Schrijfmarathon 2015: Achtste Stemronde

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOp 29 augustus 2015 ontvingen de zeven resterende deelnemers van de Schrijfmarathon 2015 de volgende opdracht:

Schrijf een humoristisch erotisch verhaal over een liefdesdriehoek. Laat jouw lezers lachen!

Maximaal aantal woorden: 850

De verhalen van de deelnemers zijn anoniem en in willekeurige volgorde geplaatst. Tijdens het stemmen bepaal jij, als lezer, of de schrijvers hebben voldaan aan de opdracht.

Lees alles en stem dan op de 2 verhalen die jij het beste vindt. Je kunt niet op meer dan 2 verhalen stemmen, maar ook niet op minder.

Deelnemers mogen niet bekend maken welk stuk zij geschreven hebben.

Per persoon mag maar 1 keer gestemd worden.

De stemronde sluit op 25 september 2015 om 23.45u.

Bij het bekend maken van de uitslag van deze stemronde, vertellen we ook welk verhaal van welke deelnemer is.

In plaats van zeven verhalen, zijn er in deze ronde zes verhalen waarop jullie kunnen stemmen. Eén deelnemer heeft zich teruggetrokken wegens persoonlijke omstandigheden.

Veel leesplezier!

© EWA Nederland


1. Guerillamarketing

In het publiek, gebroederlijk naast elkaar: Oscar en Arthur. De een leest aandachtig zijn programmaboekje, de ander flirt met de onbekende dame naast hem. Allebei in hun element, denk ik als ik naar het spreekgestoelte loop. Ze hebben een paar dingen gemeenschappelijk: hun vriendschap, hun vuur, en mij. Mijn boek is ook hun verhaal.

“Hoe gaat het met je Slettenbijbel?” vroegen ze als ze informeerden naar mijn vorderingen. Van die bijbel, de erotische roman die ik vandaag presenteer, zijn zij de evangelisten geweest. De zaal is vol, mijn bescheiden maar succesvolle debuut heeft veel lezers nieuwsgierig gemaakt naar de serieuzere opvolger.

“Jij moet schrijven, laat de promotie maar aan ons over”, zeiden mijn mannen vaak.

Oscar had ik leren kennen in het gebouw van mijn uitgever.
“In een kapotte lift kun je verschillende dingen doen”, had hij glimlachend gezegd toen hij de lichte claustrofobie in mijn houding zag.
“Ik stel voor dat je begint met het voorlezen van het manuscript dat je onder je arm hebt, en als we pech hebben is de lift daarna gemaakt.”
Toen ons tijdelijke onderkomen zich na een kwartier weer in gang zette had hij aandachtig geluisterd naar hoofdstuk 1.
“Wat is de titel eigenlijk?”, vroeg Oscar.
Ik keek naar het manuscript van mijn eerste novelle, alsof ik het antwoord moest opzoeken.
De Smaak van de Ondergang“, zei ik bedremmeld.
Hij glimlachte.
“Mits er genoeg truffel op zit, is ook de ondergang best te pruimen.”

Die avond aten we Italiaans en proefden we elkaar.

Dat Oscar me aan Arthur voorstelde was de kat op het spek binden, en Oscar wist dat. Zijn beste vriend en in veel zijn tegenpool, met een brutale charme die muren vroeg of laat slecht. De mijne vielen snel en volledig. Na de onstuimige verkenning van onze lichamen zag ik Dostojevski op zijn nachtkastje liggen, en daarover was hij kort.
“Ik vind er niks aan, maar het scheelt een strip Zoplicon”.
Wat Arthur betreft was het hogere doel van literatuur het bestrijden van zijn chronische slapeloosheid.

Ik sliep afwisselend met beide mannen. Ik hield van hun energie en de vanzelfsprekendheid waarmee ze me deelden. Soms brachten we tijd met zijn drieën door. Dan gold de afspraak dat ik na afloop met niemand mee zou gaan en Oscar noch Arthur bij mij zou blijven. Te ingewikkeld, te moeilijk. Eén keer ging het mis. Tijdens een etentje vertelde ik over talen met een consonantisch schrift, waarin slechts medeklinkers worden genoteerd en de lezer zelf de vocalen moet toevoegen.
“Interessant”, meende Oscar.
“Gelul”, vond Arthur.
Ik pakte een notitieblaadje en schreef een paar woorden.
“Zo moeilijk is het niet, jongens.”
Ik schoof hun het briefje toe.

K hb zn m mt jll t nkn…

Intelligente mannen. Een uur later lagen we uitgeput samen. Arthur streelde mijn gezicht.
“Hoe vond je me?”, vroeg hij met een glimlach.
“Harig”, zei Oscar achter me.
“Ik had het niet tegen jou, lul.”
“En hoe was het voor jou?” vroeg Oscar.
“Heerlijk!” zei ik gemeend.
“Jou vroeg ik niks, slet”.
“Slettensandwich”, fluisterde Arthur.
We lachten. Ik voelde me geborgen.

Alles wat ik in mijn boek had opgeschreven had ik beleefd en gevoeld. Als ik blokkeerde, was een van hen er geweest om de raderen weer in beweging te zetten. Nu was het klaar.

Ik lees voor. De stilte van aandacht, hier en daar verstoord door een kuchje of een onderdrukte lach. Ik heb gekozen voor de meest expliciete liefdesscène uit het derde hoofdstuk. De laatste zin. Ik open mijn ijdelheid voor applaus. Maar dat komt niet. In plaats daarvan een luide schreeuw:

“SCHANDE!”

Het is Arthur die is gaan staan en zijn stem laat horen.
“Lasterlijke vuilspuiterij! Een abject werk van Lucifer zelf!”, schreeuwt Oscar, nu ook rechtop.
Er is nerveus geroezemoes in de zaal en iedereen kijkt naar mijn mannen. Ik geloof mijn ogen en oren niet.
“Dit Satansboek moet branden! Branden zeg ik u!”, roept Arthur, die zich wild gebarend tot het publiek richt. Terwijl Oscar een langwerpig voorwerp vastheeft en er een aansteker onder houdt, tiert Arthur voort.
“Verdoemenis voor deze Hoer van Babylon!”
Het rumoer in de zaal neemt toe.
“Hou toch je gereformeerde pleurismuil!”, roept iemand.
“Broeder, ook gij zult branden!” bijt Arthur hem toe.

Er worden dingen door de zaal gegooid en er ontstaan nieuwe woordenwisselingen. De organisatie grijpt in. Oscar en Arthur laten zich onder boegeroep en verwensingen afvoeren. Dan keert de rust terug en is er alsnog applaus. Ik verdwijn sprakeloos achter de coulissen.

*

Mijn mannen zitten met een biertje op de trap van het portiek. Ik zet mijn handen in mijn zij, het hoofd schuin.
“Hoer van Babylon? What the fuck was dat?”, vraag ik boos.
“Social media al bekeken?”, murmelt Oscar. “Je bent zowat trending topic. DWDD wil je in de show.”
Hij heeft een geblakerde courgette in zijn handen.
“Ik had een dildo in de fik willen steken maar dat geeft zo’n troep, en het gaat toch om de symboliek. Je boek gaat verkopen.”
Arthur opent een biertje voor me.
“Laat de promotie maar aan ons over”.


2. Slippertjes

Evelyn en Linda zijn nerveus. De erotische spanning wordt omgezet in veel gegiechel. Michiel begrijpt het, hij is ook zenuwachtig. Maar zo komt de stemming er niet in. Hij moet iets ondernemen om de sfeer naar geil om te laten slaan.
Hij heeft alles voorbereid. Hij heeft een zwart latex laken op zijn nieuwe waterbed gelegd. Met toegeknepen ogen bekijkt hij de vrouwen.
“Als jullie nu eens naar de slaapkamer gaan en gebruik maken van de massageolie die ik daar heb klaargelegd?” oppert hij.
De vrouwen knikken. Ze staan op en geven Michiel een lange tongzoen.
“Tot straks. Wij beginnen alvast aan de opwarmronde.”
Michiel grijnst.
In zijn hoofd ziet hij de lichamen van de vrouwen voor zich. Gladde, glanzende lijven, langs elkaar schuivend. Hun handen knedend in zacht vrouwenvlees. Vrouwelijke vormen die later die avond uitgebreid door hem zullen worden verkend. Borsten, billen…
Zijn erectie groeit bij de gedachte aan de vrouwen die nu zacht pratend de trap oplopen. Hij staat op en ruimt de kamer op. Lege borden, kopjes en glazen brengt hij naar de keuken en spoelt hij af. Daarna zet hij de radio op een zender met slepende jazzmuziek, voor als ze straks moe naar beneden komen. Dan gaat ook hij naar boven. Als hij de trap oploopt hoort hij veelbelovende geluiden. Gekreun, gehijg en kleine hoge gilletjes.
Het laat hem niet onberoerd. Opgewonden komt hij de slaapkamer binnen. Daar ziet hij Evelyn verwoede pogingen doen om bij Linda te komen. Ze steunt en kreunt en klauwt zich een weg over het bed.
Het is niet het erotische plaatje dat hij in zijn hoofd heeft.
Linda ligt op haar rug, achter adem van het lachen. Het schudden van het lachen doet het bed golven, waardoor Evelyn weer wegglijdt.
Massageolie is verspreid over het latex laken, hetgeen iedere beweging tot een onvoorspelbaar avontuur maakt. Als het erop lijkt dat Evelyn vooruit gaat komen, glijdt ze met haar benen of armen weg en moet ze moeite doen om in evenwicht te blijven.
Michiel trekt langzaam zijn kleding uit. Dan gaat hij in de stoel tegenover het bed zitten.
Linda probeert overeind te komen om Evelyn te helpen. Zodra ze haar ellenboog op het bed zet om zichzelf omhoog te werken, glipt deze echter onder haar vandaan waardoor ze met een smak weer terug op het laken valt. Het bed begint te golven en Evelyn rijdt op de golven mee naar de bedrand. Linda steekt snel een hand uit om Evelyn te helpen, met als gevolg dat Evelyn haar een eind meetrekt over het laken.
Evelyn blijft nog net op de rand van het bed liggen. Linda kijkt haar wanhopig aan.
“Als we nu naar het midden van het bed rollen, dat moet toch lukken?”
Evelyn grinnikt.
“Dat zou in principe moeten kunnen. Laten we dat maar proberen…”
De dames rollen gelijktijdig naar het midden van het bed en liggen al snel tegen elkaar aan. Hun gezamenlijk gewicht zorgt voor een kuil. Ze beginnen elkaar te zoenen en te strelen. Eindelijk zijn ze binnen elkaars bereik. Michiel ziet Evelyns vingers verdwijnen tussen Linda’s dijen. Al snel begint Linda te draaien en te kreunen.
Michiel krijgt het er warm van. Zo heeft hij zich dit voorgesteld.
Hij trekt langzaam aan zijn steigerende lul. Linda’s handen spelen met de borsten van Evelyn. Linda wil meer. Ze wil Evelyn proeven.
Zacht stelt ze voor: “Zullen we standje 69?”
Evelyn knikt. Linda probeert zo te manoeuvreren dat ze een halve draai kan maken met haar lijf. Helaas, het gewicht van Evelyn in de kuil en het geoliede laken werken niet mee. Ze blijft terugglijden de kuil in. Evelyn doet een poging om boven op Linda te gaan liggen en dan te draaien, maar Linda’s lijf is inmiddels net zo glad als het laken onder hen.
Dan zegt Linda: “Stil liggen jij!”
Evelyn kijkt verbaasd, maar gehoorzaamt.
Linda duwt tegen Evelyns schouder waardoor Evelyn met zwaaiende ledematen over het lijf van Linda draait. Zodra Linda Evelyn’s benen ziet verschijnen, trekt ze die naar zich toe.
Evelyn giert van het lachen.
“We lijken wel een circus-act!”, roept ze.
Linda, die nu ook het humoristische van het geval ziet, begint te lachen.
Michiel besluit in te grijpen.
“Hebben jullie hulp nodig?”, vraagt hij vrolijk.
Hij staat fier aan het voeteneind van het bed, zijn pik stijf vooruit.
De dames kijken hem lachend aan.
“Het vrijen is lastiger dan verwacht…”, geeft Linda toe.
“Ik kom jullie helpen!”, belooft Michiel terwijl hij stoer een aanloop neemt.
Halverwege de sprong op het bed beseft hij dat dit niet slim was.
De dames gillen, hij landt naast de vrouwen op het bed en hij ziet ze de lucht in vliegen. Zijn lijf glijdt door naar het hoofdeinde waar zijn hoofd met een dreun het houten headboard raakt.

Als hij anderhalf uur later wakker wordt, liggen de dames naast hem.
Ze roken een sigaret en kijken hem grijnzend aan.
“Dat was heel spannend Michiel. Wij zijn er wel klaar mee, maar als jij nog zin hebt?”
Michiel zucht en schudt voorzichtig zijn hoofd.
Hij heeft hoofdpijn.


3. ‘Kouwe klauwe’

“Hèèèrrr…. gaan we nou?!”
Verveeld roept Arianne naar Herman die weer veel meer tijd nodig heeft dan haar lief is.
“Mijn kwast nog even schoonmaken!” roept de kunstschilder terug.
“Geen dubbelzinnige opmerkingen graag!”
Herman moet lachen om Arianne’s gevatte commentaar en antwoordt terug: “Meestal ben jij het die hier de dubbelzinnige opmerkingen maakt.”
Hij hoort hoe Arianne giechelt. Ze heeft wel door dat haar manlijke lover gelijk heeft. Agnetha, haar vrouwelijke liefde had precies zo’n antwoord gegeven, als zij nu hier was geweest.
Er verschijnt een lach op haar gezicht als Herman eindelijk aan komt lopen. Zo te zien is hij klaar om met Arianne mee te gaan. Zij slaat haar armen om zijn nek en geeft hem een innige kus.
“Heb je de kaartjes bij je?” vraagt ze nog een keer voor de zekerheid.
“Voor de derde keer in een uur tijd, Arianne, ja ik heb de kaartjes bij me.”
“Sorry… kom laten we gaan. Ik wil Agnetha weer zien en haar ook niet onnodig laten wachten.”

Een kwartiertje later arriveren ze op de fiets bij de kleine bioscoop die vooral films uit het alternatieve circuit toont. Agnetha staat hen, zoals Arianne al verwachte, bij de ingang op te wachten. Zij krijgt eerst van Arianne en dan van Herman een liefdevolle zoen. Dan lopen ze met z’n drieën de bioscoop binnen en vinden na de kaartcontrole eenvoudig hun weg naar hun zitplaatsen.
Herman neemt plaats op de middelste van de drie stoelen die voor hen bestemd zijn. Zijn twee liefdes, elk aan een kant van hem, vullen de andere twee stoelen. De rest van de stoelen zijn goed gevuld, maar er zijn hier en daar ook nog wel lege plekken.
Zodra het licht uit is en de film begint, zoeken twee paar vrouwenhanden naar openingen in zijn shirt en broek, op zoek naar huidcontact. Als het beeld soms even wat feller oplicht en hij naar links of rechts kijkt, ziet hij een heerlijk verliefde glimlach op het gezicht van zijn meisjes.
Gaandeweg de film worden de handen steeds brutaler en vrijpostiger. Het lijkt erop dat de dames onderling een spelletje met Herman hebben beraamd want de handelingen lijken nèt even te goed gechoreografeerd om spontaan te zijn.
Al snel zit Herman met een joekel van een erectie in zijn broek. Af en toe moet hij de graaigrage handen tot de orde roepen, door er een pets op te geven. Zo voorkomt hij dat de inhoud van zijn ballen vroegtijdig tegen de binnenkant van zijn jeans spuit. Spontaan buigt een van de twee zich dan ook nog eens over zijn schoot om een kus in zijn kruis te planten, wat tot zacht gniffelen bij beide meiden leidt. De film zelf is dermate saai, dat de dames daar ook geen afleiding in vinden en het plagen en strelen haast onophoudelijk gebeurt.
“Ik denk dat ik jullie allebei vanavond thuis even over de knie leg,” fluistert hij hen om beurten in hun oor. Als hij hoopte op enige terughoudendheid vanaf nu van zijn liefjes, dan heeft hij het verkeerd. In het half donker ziet hij hoe ze elkaar een opgestoken duim laten zien.
Wacht maar even, ik krijg jullie wel,” denkt Herman en zet een ideetje in gang, dat begint met een bezoek aan het toilet.
“Ik moet jullie even alleen laten, meisjes. De natuur roept,” fluistert hij hen toe.
Arianne en Agnetha onderdrukken met moeite hun gegiechel. Ze denken dat hun handelingen het door hen gewenste effect hebben gehad en ‘dat de natuur roept’ eigenlijk een nette bewoording is voor: ik ga me even heerlijk aftrekken op het toilet.
Onder het uiten van de nodige ‘pardons’ baant Herman zich voorzichtig een weg langs andere bioscoopbezoekers en verlaat vervolgens de zaal.

In de toiletruimte van de bioscoop houdt Herman zijn handen minuten lang onder de koude kraan. Als hij wat later de filmzaal weer binnen komt, heeft hij twee ijskoude handen. De film toont op dat moment een scene die zich tijdens de nacht afspeelt, dus kost het Herman wat moeite om in het donker de juiste rij terug te vinden. Na weer een aantal pardons kan hij zijn billen toch op de zitting van de stoel laten zakken.
“Heb je me gemist?” vraagt hij fluisterend, eerst links van hem, dan rechts.
Beide dames doen er het zwijgen toe.

“Aah, zeker een nieuw spelletje bedacht,” denkt Herman, die vervolgens zijn kans schoon ziet om zijn eigen plannetje ten uitvoer te brengen.
Uiterst behoedzaam brengt hij zijn handen in stelling. Dan, als het even weer heel donker in de zaal is, schieten zijn ‘kouwe klauwe’ aan weerskanten van hem bij de meiden in hun decolleté en grijpt elke hand een borst met kracht vast.
Dat zijn actie een gilletje of iets dergelijks op zijn minst op zou leveren, dat had Herman wel bedacht. Maar dat twee ijselijke krijsen het geluid van de film met een factor tien overstemmen, dat luttele seconden later het licht in de zaal aanspringt en een paar rijen voor hem, twee uitermate bekende gezichten hem vol ongeloof aanstaren, dàt had hij niet verwacht.


4. Cursus

Met het foldertje “Cursus Liefdesdriehoek” in mijn hand loop ik Spiritueel Centrum Walhalla binnen. Normaal ben ik niet zo van dat spiriwiri-gedoe, maar ja, ik moet toch wat. De zin: “Versterk uw liefdesdriehoek en vind eindelijk die nieuwe liefde!” had me overgehaald om toch te gaan. Mijn laatste relatie-dingetje dateert alweer van zo’n anderhalf jaar geleden en sindsdien is er echt nul komma nul happening op dat gebied. Ik vertel de dame achter de balie waar ik voor kom en met een meewarig gezicht wijst ze me de weg naar de cursusruimte. In de zaal bevinden zich al een stuk of vijftien vrouwen die druk met elkaar in gesprek zijn. Ze dragen allemaal een kek designer yoga-outfitje. Voorzichtig kijk ik naar mijn eigen joggingbroek. Ik heb wel het minst versleten exemplaar aangetrokken, maar voel me toch redelijk uit de toon vallen. Snel probeer ik mijn rommelige vlecht nog een beetje te fatsoeneren. Ik installeer me met mijn matje zo onopvallend mogelijk achter in de zaal.

Ineens is het stil en kijkt iedereen mijn kant op. Geschrokken trek ik mijn “Make love, no war” T-shirt wat verder over mijn joggingbroek. Misschien was deze cursus toch niet zo’n goed idee. Dan zie ik de reden van hun plotselinge aandacht naast mij opdoemen. Er is namelijk een man de zaal binnengekomen. En nog een best goed gelukte man ook! Zijn nonchalante sportkleding verbergt niets van zijn stevige, gespierde lijf. Hij gooit zijn matje naast de mijne op de grond en steekt lachend zijn hand naar me uit.
“Hoi, jij bent nieuw hier hè? Ik ben Marco.” Schaapachtig lach ik terug.
“Ja … eh … ik ben Fenna,” stotter ik, “ik was wel benieuwd naar die liefdesdriehoek.” Shit, waarom zeg ik dat nou?! Ik voel mijn hoofd rood worden.
Grinnikend kijkt Marco me aan en knipoogt: “Ik ook, heel benieuwd.”
Gelukkig komt op dat moment de cursusleidster binnengezeild, letterlijk. Ze is net zo breed als ze lang is en draagt een fladdergewaad.
“Ok, lieve mensen, laten we beginnen,” zegt ze met een stem die lijkt op Alvin van de Chipmunks.
“Vandaag gaan we werken aan onze liefdesdriehoek. Voor de mensen die nieuw zijn, zal ik het even uitleggen. Een goede relatie bestaat uit 3 elementen: intimiteit, passie en verbondenheid.” Ze maakt met haar handen allerlei gebaren, alsof ze dingen aanwijst in de lucht die er helemaal niet zijn.
“Dat noemen we de liefdesdriehoek. Deze kunnen we versterken door in ons innerlijke Zelf meer balans aan te brengen tussen hoofd, hart en kruis.”
Kruis? Zei ze nou kruis?? In verwarring kijk ik opzij naar Marco, die geamuseerd terug kijkt en gebaart dat ik verder moet luisteren.
“Na de warming-up doen we wat oefeningen om ons kruis te ontspannen en daarna gaan we doormiddel van meditatie ons hoofd leeg maken en ons hart openstellen, zodat de positieve liefdesenergie weer vrij door ons lichaam kan stromen.” Ik ben al afgehaakt na het woordje “warming-up.”

Het opwarmen bestaat uit een aantal rek-en-strek oefeningen, die de cursusleidster gezien haar omvang verbazend lichtvoetig voordoet. Ik bak er niks van, want ik ben zo stijf als een hark. Maar ik krijg het er wel enorm warm van. De kruis-ontspan oefeningen (waar ik nu niet verder over uit zal wijden) overleef ik wonder boven wonder en we zijn toe aan de meditatie. We hebben het ons gemakkelijk gemaakt in kleermaker-zit. Nou ja, de rest dan, ik heb kramp in mijn rechterbil.
“Laat het los mensen, laat je gedachten wegzweven.” De caviastem van de leidster klinkt zalvend en werkt enorm op mijn lachspieren.
“Denk aan je ademhaling, adem in naar je kruis en maak bij elke uitademing je hoofd leger.” Ik probeer echt om nergens aan te denken, maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Hoe meer ik het probeer hoe meer gedachten ik in mijn hoofd krijg! Tot overmaat van ramp krijg ik ook nog verschrikkelijke jeuk in mijn oor. Met mijn vinger probeer ik onopvallend de jeuk weg te nemen, wat uiteraard niet lukt. Ik graaf nog wat dieper. Gefrustreerd kijk ik op, recht in het gezicht van de bejaarde mevrouw voor mij die schalks gniffelend zegt: “Pas maar op dat je geen oorgasme krijgt!” Ja, daar ben ik even stil van.
Dan is het gedaan met me, ik voel de slappe lach omhoog borrelen vanuit mijn tenen. Ik probeer het nog te onderdrukken, maar er is geen redden aan. Terwijl de rest van de deelnemers, inclusief de yogajuf, afkeurend mijn kant op kijkt, hang ik slap van het lachen op mijn matje. De tranen biggelen over mijn wangen. Naast mij hoor ik een soort gehinnik, dat steeds harder wordt. Marco heeft ook de slappe lach. Met een hoofdbeweging geeft de leidster te kennen dat ze liever heeft dat we het pand verlaten en snikkend blazen Marco en ik de aftocht. Vlak voordat we onze eigen kleedkamer inlopen, zegt Marco, terwijl hij de tranen uit zijn ogen veegt: “Ik heb in tijden niet zo gelachen, heb je zin om vanavond tijdens een etentje onze liefdesdriehoek aan een nader onderzoek te onderwerpen?”
Ik wuif mezelf koelte toe: “Dat lijkt me enig.”


5. Proeverij

Spruitjes, mosselen, asperges, kippenlevertjes; Ik heb het allemaal leren eten van mijn moeder zaliger.
“Lieverd”, pleegde zij te zeggen, “je moet alles tenminste één keer geprobeerd hebben,” om vervolgens een volle pollepel van een-of-ander goedje met een onbehouwen plof op mijn bordje te laten belanden. Zo trachtte ze van elk diner een uitdaging te maken, in een verwoede poging mijn behouden kieskeurigheid evenredig te verminderen.
Wellicht was het daarom dat ik enige behoedzaamheid en achterdocht koesterde toen mijn lief ’s anderdaags voorstelde om de slaapkamer eens wat te laten herleven. Natuurlijk had ik arglistig de boeken gelezen die laatstelijk op haar nachtkastje hadden gelegen. Wat ik daarin had aangetroffen had mij verontrust. Deze legde een waarheid bloot waarvan ik het bestaan nimmer had bevroed. De kronieken combineerden objecten met lichaamsopeningen zoals dat niet door de natuur was bedoeld.
“Lieverd”, zo probeerde ze mij gerust te stellen, “je moet alles tenminste één keer geprobeerd hebben!” Ik opponeerde nog dat ik mij niet wenste te miniseren tot hetgeen haar favoriete auteurs aan het papier hadden toevertrouwd. Zij snoof slechts en ik legde mij er bij neer.
Op de avond dat het allemaal zou gaan plaatsgrijpen, had zij de nodige voorbereidingen getroffen. Zoals het een goed huisvrouw betaamd, was het huis ontsmet, gepoetst, geschrobd, gestoft en gezogen. De alcoholische brouwsels antichambreerden gebroederlijk met wat Franse kaas en enige kaarsen zorgden voor een gematigde sfeerverlichting. Het wachten was op het bezoek. Mijn gemalin had een teerbemind vriendinnetje geïnviteerd, voor een ‘ménage a trois’, als ’t ware.
“Denk je eens in hoe het minnespel zou kunnen vergaan in een triarchie,” had zij fnuikend geginnegapt. En dat is precies wat ik vervolgens had gedaan. Ik had waanvoorstellingen van twee smoeltjes die zich bekommerden om mijn sergeant-majoor, twee fluwelen naaktpoezen die zich voor mij spreiden, vier met nippels getooide boezems en al evenzovele knuistjes die mij konden perverteren. Deze zinsbegoocheling maakte mij op voorhand euforisch.
Geraldine, want zo heette de schattebout die mijn eega had onthaald, bleek een zeer charmante en ondeugende verschijning. Nog voor wij aan elkander werden geïntroduceerd, frappeerde haar voluptueuze voorkomen.
“Frederique, Geraldine. Geraldine, Frederique.”
Contentieus plaatste ik mijn lippen op haar welgevormde knokkels en nog terwijl ik “enchanté” zei drong een vleugje van haar deugdelijke odeur mijn neusgaten binnen.
Mijn wederhelft liet er geen spreekwoordelijk gras over groeien, toen zij Geraldine voor mij een klein pirouetje liet maken, als ware zij de poet in een tombola. Het klakken van haar tong klonk wellicht wat misplaatst en onbeschaamd, maar het was minder ongevoeglijk dan haar vraag “of ik het op haar zou kunnen”.
“Ach”, had ik gewiekst geantwoord, “je moet alles tenminste één keer geprobeerd hebben, nietwaar?” We hadden gedrieën gelachen en dat was direct het startsein voor mijn echtgenote om zich van haar robe te ontdoen, waardoor zij slechts nog gekleed was in wat wij mannen als ondergoed, maar wat vrouwen als lingerie aanduiden.
Als een courtisane nam mijn duifje schelms de rand van het gewaad van Geraldine tussen duim en wijsvinger. Kirrend tilde zij het stof op om mij een blik te gunnen op het ronde achterwerk van onze gaste, dat gestoken was in een zwart kanten directoire. Het zwarte stofje zat strak rond haar derrière en kroop zelfs malicieus in de spleet van haar toges.
Voor ik er goed en wel erg in had, waren beide dames alras doende mijn opperwachtmeester uit mijn pantalon te bevrijden. Hun kwebbeltjes vochten om de beste plek en bevochtigden de paarse helm van mijn Duitse staander met hun zever. Toen dat naar hun beider tevredenheid was geschied, ging Geraldine voorovergebogen voor mij staan, waarop mijn wederhelft de culotte van onze invité opzij schoof en mijn leuter in stelling bracht tegen diens achterste. Met enige ijver lukte het zowaar om haar krent te penetreren. Het was voor het eerst dat ik een vrouwspersoon in diens achterdeel poerde, maar ik moet onderkennen dat het geen onprettige gewaarwording was. Het voelde bijzonder nauwsluitend aan en, ja, daar houd ik van.
“Naai die teef in haar reet”, moedigde mijn levenspartner mij aan en ze duwde met haar heupbeenderen tegen mij aan om het tempo aan te geven. Welnu, dat was niet tegen dovenmansoren gezegd. Ik duwde, stootte, keesde, pookte, porde, prangde en ramde dat het een lieve lust was. Maar omdat ik een heer ben, wilde ik ook Geraldine tot een welverdiende climax brengen en daarom schoof ik mijn hand aan de voorzijde langs haar buik haar slipje binnen. Met mijn vingers zou ik haar kittelaar beroeren tot zij er een beroerte van kreeg.
Wat mijn hand aantrof was echter geen kale kipfilet, maar een braadworst. Geraldine was een Gerard? Onthutst en ontdaan keek ik naar de enige mannin in ons midden en tout dat zij uit kon brengen was:
“Lieverd, je moet alles tenminste één keer geprobeerd hebben.”


6. Boontje

Eerlijk gezegd vond ik het prima zo. Ik profiteerde van hen beiden; wanneer het mij maar uitkwam had ik een warme man naast me. Toegegeven, het was plannen en soms wat ingewikkeld, maar al met al had ik het afgelopen jaar meer dan ooit genoten. Ergens in de periferie van mijn geweten sluimerde wel schuldgevoel dat ze niets van elkaars bestaan wisten. Maar in de armen van Paul, was Fabio mijlenver weg. En als Fabio mij nam, loste Paul in mijn gedachten op.
Dubbel vertroeteld zonder lastige vragen en onderlinge jaloezie, wie wil dat nu niet?
Ik had hen, afzonderlijk, ontmoet op een beurs. De eerste avond Paul, de tweede Fabio. Net single was ik wel in voor een verzetje en ik had niet verwacht dat het zo zou continueren. En ze hadden me ook niets gevraagd, dus ik had niets verteld. Mij konden ze dat niet kwalijk nemen toch?

Maar ja, ik had kunnen verwachten dat het een keer fout zou gaan.
Eergisteren, toen Paul stond te douchen, hoorde ik ‘ping’ op zijn telefoon. Aangezien ik een achterdochtige aard heb, keek ik stiekem op het schermpje. In de snelheid las ik: ‘bel me zodra ze weg is, ik wil je…’, voor het verdween achter het wachtwoordscherm. De woede sloeg me om het hart, wat een rotstreek!
Jaja, ik weet dat ik geen recht van spreken heb, maar ik voelde me ontzettend belazerd. Die ander wist dus wél van mij en dan toch met míjn vent… Ik kleedde me subiet aan en ben weggegaan, zonder een woord tegen Paul. Onderweg naar huis zinde ik op wraak. En die nam ik, big time, gisterenavond. Omdat Paul niets had laten horen – die zag de bui vast hangen – de asshole!

Ik regelde een date met Fabio, vermeldde erbij dat ik supergeil was en hitste hem flink op met appjes. Hij haalde me op vanuit mijn werk en zonder veel te zeggen reden we naar zijn flat, doken zijn bed in en neukten er op los. Het kon me niet schelen of hij doorhad dat ik deze wraak-partij filmde met mijn mobiel. Inclusief geluid! Het waren drie prachtige filmpjes, waarop goed te zien was hoe Fabio mij kermend in de zevende hemel kreeg. Eén van de filmpjes liet ook zien hoe ik hem pijpte, vol overgave diep in mijn keel, en hoe hij over mijn gezicht klaarkwam. Voor het effect likte ik zijn warme zaad van mijn lippen, recht voor de cameralens.
En zei ik luid en duidelijk: “Fabio, mijn schat, je bent de enige en allerbeste”. Diezelfde avond nog stuurde ik het pijpfilmpje naar Paul. Met de Hartelijke Groeten aan zijn andere date.
Hoewel ik begreep dat zoiets niet al te enthousiast zou worden ontvangen, was ik woedend niets te horen! En vandaag nog steeds niet. Ik kon in de app zien dat hij het bericht had gelezen, dus waarom reageerde hij niet? De klootzak, betekende ik helemaal niets voor hem? De lafaard, de schijtluis, de bedrieger…

Om mijn vernedering te vergeten, nam ik contact op met Fabio. Dat ik het zo fijn had gevonden, nog steeds geil was en of hij vanavond beschikbaar was.
“Lekker schat, kom naar me toe als je klaar bent. Ik heb een verrassing !” Gelukkig, ik zat niet zonder!
Eerlijk gezegd wás ik ook geil, van de adrenaline en boosheid. Ik was van plan Fabio eeuwige liefde te verklaren en zijn beschikbaarheid te verzekeren. Paul had me dat vaak genoeg gevraagd – ‘Zeg dat ik de enige ben, de beste, zeg het, dat ik je alles ben’. En dan zei ik het, verkapt dan, want ik voelde me toch wel rottig als ik moest zeggen dat hij de enige was. Tja, hij neukte gewoon geweldig goed, dus zei ik wat ik moest zeggen om hem tevreden te houden. Juist daarom had ik het gezegd tegen Fabio op het filmpje, om Paul te tergen. De verrader!
Ik kwam boven op de galerij, de flat zag er donker uit. Alleen achter zijn slaapkamerraam zag ik flikkerend kaarslicht. Ik glimlachte, hij had mijn komst al voorbereid, de schat!
Ik heb mijn eigen sleutel, dus heel stilletjes glipte ik naar binnen. In de gang deed ik al mijn jurkje uit. De woonkamer was koud en leeg en ik sloop op mijn kousenvoeten naar zijn slaapkamer.
Rondom het enorme bed stonden grote kaarsen opgesteld. Op de donkerrode muur tekenden zich grijze schaduwen af. Twee schaduwen om precies te zijn. Eerst begreep ik het niet goed – was de schaduw dubbel door het flakkerende licht? Ik werd ijskoud toen ik het doorkreeg.
Fabio zat geknield, zijn hoofd achterover. Hij had zijn handen in het haar van een figuur voor hem. Een herkenbaar figuur, een bekend lichaam zelfs, een mánnenlichaam. Op het moment dat ik “Neeeee!” gilde, kwam Fabio voluit klaar in het gezicht van Paul, die zijn zaad in overgave ontving.

Paul draaide zich om, keek me recht aan en likte voor het effect zijn lippen af, precies als in mijn filmpje.
“Mmmm schat, je had helemaal gelijk. Fabio ís de allerbeste. Dat weet ik al jaren…”

9 thoughts on “Schrijfmarathon 2015: Achtste Stemronde

  1. Zo zie je maar weer dat humor en erotiek lastig te combineren zijn. Het verhaal is óf geil, óf leuk, maar zelden beiden. Humor is an sich ook best een lastig genre. Het valt niet mee om een mop te vertellen en al helemaal niet om een mop te vertellen met een geil randje. Desalniettemin ben ik opnieuw onder de indruk van de levendige fantasie van mijn medestrijders voor de titel. Hieronder wat suggesties voor de schrijvers.Voor alle verhalen geldt dat ik het niveau behoorlijk hoog vind. Het zou zo gebundeld kunnen worden en uitgegeven, als je het mij vraagt.

    Verhaal 1 Guerillamarketing: De opdracht was om de lezers te laten lachen, en dat is je in mijn geval niet gelukt. Ik vind het een goed verhaal, maar is het ook grappig? Ook vond ik de openingszin (is het wel een zin?) niet sterk. Het nodigde mij niet uit om verder te lezen (wat ik gelukkig wel heb gedaan).

    Verhaal 2 Slippertjes. Ook dit verhaal is geen dijenkletser, ondanks de hilarische situatie die mij eerder sneu dan lachwekkend lijkt. Het einde van het verhaal vond ik dan weer wel om te grinniken.

    Verhaal 3: Dit verhaal was al een stuk grappiger, hoewel ik de clou al van mijlenver aan zag komen.

    Verhaal 4 Cursus: Een erg geslaagd verhaal en een leuke interpretatie van de opdracht. Het deed me erg denken aan de Amerikaanse RomComs, als Bridget Jones. Voor mij was het misschien nog grappiger geweest als de personages zelf niet in lachen waren uitgebarsten maar eerder in een absurdistische klucht waren beland.

    Verhaal 5 Proeverij: Die is van mezelf. Ik ben benieuwd wat jullie er van vinden.

    Verhaal 6 Boontje: Wat grappig dat de clou van je verhaal erg lijkt op die van mij. Toch zag ik ook bij jou de ontknoping van verre aankomen. Je geeft dat al een klein beetje weg in de bewoordingen die je gebruikt. Voor humor moet de ontknoping onwaarschijnlijker zijn, of onverwacht, of absurdistisch, of ‘omgekeerd’ (dat precies het tegenovergestelde gebeurt van wat je verwacht). Goed gedaan.

  2. Grote kans dat ik er zelf na deze ronde uit lig, feedback met een korreltje zout dus. Alle verhalen zijn goed geschreven en ik vind het bijna onmogelijk om de beste er uit te kiezen. Humor en seks is een moeilijke combinatie, het één gaat vrijwel altijd ten koste van het ander. Ik heb hier laatst trouwens een leuke brief over ontvangen 😉 ( http://www.nbrplaza.com/humor-en-seks-zijn-als-suiker-en-peper-brief-aan-meisje/ ). Maar goed, hierbij dus mijn feedback:

    1. Guerillamarketing
    Dit verhaal zit leuk in elkaar. De liefdesdriehoek komt goed uit de verf en is invoelbaar. De humor spreekt mij persoonlijk iets minder aan, is wat te grof naar mijn smaak.

    2. Slippertjes
    In dit verhaal wordt minder diep ingegaan op de liefdesdriehoek, het beschrijft meer een triootje. De beschrijving van het geworstel op het gladde latex gaat een beetje de kant van slapstick op, in gedachten hoorde ik er steeds een Laurel & Hardy muziekje onder ;-).

    3. Kouwe klauwe
    De clou van dit verhaal is hilarisch en origineel. Ik moest er erg om lachen.

    5. Proeverij
    Dit verhaal is humorvol door het over-the-top taalgebruik, hoewel dit naar mijn smaak wel iets to much was, waardoor het soms gekunsteld over komt. De clou is leuk. Een Geraldine die een Gerard blijkt te zijn … waar heb ik dat eerder gehoord? 😉 ( https://meisjeslovelounge.wordpress.com/2015/07/07/de-reunie-thewa-1-wraak/ )

    6. Boontje
    Dit is in mijn ogen toch het minst interessante verhaal van deze ronde (sorry!). Het is niet echt grappig en de clou is een beetje voorspelbaar.

  3. nickje says:

    Ik vond absoluut verhaal nummer 1 het beste verhaal dat er bij zat.
    Hoewel ik dus in deze ronde gestrand ben, ga ik zeker de volgende inzendingen volgen! Het was een leuk avontuur om aan mee te doen. Ik heb genoten van iedere uitdaging.
    Ik wens iedereen dan ook heel veel succes!

    May the best man/woman win! 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *