Het Podium: Thislexy

Thislexy

 

Bij de EWA bijeenkomsten hebben we Thislexy niet alleen leren kennen als iemand die opbouwende kritiek op verhalen geeft, maar ook als iemand die verhalen kan schrijven met leuke twists op het eind… twists waar je vaak ook om moet lachen. Ga gerust zijn verhalen lezen, maar voordat je dat doet, geef ik eerst Thislexy de gelegenheid om zichzelf op Het Podium voor te stellen.

Hallo EWA-ers,

2014-06-15 21.00.28
Thislexy
(klik om te vergroten)

Thislexy is de naam die ik alleen gebruik bij mijn schrijfsels. Ik ben er, toen jaren geleden onze beide kinderen dyslexie bleken te hebben, achter gekomen dat ik vroeger behoorlijk dyslectisch moet zijn geweest. Mijn ouders hebben destijds nooit begrepen waarom ik wel een acht of een negen voor rekenen kon halen, maar voor taal niet verder kwam dan een vijf of hooguit een mager zesje.
Thislexy is een fonetische verbastering van dyslexie. Het staat ook voor de samenvoeging van ‘this is lex(y)’. Waarom? Dat zit zo: mijn verhalen hebben vaak een BDSM thema. BDSM is, sinds ik er gedurende mijn pubertijd er in de seksboekjes van mijn vader (de appel rolt blijkbaar niet ver van de boom) over las, helemaal ‘mijn ding’. Het fascineert mij mateloos en sinds ik er actief mee bezig ben voelt het alsof het in mijn genen zit. Dus… waar ik bij voorkeur over schrijf, dàt ben ik. Mijn roepnaam is overigens werkelijk Lex.

Als dyslecticus had ik een broertje dood aan lezen en niet minder aan schrijven. Toen ik op een gegeven moment mijn dyslexie grotendeels had overwonnen, kreeg ik de smaak van lezen en schrijven een beetje te pakken. Toch duurde het nog tot ongeveer 2005 voordat ik besloot een verhaal te schrijven. Let wel, ik ben van bouwjaar 1960. Mijn eerste verhaal is overigens nog steeds niet af en ook totaal niet erotisch.
In 2009, tijdens een zakelijk verblijf in Australië, ben ik begonnen aan mijn eerste erotische verhaal (Liefde bindt), met een BDSM thema ook maar meteen. Ik heb het tot een meer dan 300 pagina’s tellend pocket boekje weten te rekken en was er zo trots op dat ik het een tijdje heb uitgegeven via lulu.com, een printing-on-demand uitgeverij. Ik had de smaak toen echt te pakken en besloot een tweede boek te schrijven (The Puppeteer) en om het mijzelf nog moeilijker te maken, ook maar meteen in het Engels. Ook dat verhaal heb ik zelf via lulu.com uitgegeven. Van de netto opbrengst van beide boeken zou ik hooguit één keer uit eten kunnen gaan, bij McDonalds dan hè. Kortom, ik schrijf vooral om mijn (BDSM)fantasieën te kunnen uiten, niet om er nou per se een (groot) publiek mee te bereiken en al helemaal niet om er iets aan te verdienen.

Schrijven doe ik bij vlagen. Aan ideeën meestal geen gebrek, eerder aan tijd. Zo ligt er bijvoorbeeld een hele stapel correctiewerk van mijn Engelstalig boek al maanden op mij te wachten.
Ik schrijf ook graag korte verhaaltjes die ik dan op mijn blog plaats of waarmee ik de leden van de website ‘Fetlife’ probeer te vermaken. Al mijn verhalen probeer ik zoveel mogelijk met een gekke, onverwachte, twist te laten eindigen. Als ik daarmee een lach op het gezicht van mijn lezers kan toveren, is mijn missie geslaagd.
Wat ik erg prettig vind, is dat ik een in mijn ogen uitstekend klankbord heb, ook waar het het schrijven betreft. Iemand die ik volledig kan vertrouwen en aan wie ik mijn schrijfsels kan sturen in de wetenschap dat ze, voorzien van opbouwende kritiek en de nodige correcties, retour komen.

Deelnemen aan de EWA schrijfmarathon kost mij ook de nodige tijd, zeker als je bedenkt dat ik soms wel vijf verschillende stukjes schrijf, waar ik er dan uiteindelijk één van uitkies om in te sturen. De uitdaging zit hem bij mij vooral in het beperkte aantal woorden dat gebruikt mag worden. Ik ben namelijk nogal lang van stof over het algemeen.
Wat ik ook leuk vind om te doen is werk van anderen corrigeren. Over mijn eigen fouten lees ik gemakkelijk heen, maar de fouten uit ‘vreemde’ teksten halen lukt mij heel aardig. Maar ook dat kost tijd, heel veel tijd over het algemeen, dus dat beperkt zich tot periodes waarin mijn werk het (voor de verandering) eens toelaat. Ik werk overigens als Service Manager voor een Deens bedrijf en mijn klanten bevinden zich in de noordelijke helft van Europa, en ja, daar ben ik best druk mee.

Ik noem mijzelf bewust een hobby-schrijver. Wel wil ik kwalitatief wat beter gaan schrijven, vandaar dat ik mij ook bij de EWA heb aangesloten. Van de EWA bijeenkomsten die ik in Utrecht heb bijgewoond, heb ik al veel geleerd, evenals van opbouwende kritiek van sommige lezers.
Soms zie ik van die mooie foto’s op sites zoals Fetlife voorbij komen dat ik denk, had je fotografie hobby nou eens wat serieuzer aangepakt Lex. Dan had je nu misschien werk en life style wèl kunnen combineren. Maar ach, er moet nog wat te wensen overblijven toch?
Ik loop niet te koop met het feit dat ik schrijf, maar als er naar gevraagd wordt, krijgt men een eerlijk antwoord van mij. Mijn directe familie, inclusief vrouwlief en onze volwassen kinderen, evenals enkele dierbare vriend(inn)en, weten ervan en dat vind ik wel voldoende zo.

Marionette_on_black
Afbeelding op boek ‘The Puppeteer’
(klik om te vergroten)

Schrijven heeft mijn leven rijker en interessanter gemaakt. Gezien vanuit die optiek zou ik een ieder aan willen raden om te schrijven. Hetzij als hobby, verslaglegging, therapie, als compensatie voor het TV-kijken of wat dan ook. Er schuilt, bij mij zeker, ook wel een zeker nadeel aan schrijven: als de woorden lekker uit de pen vloeien is het soms lastig om te stoppen en ’s avonds je bed op te zoeken. De keren dat ik pas rond drie uur ’s nachts, met pijnlijk brandende ogen, mijn laptop het dichtgeklapt zijn niet op twee handen te tellen. Als je dan de volgende ochtend weer vroeg op moet staan om naar je werk te gaan, vervloek je jezelf wel eens. Maar grosso modo levert schrijven mij meer op dan dat het mij kost, ik ga er dan ook lekker mee verder.

Hartelijke groeten,
Lex.

Contactgegevens:
E-mail – Blog – FetLife nick: Thislexy

2 thoughts on “Het Podium: Thislexy

  1. Marco says:

    Bedankt voor je intro.

    Dyslectie heeft het mij ook een stuk moeilijker gemaakt.
    Van vijven en zessen kon ik alleen dromen.
    Maar de laptop helpt veel ten opzichte van de typemachine.

    Verder nog heel veel plezier toegewenst met het schrijven.

    Gr. Marco

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *