak bij haar zag als ze bij mij was. Ik heb voor alle zekerheid nog gevraagd of ze weg wilde, maar ze reageerde niet.

Ik heb dit zo drie dagen volgehouden. Oh ja, ik heb de berichten over haar vermissing op Twitter wel gezien. Evenals de de vragen van haar vriendin of ze misschien bij mij was. Ik had ze genegeerd, wetende dat ze genoot. Ik deed dit tenslotte allemaal voor haar. Toch?

Toen de agenten me meenamen, heb ik achterom gekeken. Ze keek me desperaat aan terwijl ze van de touwen werd verlost. De touwen die voor haar juist zo bevrijdend waren geweest.

De rechter had er geen bevrijdende actie in gezien. Voor hem was het gewoon vrijheidsberoving. Zelf had ze geen aanklacht ingediend, maar dat had haar man al voor haar gedaan.

En nu zat ze tegenover me.

“Heb je genoten?”, was alles wat ik vroeg.
Ze knikte.

“Mooi zo. Cipier, ik ben klaar hier!”


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *