Schrijfmarathon 2016: Achtste stemronde

popconcert1Na dat heerlijke zomerse weer waarbij bijna iedereen zoveel als mogelijk naar buiten ging, is het gelukkig nu wat koeler. Maar, bij het lezen van de twaalf geweldige verhalen voor deze achtste stemronde, waan jij je gegarandeerd terug in de tropische temperaturen!

Hot, hot, hot!

Dit was opdracht 8:

De hoofdpersonage in je verhaal verschaft zich zonder toestemming toegang tot de kleedkamer van een popster.

Schrijf een erotisch verhaal waarbij de sfeer van het concert en wat er achter de schermen gebeurt goed naar voren komt, maar ook waarin je vertelt wat er in de kleedkamer plaatsvindt.

Je verhaal mag maximaal 850 woorden hebben.

De bijdragen van de deelnemers zijn anoniem en in willekeurige volgorde geplaatst.

Vanaf deze ronde kan je maar op 1 verhaal stemmen.

Deelnemers mogen niet bekend maken welke zin ze geschreven hebben.

Per persoon mag maar 1 keer gestemd worden – er wordt 1 stem per IP adres toegestaan.

De stemronde sluit op vrijdag 23 September om 23.59u.

Bij het bekend maken van de uitslag van deze stemronde, vertellen we ook welk verhaal van welke deelnemer is.

Kom op, ga stemmen en help je favoriete schrijvers naar de halve finale!

Veel leesplezier!

Bron foto

© EWA Nederland


1. Kwartetje

Ongelooflijk het is gelukt… Bridget is de kleedkamer van Boyz2play binnengedrongen. De Boyband is de natte droom van elke jonge vrouw en zij is zeker geen uitzondering. Verstopt achter een kledingrek wacht ze haar kans af. Met stiletto’s en alleen een superdun niets verhullend jurkje aan zijn haar intenties overduidelijk. In de verte hoort ze de klanken van de haar zo bekende liedjes. Heel zachtjes neuriet ze alles mee. Na ieder nummer volgt een oorverdovend gejuich. Dan hoort ze honderden meisjes hard gillen van plezier. De ‘Boyz’ hebben hun shirtjes zeker weer uitgetrokken. Ze voelt haar kut samenknijpen bij de gedachte aan hun lekkere lijven. Ze wilt niets liever dan zich laten gebruiken door deze drie aantrekkelijke mannen. De één na de ander wilt ze in haar kut en waar ze hun lul nog meer in willen steken. Ze heeft gelezen dat de ‘Boyz’ vaker wilde feestjes hebben; zij is nu hun feestje. Met een stift heeft ze op haar buik geschreven: ‘Use my body, I like it rough.’ Zodra haar jurkje uit is weten zij wat ze wilt. Dan eindelijk hoort ze de uitzinnige gillende meisjes roepen; we want more, we want more. Ja, zij wilt ook meer… maar geen liedjes. Ze wilt petsen op haar billen, een harde pik diep in haar keel en kut, graaiende handen die haar ruw dwingen. Een ongeremd heet kwartetje met Boyz2play, dat is wat ze wilt.

De deur van de kleedkamer gaat open, één voor één komen de mannen druk pratend binnen. Zodra de deur dicht is wordt hij op slot gedaan. Dit verhoogt meteen de spanning in haar onderbuik. Wat een heerlijk gevoel dat ze niet kan ontsnappen, alsof ze dat al zou willen. Langs de kleding op het rek ziet ze inderdaad ontblote bovenlijven. Verlekkerd likt ze aan haar lippen, in haar gedachten gaan haar handen al over de harde spieren. Plots wordt de kleding op het rek in één ruk weggeschoven.
“Who do we have here…” Ze herkent zanger John. Zo verleidelijk mogelijk staat ze op.
“Hi Boyz2play…” zegt ze met een brede grijns.
“Well hi pretty face, what are you doing in our dressing room.” Zegt de zanger die ze herkent als Calvin.
“I sneaked in, I’m here to make my dream come true.”
“Your dress is a little see trough little one, did you know.” Zegt de donkere zanger Double-D
“Yeah girl, nice body. Do tell us your dream.” Zegt John nu weer.
Doordringend kijken de mannen haar aan. Zonder chroom trekt ze in één keer haar jurkje over haar hoofd. Naakt draait ze langzaam een rondje zodat alle ‘boyz’ haar goed kunnen bekijken.
“Well…,” zegt Double-D, “this is an offer I can’t refuse.” Hij grijpt haar arm en trekt haar ruw tegen zijn force lichaam. Zijn handen strelen ongeduldig haar borsten en billen. Zijn mond gaat naar een tepel en hij bijt erop, hard. Ze voelt haar kut opzwellen van geilheid. Ze kreunt onbedaarlijk terwijl haar handen over zijn gespierde biceps glijden. Hhmmm zalig. Calvin komt naar hen toegelopen en hij grijpt een bos haar. Hij trekt haar hoofd opzij en zuigt op haar onderlip. Dan dwingt zijn tong haar lippen van elkaar terwijl hij mompelt:
“You like it rough, well you’re in luck, rough is my middle name.”
Ze voelt een paar welgemikte tikken op haar kont van Double-D.
“I’m gone fill your horny cunt with my cock. You will know soon enough why they call me Double-D.”
Een geile rush trekt door haar lijf. Oh yeah! Een hand van Calvin glijdt richting haar gretige kut. Hij streelt vurig haar klit en penetreert haar met zijn vingers.
John kan niet langer alleen maar toekijken en veegt in één ruk de dichtstbijzijnde tafel leeg.
“I want to fuck that horny bitch. Lay her on her back.”
Binnen twee tellen is ze op de tafel getrokken, ze binden haar polsen aan elkaar met een t-shirt. Double-D trekt een been opzij. Ze voelt de pik van John haar gulzige kut binnendringen.
Ze kreunt luidt: “Fuck me hard.” Calvin komt bij haar hoofd staan, die ligt iets achterover over de rand. Zijn lul dringt haar mond binnen terwijl hij ook een been vasthoudt, ze kan geen kant meer op. Double-D wrijft over haar gezwollen klit terwijl ze heftig geneukt wordt door John. Al snel dendert het eerste orgasme door haar lijf terwijl John zijn pik in haar leegspuit. Hij wordt opzij geduwd door Double-D. Haar wijd openstaande druipende kut wordt verder opengetrokken door het topje van zijn lul. Een pijnlijke kreet volgt als hij verder binnendringt.
“Aauww,” klinkt het gesmoord omdat haar mond gevuld is. Calvin petst op haar wang;
“Stop whining dirty little slut,” hij duwt zijn pik verder haar keel in, “and swallow my cum.”
Grommend spuit hij zijn zaad achterin haar keel terwijl John haar tepels ruw behandeld. Double-D blijft krachtig in haar kut pompen. Zijn te grote lul stoot steeds pijnlijk tegen haar baarmoeder. Als hij klaarkomt voelt ze zijn kleverige zaad rijkelijk langs haar billen stromen. Met pijn in haar buik en een luid bonzend hart schrikt ze opgewonden wakker. Néé!… Fuck!! … Ongesteld…


2. Fatal Error?

Het zweet op mijn handpalmen laat afdrukken achter op de matzwarte deur. In het flauwe lichtschijnsel van de gang glinstert het me bijna macaber tegemoet. De deur valt met een zacht geruis weer achter me dicht en sluit direct alle geroezemoes uit de concertzaal buiten.
Hier, in de nu doodstille hal, hoor ik mijn hart in mijn oren bonken. Het is een snel, staccato geluid dat automatisch mijn ademhaling gejaagder laat gaan. Onder mijn oksels plakt het. Er loopt een straaltje zweet langs mijn ruggengraat de band van mijn rokje in.
Ik wapper met mijn korte shirtje in een poging af te koelen. Na de hitte in de zaal waar hij zijn optreden net heeft afgerond, is de temperatuur hier in de catacomben een verademing.
Dustin Fiever.
Mijn hartslag loopt nog verder op als ik aan de aanblik denk die op mijn netvlies gebrand staat. Waarschijnlijk hielp die immense close-up van zijn staalharde buikspieren op een joekel van een scherm achter het podium daar ook aan mee. Net laag genoeg gefotografeerd om te beseffen dat hij voor die fotoshoot geen ondergoed droeg en net niet laag genoeg om spontaan een orgasme van te krijgen. De foto’s in zijn ondergoedlijn klaarden die klus wel. Meerdere keren zelfs.
Het is niet moeilijk voor te stellen hoe zijn penis me op zou vullen. Hoe hij hem in zijn hand zou nemen, met zijn eikel tegen me aanstotend om binnen gelaten te worden. Hoe nat ik zou zijn en jammerkreetjes zou slaken om hem aan te moedigen. Hoe de wanden van mijn vagina opgerekt zouden worden door zijn staalharde pik die steeds verder naar binnen glijdt. Heet en fluweelzacht. Hoe hij ‘fuck, wat ben je lekker’ in mijn oor zou grommen.
Ik kreun, wankel op mijn hakken en moet steun zoeken tegen de muur. Als ik iemand hoor praten en de stem steeds dichterbij komt, kan ik nog net op tijd een deurklink vastgrijpen en me een werkkast in laten vallen.
Met mijn kuit tegen een vochtige zwabber en met de geur van schoonmaakmiddelen in mijn neus, sluit ik mijn ogen. Mijn onderlijf knijpt bijna pijnlijk samen en ik voel dat mijn inlegkruisje de hoeveelheid vocht niet meer kan verwerken. De zelfbeheersing die ik op moet brengen om mezelf niet naar een climax te vingeren, laat mijn benen nog harder trillen. Door mijn rokje hoef ik niets meer te doen dan de stof van mijn slipje opzij te duwen en twee of drie vingers naar binnen te steken. Met mijn duim op mijn clitoris is het een kwestie van hooguit een paar tellen.
Hoe waanzinnig ik ook snak naar die verlossing, ik weet dat ik die kostbare seconden daar niet aan kan verspelen.
Buiten in de gang hoor ik hoe iemand van waarschijnlijk de beveiliging iets in een telefoon of oortje zegt. Als ik zijn stem en voetstappen niet meer hoor, open ik de deur. De gang is opnieuw leeg.
Mijn benen zijn nog zo wiebelig dat ik bijna een enkel verzwik. Ik zie maar één deur voor de gang eindigt. Mijn hart slaat nu in een ontelbaar tempo. Ik voel hoe dichtbij ik ben. Ik kan hem bijna ruiken.
Dustin Fiever. Of de jongen die een decennium geleden nog Duuk Frederiks heette. Die als twaalfjarige handelingen in de bosjes verrichtte met zijn tienjarige buurmeisje die niet onder ‘doktertje spelen’ of ‘elkaars lichaam verkennen’ vielen.
Ik omklem de deurkruk met twee handen om ieder mogelijk geluid te dempen. Als de deur nog maar een centimeter of dertig geopend is, glip ik naar binnen. Met mijn rug duw ik hem zacht terug in het slot.
De kleedkamer is verlaten. Ik zie een rood fluwelen chais longue en een salontafel met een glasplaat. Uit een omgevallen blikje cola loopt een spoor van vocht langs de tafelpoot naar beneden, om te eindigen als vlek in het witte tapijt.
Ik slik een keer in de hoop dat mijn mond minder droog wordt. Op slechts een paar meter afstand hoor ik gespetter. Vanuit de doorgang naar de douche komen stoomwolken mijn kant op gedreven. Ik hoor hoe de kraan dichtgedraaid wordt.
Hoewel ik weet dat ik de deur los moet laten, weigeren mijn knikkende knieën dienst. Met een hart dat in mijn keel klopt, doe ik niets anders dan ademloos afwachten.
Mijn wachten wordt beloond als uit de mist van stoom een paar mannenbenen opduiken. Mijn ogen glijden begerig van zijn voeten naar de handdoek die om zijn heupen geslagen is. Het hamert in mijn hoofd dat er iets mis is met het plaatje. Pas als mijn ogen boven een buikje het gezicht van Dries Roelvink ontwaren, erken ik mijn vergissing. Ik knijp verschrikt mijn ogen dicht.
Er gebeurt van alles tegelijk. De deur achter mij wordt met zoveel kracht opengeduwd dat ik plat op mijn gezicht voor Roelvinks voeten beland. Het volgende moment hang ik over de schouder van een beveiliger.
Ik heb alle hoop al opgegeven als ik een stem uit het verleden hoor.
“Eva? Ben je het echt?”
Ik hef mijn hoofd en zie een gemiste deur. Duuk, mijn voormalige buurjongen, kijkt me vol ongeloof aan.


3. Plagiaat

Het is druk, erg druk in de kleine zaal waar een verrassings- concert plaats vind.
De geur van zweet vermengd met parfum vult mijn neus wanneer ik me een weg baan door de mensen op weg naar de deur backstage. Ik heb me voorbereid, weet waar ik zijn moet en heb me gekleed om afleiding te verzorgen. Een korte vloek schiet uit mijn mond wanneer ik een koude vloeistof over mijn jurkje voel gaan. Rode wijn vlekt mijn witte jurkje en loopt mijn decolleté in. Ik voel mijn tepels reageren op het plotselinge temperatuur verschil. Mijn ogen vinden het gezicht van de schuldige, een aantrekkelijke man kijkt gehypnotiseerd naar de aangerichte schade. Helaas heb ik haast waardoor ik niet met hem kan spelen. Spijtig haast ik me naar de deur waar ik ongezien achter verdwijn.

Adrenaline schiet door mijn lichaam, maanden heb ik me voorbereid op dit moment. Vanavond zal ik het bewijs hebben dat de popliedjes van origine mijn langzame jazz nummers zijn. Zwoel, sensueel en erotisch zijn ze bedoeld. Niet snel, hip en onpersoonlijk. Elk nummer is bedoeld om te raken, gevoel los te maken, een voorspel naar meer. Mijn ademhaling gaat snel. Het natte jurkje voelt koud op mijn huid wanneer er een wind vlaag langs komt. Snel haast ik me naar de deur die van Vanessa moet zijn. Ik weet dat daar haar liedjes en papieren liggen, papieren waar mijn naam op staat. Ongezien weet ik haar kamer in te komen. Opgelucht dat het me zover gelukt is pak ik de camera uit mijn kleine tasje. Ik maak foto’s van de kamer, vluchtig zoek ik de ladekast door waarna ik me tot de hoge kast wend. De kaptafel trekt mijn aandacht, langzaam loop ik erop af. Mijn spiegelbeeld ziet er verleidelijk uit. Hoge zwarte laarzen tot net boven mijn knie, een nauwsluitend wit jurkje met de rode wijnvlek prominent op mijn boezem. Mijn ogen stralen wanneer ik de lyrics zie liggen, snel maak ik foto’s van de papieren. Ik ga zo op in mijn taak dat ik de deur niet hoor.

Ik hoor de voetstappen niet en schrik me rot wanneer een hand mij hardhandig bij de tafel wegtrekt.’Wat bent u hier aan het doen jongedame?’ de barse stem komt als een mokerslag mijn blije humeur verstoren. Wanneer ik opkijk zie ik een ruige grote man. Ik schat hem midden 40. In gedachten ga ik alle beveiliging bij langs, ik heb ze onderzocht en weet wie wel en niet toegankelijk is voor vrouwelijke charmes. Hij zat er niet bij, ik weet niet wie hij is. Waarderend zie ik zijn ogen langs mijn lichaam gaan, opluchting gaat door mij heen wanneer ik besef dat hij te bespelen is. Met mijn meest onschuldige blik kijk ik hem aan. ‘Oh sorry meneer, ik weet dat ik hier niet mag zijn maar ik ben zo’n grote fan van Vanessa!’.
Zijn blik vind de mijne waarop ik de strenge vraag hoor of dat echt zo is. De blik doet iets met mij, ik voel mijn tepels weer verharden en mijn wangen rood worden.‘Nu nog een keer jongedame, waarom bent u hier? Ik weet dat u geen fan bent van Vanessa. Moet ik de politie bellen of gaat u mij een uitleg geven?’

Schuldbewust kijk ik op naar zijn ogen en vertel mijn voorbereide smoes.De ferme grip voelt losser waardoor ik me los kan rukken. Ik ben nog niet begonnen aan mijn vlucht naar de deur of hij heeft me alweer vast. Zijn ogen kijken me ondeugend aan,’ wanneer u niets te verbergen heeft, hoeft u ook niet rennen jongedame’. Ik slik, mijn jurkje is omhoog gekropen waardoor een groot stuk lelieblanke dij zichtbaar is. Automatisch schiet mijn blik naar zijn kruis waar een duidelijke bobbel zichtbaar is. Zachtjes schud ik mijn hoofd. Onze ogen vinden elkaar.
Ik probeer hem te bespelen zoals ik normaal met alle mannen speel. Op de achtergrond hoor ik de zaal uit hun dak gaan bij het nummer ‘play me’. De suggestieve tekst komt onbewust op mijn manier uit mijn mond, zachtjes zing ik hem toe om mij te bespelen. Sensueel en geladen vormen mijn lippen de woorden. ‘Play me like this is your last chance. Push my buttons and use my strings. Play me please, I need you to play me’.

Zijn vingers strelen mijn dijen, zoeken doelbewust mijn slipje op. Mijn benen spreiden zich, laten de weg vrij om te ontdekken dat ik geen slipje draag. Eindelijk voel ik zijn vingers tussen mijn lipjes door glijden, onze ogen zijn versmolten terwijl ik zachtjes door blijf zingen.
De muziek in de zaal wordt harder naarmate mijn opwinding groeit, overstemd mijn gekreun en gehijg. Mijn tenen krullen zich in mijn laarzen wanneer we de de deur open horen gaan en de muziek binnen knalt. Verschrikt stappen we bij elkaar vandaan. Snel pak ik mijn tas, camera en vlucht weg. Opgewonden en trillend zit ik in de auto, duizelig van alle adrenaline begin ik te schateren tot de tranen over mijn wangen lopen.
Een zachte klop op het raam laat me opkijken.Ik zie zijn ogen…


4. Sexual Healing

Niemand die op hem lette, niemand die vroeg voor wie het boeket was. Backstage was het een gekkenhuis. Schreeuwende toneelknechten en hollende technici die hij ternauwernood kon ontwijken. De beveiliging echter was ronduit slecht. Waarschijnlijk omdat er meerdere artiesten optraden en de security niet overal kon zijn, maar dat was wel zijn geluk.
Uiteindelijk vond hij haar kleedkamer en klopte.
‘Wie is daar?’
‘Bloemen voor miss Manning.’
‘Zet ze maar op tafel.’
Hij opende de deur, maar de kamer was leeg. Er klonk een geluid uit de aangrenzende kamer. Hij zette de bloemen op tafel en leunde tegen de muur.
Vijf jaar had hij moeten wachten, maar vandaag kon hij het de bitch betaald zetten.

De vrouw die even later, slechts gekleed in een slip, de kleedkamer betrad, was zich van geen kwaad bewust. Met krachtige slagen droogde ze haar haren waardoor ze hem niet zag staan. Hoewel hij voorbereid was, zogen zijn ogen zich vast aan haar lokkende lijf met zachte rondingen. In een flits schoot het beeld van Marian door zijn geest. Ze was altijd trots geweest op haar maatje XS en zijn verliefde ogen hadden haar magere lichaam geaccepteerd.
Was dit Marian?
Als hij niet zo zeker van zijn zaak was, zou hij gaan twijfelen. Wie ze ook was, de geile lust die ineens groeide in zijn lijf, verdrong zijn gloeiende wraakzucht en zijn gedachten werden chaotisch.
Hij wilde zijn tanden in dat vlinderbroekje zetten. Elke centimeter huid die zichtbaar werd strelen met zijn tong. Zuigen aan die roze tepels tot ze hard werden.
Terwijl hij naar haar bleef kijken, ging de film in zijn hoofd gewoon door. Zijn handen jeukten om zich om die stevige billen te sluiten, haar op te tillen, op zijn schoot te planten, zich diep te begraven tussen die vochtige lippen. In die verrukkelijk smeltende holte die hem helemaal zou omsluiten totdat hij niet meer verder kon. In gedachten beleefde hij die overweldigende sensatie die hij vijf jaar had gemist. Hij was niet vergeten hoe een vrouw aanvoelde. Hoe romig haar zoete plek kon zijn, haar strakke spieren die hem in zijn greep hadden. Hem helemaal verslonden om hem dan aan te kijken met verliefde ogen. Hij wilde haar grijpen, haar berijden als een cowboy die heer en meester van de rodeo was.
Maar hij deed helemaal niets.
Was zich alleen pijnlijk bewust van alles wat hij in vijf jaar had gemist.
Onbewust kreunde hij en ze keek in zijn richting.
Toen ze hem zag, schrok ze. Ze gilde niet. Ze stopte met het drogen van haar haren en staarde hem alleen maar aan. Ze deed geen enkele moeite haar naakte borsten te verbergen. Haar ogen straalden ongeloof uit, haar lippen weken vaneen alsof ze iets wilde zeggen, maar er kwam geen geluid uit haar keel.
Hij liep naar haar toe en bleef op een meter afstand van haar staan.

De romantische fantasie als hij zich aftrok bij Marians foto, was al snel veranderd in een rauw sadistisch tafereel. Hij wachtte tevergeefs op een bericht en toen hij eindelijk begreep dat ze hem erin had geluisd, wilde hij alleen nog wraak.
In gedachten liet hij haar schreeuwen, van zowel pijn als genot en zijn haat jegens haar groeide en groeide.
Een maand geleden was hij vrijgekomen en bij toeval hoorde hij dat zangeres Marian Manning vandaag zou deelnemen aan een benefietconcert.
Dit was zijn kans, hij kon wraak nemen.

Nu stond hij als een geile puber te staren naar een wildvreemde vrouw, die niet in de gaten had hoe gevaarlijk en opgewonden hij was.
Zijn ogen bleven op haar gericht toen ze haar kamerjas greep die op het bed lag.
‘Zo praat het een stuk gemakkelijker…, David,’ zei ze kalm.
Voordat hij antwoord kon geven, werd op de deur geklopt en beiden schrokken.
‘Geen woord,’ siste hij dreigend.
Ze schudde afkeurend haar hoofd.
‘Miss Manning, u wordt over een half uur voor de soundcheck verwacht.’
‘Ik zal er zijn,’ riep ze, maar bleef David aankijken. ‘David Cassidy, Marians minnaar, was stom genoeg op te draaien voor háár bankoverval en belandde daarvoor vijf jaar onschuldig in de gevangenis. Ben ik iets vergeten?’
Zijn agressieve houding maakte plaats voor een verbazende.
‘Wie – ben – jij?’
‘Herken je me niet meer? Je vond me een grappige bakvis, maar ik heb je vaak genoeg voor haar karakter gewaarschuwd.’
‘Mary? Marians kleine zusje? Jij bent het popidool?’
Ze glimlachte en strekte haar hand naar hem uit.
‘Mijn manager vond Mary-Anne beter klinken dan Mary. Ik weet dat je vijf jaar hebt moeten wachten om wraak te nemen, maar ik heb ook vijf jaar gewacht…, op jou.’
Hij herinnerde zich het verlegen meisje en ook haar verliefdheid. Ze was een adembenemende vrouw geworden en ze was nog altijd verliefd… op hem.
Hij greep haar hand vast en zij legde hem tegen haar hart.
Terwijl ze elkaar aanstaarden, klonk uit de intercom de stem van Marvin Gaye.

And when I get that feeling
I want sexual healing…

Ineens besefte hij dat hij een tweede kans kreeg.
‘Kus me, David,’ fluisterde ze, ‘en luister naar Marvin. Alles komt goed.’


5. De zwanenzang van Venus

Vloekend struikelt ze de kleedkamer binnen en weet maar net de stoel te bereiken. Ze legt haar vermoeide hoofd op de kaptafel en onderdrukt een opkomend helder moment met een willekeurige pil uit één van de flesjes voor haar. Zelfs hier, onder de theaterzaal, is het ontevreden gefluit van het teleurgestelde publiek nog hoorbaar.

Hoewel ze de door lampjes omlijste spiegel angstvallig vermijdt, registreert haar wazige brein een beweging op de achtergrond. Is het een visioen van het verleden, toen ze nog stralend en wereldberoemd was, een echte rockchick? Verdwaasd staart ze naar de reflectie die in de spiegel groter wordt.

“Ben je mij?” vraagt Vera verward. De figuur knikt en reikt naar haar. Tedere vingers strelen haar nek. Vera’s hoofd knikkebolt naar voren als ze warme lippen tussen haar schouderbladen voelt.
“Hoe kom je hier, ik ben toch al jaren een beetje dood?” vraagt ze met dubbele tong.

“Mijn Godin, nu we samen zijn, kan onze endosymbiose zich eindelijk voltrekken,” klinkt een lichte mannenstem. Vera begrijpt het niet. De figuur ziet er uit als zijzelf, ooit, toen ze mooi was en nummer 1 stond in de hitparade. Make-up, laarzen, zelfs de strakke suède jurk die ze heeft gedragen bij Toppop. Maar die mannenstem…ze kan het niet plaatsen.
“Wat is endo-sim-nog-wat?” stamelt ze.
“Dat ik in jou leef, mijn heerlijkheid, en jij in mij en we samensmelten.”
Vera maakt het niet uit. De zachte vingers en de vochtige lippen voeren haar mee naar de tijd waarin dagelijks mooie mannen op haar wachtten. De trillende handen bewegen zich langzaam over haar siliconenborsten, glijden over haar gerimpelde buik en haar dijen.
Door de mist hoort ze gefluister: “Mijn liefste, laat me je drinken, laat je in mij herleven, in mij, je trouwste bewonderaar. Met jouw levenssappen in mij kan ik helemaal jou zijn, jouw eer herstellen, jou het podium geven dat je toebehoort en het publiek jouw laatste Venus geven. Laat ons één zijn, ik heb zoveel jaren hierop gewacht.”
Vera raakt in vervoering, ziet zichzelf schitteren op het podium dat haar altijd heeft toebehoord, waar alle mannen haar aanbidden en de jeukende pruik en de leegheid tussen haar benen niet bestaan.

Ze grijpt hem beet en laat zich ondersteunen tot aan de canapé. Als hij met open armen daar gaat liggen, ziet ze hem pas goed. Hij is háár. Haar eyeliner, haar pruik, lippenstift in de kleur pinklady… hij is háár, maar dan zesenveertig jaar geleden. Hij heeft borsten, nep wimpers, haar parfum. Wat is hij mooi, wat was zij mooi…

Vera staat hem toe haar glitterjurk omhoog te schuiven, haar panty open te scheuren en haar step-in naar beneden te trekken. Zijn hoofd, háár hoofd, begraaft zich gulzig tussen haar weke dijen.
Met kleine kreetjes moedigt ze hem aan: ‘Oooh, wat doe je dat fijn schat, hmmm, drink me maar, drink mijn levenssappen…hoe heet je ook al weer? Hoe lang zijn we al samen schatje? Net als toen, I’m your Venus…”

Vera heeft geen idee wie hij is en hoe hij hier komt. Dat wist ze nooit van haar fans. Maar ze geniet van zijn tong, van zijn diep binnendringende vingers, van zijn gulzige lippen die zich vastzuigen aan haar clitoris . Hangend op de leuning geeft ze haar talenten royaal, zoals ze altijd heeft gedaan. Boven zijn gezicht bloeit haar vervallen lichaam op en siddert en trilt en beweegt ze mee op het ritme van zijn gretigheid. In haar orgasme bezingt ze het leven, het universele lied van de eeuwige lusten.
“Mijn meermin,” kermt hij onder haar, “zing voor mij, wordt één met mij; dan neem ik je plaats en zing ik voor jou, mijn liefste.”
Haar stem galmt door de kleedkamer en dringt zijn tot Vera vermomde lichaam binnen. De omgebouwde Vera hijgt en spuit in extase zijn strakgetrokken panty vol als Vera’s levenssap langs zijn bepoederde wangen in zijn mond druppelt.

De klop op de deur kondigt de gestreste manager aan. Hij kijkt verbaasd naar Vera, die helder en monter voor de spiegel zit.
“Je mot weer Veer, in godsnaam, doe niet te moeilijk en zing gewoon wat we hebben afgesproken. Geen poespas zoals daarnet oke?”
Vera knikt gedwee terwijl ze haar wimpers opnieuw opplakt.
“Tis net of je anders ben as daarstraks Veer, nou ja, over 2 minuten klaar oké?.” zegt hij en vlucht voor het gezeur dat hij verwacht.

Voor hij Vera’s zwanenzang laat klinken, kijkt hij achter de canapé en streelt het naakte witte lichaam. De hernieuwde Vera knielt, kust liefdevol de verstarde glimlach op haar levenloze gezicht en trekt dan de glitterjurk die hij nu aan heeft strak.

De volgende ochtend schreeuwen de krantenkoppen:
“Vera Mariskes’ laatste schitterende optreden!”
“Onverwachte opleving van The Lady voor haar einde.”

Twee vuilnismannen vinden daags na haar overlijden een man half omgebouwd tot vrouw in een container achter het theater, met doorgesneden polsen. Dezelfde dag dat Vera onder enorme publieke belangstelling wordt begraven en haar rauwe rock-songs de hele dag op de radio te horen zijn, verdwijnt het lichaam van de man die haar ‘the last moment of fame’ gaf, eenzaam en roemloos in de gemeentelijke vuuroven.


6. Tangerine

Wat denk je Jimmy, was het het waard?
Veertig jaar lang heb je je publiek in vervoering gebracht met je muziek en heb je alles kunnen doen wat God verboden heeft. Veertig jaar lang heb je de tijd gehad je te realiseren dat je slechts voor een korte tijd onsterfelijk bent. Ik stond tussen hen in tijdens je wervelende afscheidsconcert vanavond: mannen die je splijtende solo’s met uitgestrekte pink en wijsvinger verwelkomen, vrouwen die zich een paar uur verliezen in een droom van jeugd en zorgeloosheid. Je bent de engel op gitaar en ze aanbidden je. Dat komt door ons. Het talent was van jou, maar je had mij nodig om het wakker te maken. Er was een kamer in het kasteel van je geest waarvan je het bestaan wel vermoedde maar die je niet kon vinden, en ik heb je de weg gewezen. Nu ben ik hier om de deur van die kamer voorgoed te sluiten. Dat hadden we zo afgesproken, veertig jaar geleden in de mistige heuvels van Bron-Yr-Aur, toen je me zonder het te weten riep. Rusteloos en radeloos was je, jong en op zoek naar inspiratie, met drugs en alcohol als wankel obstakel tussen jou en een te vroege dood. Ik was net op tijd. Op die godverlaten plek gaven we ons aan elkaar en verwekten we je roem. Jij ging er vandaan met muziek die je doorbraak betekende, in ruil daarvoor kreeg ik je gelittekende ziel. Maar ik was niet voorbereid op de betekenis van dat moment. Ik heb mijn kwade plicht verzaakt, en de deur zal zich vanavond ook achter mij sluiten.

Ik heb geen backstage pass nodig, ik ga en sta waar ik wil. Ik blijf verborgen voor de brede beveiligers die je fanatieke fans tegenhouden, en de dichte deur van je kleedkamer is lucht voor me. Ik zie hoe je daar zit, je bezwete en half ontklede lichaam onderuitgezakt in een sofa. Je lijf is ouder dan destijds, en je ogen verraden je diepe vermoeidheid. Geen nood, Jimmy, na vanavond rusten we uit.
Ik weet alles van je. Ik ken je lust na de spanning van een concert. Ik weet in welke vrouw je zin hebt als je fans zijn vertrokken, en soms, zonder dat je het besefte, was ik die vrouw. Maar nooit voelde het zoals in Bron-Yr–Aur, tijdens onze dagen in dat bouwvallige huis op de bosrijke heuvel. Je composities waren tegenstanders die zich niet liet grijpen en ik hielp je bij je worsteling. Je maakte me aan het lachen, en ik wist niet dat ik dat kon. Je verkende mijn lijf en liet me voelen dat ik er een had. Met elk kledingstuk dat je van mijn lichaam wegnam opende je me. Ik was geschokt door de rauwe tederheid waarmee je mijn benen spreidde, de zachte onverbiddelijkheid waarmee je me proefde. Ik raakte verslaafd aan de hardheid waarmee je me nam, je gulzigheid die zich als een slang om mijn lijf draaide en me bijna verstikte. Ik smeekte je bijna me te neuken, en elke keer als je dat deed gaf je me een stukje van mijn hart terug.
Toen ik eindelijk vertrok sliep je. Ik plukte een paar takjes bijenblad achter het huis en legde die op je borst. In al die eeuwen had ik nooit iemand liefgehad. Tot dat moment. Je maakte me mens.

Weet je wat het betekent je ziel te verkopen, Jimmy? Wat de prijs is die je voor je roem moet betalen? Mensen zijn altijd bang voor een eeuwig inferno van vuur en foltering als straf voor hun zonden. Vergeet die onzin. Wat mensen het meest vrezen, is vergeten worden. Te vervagen in de herinnering van de degenen die van je hielden is de hoogste prijs die je kunt betalen. Dat is de hel, Jimmy. Ik heb de macht ervoor te zorgen dat je na vanavond slechts een verre schim uit het verleden zult zijn. Ik kan Jimmy laten verdwijnen uit de hoofden van de fans die je vanavond nog toejuichten, en ik kan ervoor zorgen dat je muziek vanaf nu verafschuwd wordt. Dat was de afspraak in ruil voor veertig jaar roem. Maar wat zelfs ik niet kan is mijn eigen gedachten aan jou uitbannen. Veertig jaar heb ik je gevolgd en al die tijd heb ik je handen op mijn hart gevoeld. Ik vertrok met je ziel uit Bron-Yr-Aur en liet die samensmelten met de mijne. Het mocht niet maar ik wilde het zo. In de donkere leegte van het universum zal er altijd iemand zijn die bij je is, en dat ben ik. Ik zal je vergezellen in het niets.

Er is geen verbazing in je ogen als ik me in de kleedkamer aan je openbaar. Je glimlach is van de jongeman van veertig jaar geleden.
“Ik heb lang op je gewacht, Tangerine. Ik ben moe. Neem me mee.”
Als we elkaar omhelzen zie ik de gedroogde takjes bijenblad op je make-uptafel. Ze ogen broos, maar hun kleur is intenser dan toen. We sluiten de deur samen vanavond. Het is het waard.


7. Mick

Zijn bandleden kijken hem vragend aan als hij zegt gehoor te willen geven aan het ‘We want more’ van het uitzinnige publiek. Ze keren immers nooit vaker dan drie maal terug. ‘Nog een toegift? Joh, het zaallicht is al aan!’ Hij knikt. Want daar is het hem juist om te doen. Verblind door de felle spotlights had hij haar niet kunnen vinden. ‘Kom,’ zegt hij en stapt het podium op. Het gejuich is oorverdovend als hij de eerste akkoorden van Little baby inzet. Verhitte vrouwen juichen en gooien van alles en nog wat op het podium: van bloemen en briefjes tot slips en strings. In al die jaren is er weinig veranderd. Zijn bassist heeft een stijve van hier tot Tokio, dat is duidelijk te zien, maar hem doet het helemaal niets meer. ‘You go and I’ll come with you …’ Mick lijkt zijn gitaar in tweeën te willen breken. Hoe graag zou hij weer eens keihard worden. Van haar. Van haar! Fuck, wat mist hij zijn little baby.

Toen zij hem lang geleden haar stringetje toewierp was er iets met hem gebeurd. Hij had het opgeraapt en eraan gesnoven terwijl hij naar haar keek. Ze had niet gegild, zoals alle andere meisjes. Ze had uitdagend grijnzend geknipoogd, haar roze lippen getuit en hem een kus toegeblazen. De klaterende lach die erop volgde, had hem betoverd. Die avond had hij haar in zijn kleedkamer uitgenodigd.
Meestal stonden zijn vrouwelijke fans zo weer buiten. Een beet in een borst, een draai aan een tepel, vijf keer pompen en klaar. Maar zij was anders. Ze hadden geen sex gehad. Ze hadden de liefde bedreven. Eerst wild, daarna ongelooflijk teder. Hij genoot! Ze kuste, likte, at en dronk hem. Met huid en haar. Uitgeput was hij met zijn hoofd op haar buik in slaap gevallen. Ze wekte hem, uren later, met een kus op het puntje van zijn uitgeputte penis: ’Your Majesty, ik moet gaan.’ Hoe ondeugend hadden haar helderblauwe ogen geschitterd. ‘Tot ziens?’
Volstrekt ondersteboven schreef hij een song speciaal voor haar en stuurde haar een vrijkaartje. In plaats van zich vereerd te voelen, stak ze er ’s avonds de draak mee! Maar sindsdien bezocht ze hem na ieder optreden back-stage. Zoals zij hem beminde … daar kon geen enkele vrouw aan tippen. Niet alleen de passie en het genot. Het was vooral haar puurheid die hem in haar ban had gebracht. Ze hield van hém, niet van zijn roem. Zijn gebruikelijke onverschilligheid veranderde in overgave. Haar goddelijke lijf bleek verslavender dan cocaïne.

Maar zijn overspelige gedrag was hem duur komen te staan. ‘Scheiden? Ben je belazerd? Als je die slet prefereert boven mij zal je je kinderen nooit meer zien,’ had zijn vrouw geschreeuwd. ‘Vanaf nu bepaal ik hier de regels!’
Onder het mom van ‘Jullie weten toch wat voor gekken er rond lopen’ regelde ze dat voor, tijdens en na ieder optreden zijn kleedkamer binnenstebuiten werd gekeerd. Hij zag Carla alleen nog maar als ze, dankbaar gebruik makend van het ticket dat hij haar steevast stuurde, meezong en -danste op zijn muziek. Ze blies hem honderden kusjes toe en schreeuwde ‘I love you!’ als hij haar liedje zong. Hij miste haar zo dat zijn lijf er pijn van deed.

Zijn ogen flitsen heen en weer. Ook in de verlichte zaal vindt hij haar niet. Plichtmatig neemt hij afscheid van zijn hysterische fans en vertrekt naar zijn kleedkamer waar een geüniformeerde vrouw op haar knieën de ruimte achter en onder de ligbank controleert. Sexy schoenen, denkt hij een fractie van een seconde, maar besteedt verder geen aandacht aan het verleidelijke plaatje dat ze hem biedt. Zijn gedachten zijn elders. Kribbig schopt hij zijn laarzen uit. Zijn goudkleurige jasje belandt op een stoel en op weg naar de douche knoopt hij zijn shirt los. Hij snuift een lijntje en draait de kraan open.

Als hij shampoo in zijn haar masseert, denkt hij terug aan betere tijden. Hoe ze na afloop van een concert bij hem binnenstormde. Lachend, kwebbelend en verliefd tot over haar oren. Ze was stapeldol op hem, aanbad iedere centimeter van zijn lichaam. Meestal wist ze niet hoe snel ze hem uit moest kleden. Hoe vaak hadden ze zo samen onder de douche gestaan en had ze zijn depressieve gedachten domweg door het afvoerputje laten verdwijnen. De herinnering aan haar gulle, hete lijf windt hem op. Mick scheldt hardop en haat zijn prikkende tranen. Terwijl het warme water over zijn hoofd stroomt, beweegt hij zijn hand ruw heen en weer.

Hij ervaart het als een geweldige trip als stevige borsten zich tegen zijn rug drukken. Een zachte buik duwt tegen zijn billen. Precies zo voelde zij, zijn aanbiddelijke groupie.
Slanke vingers trekken zijn hand opzij. ‘Your Majesty, You go and I’ll come with you …’
Haar stem! Zijn adem stokt.
‘Dacht je dat ik je zou vergeten?’
Hij wrijft het water uit zijn ogen en ziet hoe haar zachtroze gestifte lippen zich om zijn gezwollen geslacht vouwen. Haar blauwe ogen twinkelen.
Mick kreunt: ‘Little baby!’
Naast zijn shirt op de badmat getuigen een paar stiletto’s en een verfrommeld uniform van haar passie.


8. Hello, Adèlebelle

Adèlebelle treedt vanavond op in de Amsterdam Arena. Ik heb géén kaartje kunnen kopen, verdorie!
Toch wil ik er heen. Mijn tweelingbroer Sjaak is werkzaam als beveiliger, onder andere bij concerten in binnen- en buitenland. Hij is nu echter vrij en een paar dagen op reis, dus hij kan mij ook niet matsen. Ik besluit zijn uniform en toegangspasje ‘te lenen’. `s Middags kleed ik mij om in zijn kleren, vervolgens rijd ik naar Amsterdam. Terwijl het publiek bezitneemt van de tribunes loop ik, vriendelijk grijnzend naar de echte beveiligers, moeiteloos de catacomben van de Arena binnen. De ster van de avond wordt buiten haar kleedkamer omringd door eigen beveiligers. Zodra het concert in volle gang is sluip ik ongezien haar kleedkamer binnen en verstop mij daar.

Terwijl ik geduldig wacht hoor ik hoe het publiek de ene hit na de andere meezingt. Als haar bekendste nummer ‘Make me feel your love’ ten gehore wordt gebracht kan ik me voorstellen dat het licht in het stadion iets meer gedimd wordt, waarna toeschouwers hun aanstekers ontbranden om zo een romantische sfeer te creëren. Het is mijn favoriete nummer. Bij het horen van de muziek en haar prachtige stemgeluid droom ik even weg. Ik stel me voor hoe zij en ik hand-in-hand door een warme lenteweide lopen. We zijn naakt. Adèlebelle draagt een bloemenkrans in haar weelderige haar. Door haarzelf gevlochten natuurlijk, van weidebloemen. We lachen, zoenen, voelen ons verliefd. De passie neemt hand over hand toe. Op een gegeven moment sla ik mijn arm om haar heen. De tongzoen die volgt zet ons in vuur en vlam. Enkele tellen later liggen we tegen elkaar aan in het zachte gras. Ik streel haar weelderige borsten, speel met haar harde tepels. Ik hou van haar, zij houdt van mij, daar is geen twijfel over mogelijk. Haar hand gaat opzoek naar mijn pik, die schokt bij de eerste aanraking.
‘…there isn’t anything I wouldn’t do, to make me feel your love…’ zingt de Arena mee.
De zin komt precies op het juiste moment. Zij is mijn Love, met een hoofdletter. Ik wil haar beminnen en kom overeind. Ze snapt wat ik wil en opent haar schoot voor mij. Voorzichtig kom ik bovenop haar liggen. Haar ogen kijken mij brandend van verlangen aan. Als onze lippen elkaar weer raken lijkt het wel of er letterlijk vonken overspringen. Mijn pik wordt zo mogelijk nòg groter en harder.
Kleine druppeltjes van haar geile vocht lopen langs de binnenkant van haar dijen. Mijn eikel zoekt zich een weg naar binnen, haar verlangende kutje in.
‘… I can make you happy…’ hoor ik in de verte.
Ja, maak mij maar happy meisje, denk ik. Met een kort stootje vindt mijn pik de binnenkant van haar vochtige, warme kutje. Een schor kreuntje passeert haar lippen alsof ze even niet bij stem is.
Aan alles is te merken dat zij mij net zo graag wil hebben, als ik haar. Met rustige bewegingen begin ik met haar te vrijen. Dit is vrijen, niet neuken. Want neuken is wild en lustig, dit is liefdevol en met eerbied.
‘…to make me feel your love…’ galmt het publiek boven in de Arena opnieuw met haar mee.
Ik ga ervoor zorgen dat je je mijn lover voelt, liefste, echoot het in mijn hoofd. Met gevoel beweeg ik mijn pik in en uit haar heerlijke kutje. Ik zie hoe zij zich helemaal aan mijn liefde overgeeft.

Mijn ballen zijn hun lading al naar het tussenstation onderin mijn buik aan het stuwen als ik mij realiseer dat ik echt een stijve heb en werkelijk op het punt sta om klaar te komen. Ik dwing mijzelf om te stoppen met fantaseren. Boven mij, in de Arena, klinkt massaal applaus alsof ze mij prijzen voor mijn zelfbeheersing. Het geluid maakt mij nerveus want nu zal Adèlebelle wel heel snel naar haar kleedkamer komen en kom ik oog-in-oog te staan met mijn grootste idool.
Zodra ik de kleedkamerdeur dicht hoor slaan, gevolgd door een diepe zucht van de vermoeide zangeres, kom ik uit mijn schuilplaats tevoorschijn.
“Hello, Adèlebelle,” fluister ik voorzichtig.
Adèlebelle schrikt heel even, maar dan verschijnt een brede lach op haar gezicht.
“Charles!” roept ze opgewekt en vult dat aan door te zeggen dat ze het gaaf vindt dat ik tòch nog kon komen. Ik sta haar een beetje dommig aan te kijken terwijl ze haar armen om mij heen slaat en mij op mijn mond kust. Als op de automatische piloot kus ik haar terug. Ze smaakt naar frisse champagne. Een van haar handen daalt af naar mijn kruis en pakt daar, door de stof van mijn pantalon, mijn nog half stijve pik beet.
“Charles! You naughty boy!” zegt ze met een grote grijns op haar gezicht.
Adèlebelle zakt voor mij op haar knieën en opent de rits van mijn uniformbroek. Een tel later omsluiten haar rood gestifte lippen mijn spontaan weer in het gelid gesprongen pik.
Hoezo… Charles? vraag ik mij af op het moment dat ik van puur geluk en genot mijn ogen sluit.
Ach barst! Da’s vast Engels voor Sjaak!


9. De autobiografie

“Hoe zat het met ‘groupies’?”

David sloeg zijn benen over elkaar en legde zijn armen met een wijds gebaar over de leuning van de versleten Chesterfield bank. Zijn grijze stoppelbaardje paste goed bij zijn afgetrapte jeans en afgedragen Converse schoenen. Aan de muur van zijn statige grachtengordel-appartement hing een gouden plaat en daaronder stond een lichtblauwe Fender Jag-Stang.

“Is het wel een goed idee om daar in mijn biografie over te schrijven?” Zijn stem had een kenmerkend rauw randje. Anke wuifde zijn zorgen weg.
“We kunnen het altijd nog weglaten, of censureren. Ik probeer gewoon een zo compleet mogelijk beeld te krijgen van hoe het er in de beginjaren aan toe ging.” David stak een filtersigaret op en inhaleerde diep. Met kracht blies hij de grijsblauwe rook richting het bewerkte plafond. Zijn ogen volgden de dansende wolk. Anke had dezelfde vasthoudendheid als hij en dat mocht hij wel. Daarom knikte hij kort, om te laten weten dat hij klaar was voor haar vragen.

“In augustus 1993, vlak voor jullie grote doorbraak, traden jullie op in Het Noorderligt in Tilburg. Het was het enige concert dat jullie ooit in die zaal hebben gegeven. Kun je je dat nog herinneren?” David glimlachte. En óf hij zich dat concert nog kon herinneren. Die zaal was legendarisch. Het was een zaal waar je ervaringen creëerde. Curtis Mayfield, The Golden Earring, The Red Hot Chili Peppers, Herman Brood, Motorhead; het waren zo maar enkele namen die eind jaren ’80 en begin jaren ’90 in de verbouwde filmzaal optraden. En tussen al die imposante namen stonden zij, als beginnend Tilburgs bandje. Vier vrienden die een uit de hand gelopen hobby mochten beoefenen op dat haast fameuze podium. Hun unieke mix van funk en rock, hun boyband-achtig imago, maar aan de andere kant opzwepende en ondubbelzinnige teksten, was voor die tijd spraakmakend geweest.

“Vaag”, loog hij. Beelden van de springende mensenmenigte en schaars geklede meisjes die vooraan stonden en hun T-shirt omhoogtrokken om hun borsten te tonen, kwamen weer naar boven. Hij was toen net 20 en op de universiteit zagen de meisjes hem niet eens staan. Het was daarom bijna surrealistisch om honderden uitzinnige meisjes hun teksten mee te horen schreeuwen. “Fuck me hard, fuck me real hard” gilden ze dan, terwijl ze met hun bekken stotende bewegingen maakten. De snelle slappende funky bassen drongen tot diep in hun onderbuik, terwijl de ritmische gitaren stilstaan onmogelijk maakten. Het was in die tijd, dat er voor het eerst foto’s van hen in omloop raakten waarop te zien was dat hij met een onmiskenbare erectie stond op te treden.

“Waren er in die tijd ook al groupies?” David hoefde daar niet lang over na te denken. Hoewel in de aanloop naar hun grote succes, nog voor de sleur toesloeg en de hits uitbleven, hij elk concert als een roes van adrenaline beleefde, had hij ook met volle teugen genoten van de deuren die de roem voor hem opende.
“Dat begon toen wel te komen ja. Ik weet nog dat we na afloop van dat concert in Het Noorderligt in de kleedkamer zaten toen plots de deur openging en er een meisje binnenkwam”, memoreerde hij. “Die was langs de security geglipt, kwam direct op mijn schoot zitten en trok haar T-shirt uit. Het zal wel komen omdat ik de leadzanger was. Iemand gaf me een blikje bier en voor ik het wist zat ze op haar knieën en knoopte mijn gulp los.”

“Ze heeft je oraal bevredigd, dat meisje?” Anke klonk gemaakt zakelijk.
“Ja. Of eigenlijk, nee. Dat was alleen nog het voorspel. In ‘no-time’ was ze naakt en besteeg ze me, onder luid gejoel van de andere boys. Die goten ook nog hun bierblikjes over haar leeg, weet ik nog.” David grinnikte bij de gedachte, die hij zorgvuldig had bewaard als een souvenir in zijn gedachten.

“Dus jullie hebben, eh, geneukt?” David aarzelde even toen hij Anke’s twijfel zag.
“Het ging nog veel verder. Dit meisje – geen idee hoe ze heette – kon er duidelijk geen genoeg van krijgen. Dik, de drummer, ging voor haar staan en terwijl ze op mij zat te wippen, pijpte ze die gozer als een bezetene.” David mompelde nog “mooi, man” tegen zichzelf en glimlachte even.

“Jullie hadden een trio met haar?” Anke verborg haar afschuw slecht.
“Noem het maar gerust een orgie. Sly, de bassist had zijn eikel ingewreven met coke en duwde hem zo bij dat meisje in haar kont. Ongelofelijk was dat.”

“En Curt? Waar was Curt toen?”
Curt?”, opnieuw grinnikte David, “Curt doopte zijn pik in een glas whisky en liet haar dat aflikken. Om beurten pijpte ze hem en Dik terwijl Sly en ik haar een DP bezorgden. God, dat waren nog eens tijden…”

Even was Anke stil. Ze walgde en was ontnuchterd door de openhartigheid van deze inmiddels uitgebluste rocklegende.
“Dus het is waar?” Het klonk niet als een vraag. Meer als een constatering. Ze adresseerde David ook niet. Niet echt. Anke sprak tegen zichzelf. Daarna keek ze David nogmaals diep in zijn grauwe ogen.
“Dus het is waar? Het is waar dat je mijn vader bent?”


10. Morendo

Vanaf de achterste rij in de concertzaal slaat hij de vrouw op het podium gade. De klanken van Tsjaikovski’s vioolconcert buitelen als een stortvloed van emoties over het publiek. Het sobere, maar chique broekpak dat ze draagt, benadrukt haar levendig rode haardos die meedeint op haar bewegingen. In de zaal zitten opvallend veel jonge mensen. Ze was in de wereld van de klassieke muziek al een legende, maar de samenwerking met een bekende DJ waarmee ze een wereldhit scoorde, heeft haar de ultieme popsterrenstatus bezorgd.
De viool in haar handen is geen instrument dat ze bespeelt. Hij is onderdeel van haar, een vijfde ledemaat dat haar in staat stelt haar diepste gevoelens om te zetten in geluid. Haar vingers dansen over de snaren, misleidend rank met een onvermoede innerlijke kracht. Ze speelt zoals ze is: ravissant, onbegrensd en meeslepend. Net als hun liefde. Hij herinnert zich het gevoel dat haar handen op zijn lichaam veroorzaakten. Hoe ze samen de grenzen van het universum hadden verkend. Intens, onverzadigbaar en onoverwinnelijk. Tot die noodlottige avond bijna vijf jaar geleden, toen hij haar had verlaten. De voortdurende pijn van eenzaamheid in zijn borstkas was zijn trouwe metgezel geworden. Dat zou vanavond voorbij zijn.
Na de zinderende climax en een kort moment van stilte barst er een uitzinnig applaus los in de zaal. Steeds weer komt ze het podium op om met een gracieuze buiging het eerbetoon in ontvangst te nemen. Ze raapt de bloemen die op het podium worden gegooid bij elkaar en zwaait er lachend mee naar de zaal. Dan valt het doek en gaan de lichten in de zaal aan. Het applaus sterft langzaam weg.

Op de deur van haar kleedkamer staat: “verboden voor onbevoegden, eerst kloppen s.v.p.” Glimlachend treedt hij binnen. Aan de andere kant van de deur is het alsof hij het verleden binnenstapt. Haar geur, haar kleren die her en der op de grond verspreid liggen. Op haar make-uptafel staat het kristallen parfumflesje dat hij in een antiekwinkeltje in Parijs voor haar kocht. Daarnaast staat zijn foto, in een lijst vol met haar vingerafdrukken. De stille getuigen van haar gemis.
Haar voetstappen klinken in de gang. Ze neemt afscheid van de persoon waarmee ze praat en loopt de kleedkamer binnen. Nadat ze de deur heeft gesloten leunt ze er even met haar voorhoofd tegenaan. Dan loopt ze vlak langs hem heen, legt haar viool in de kist en sluit deze zorgvuldig af. Ze is gespannen. Hij herkent de onrust die wordt aangewakkerd door de adrenaline in haar bloed. Dat had ze altijd na een optreden. Als een gekooid dier ijsbeert ze door de ruimte. Dit waren de momenten waarop ze altijd de meest ongebreidelde seks hadden. Wild, rauw en grenzeloos. Alsof hij haar weer tot leven wekte nadat ze zich “leeg” had gespeeld op het concertpodium. Hij ziet in haar ogen dat zij het zich ook herinnert.
Ze laat zich op het krukje voor de make-uptafel ploffen en drukt op de lichtschakelaar. De lampjes rondom de spiegel gaan knipperend aan en verlichten haar gelaat. Hij ziet de fijne lijntjes die het leven in haar huid heeft gegroefd rond haar ogen en haar mond. Lijntjes waar hij zijn lippen op wil drukken. Ze wrijft met haar vingers over het “hoofdpijn”-plekje schuin boven haar wenkbrauw en kijkt zichzelf aan. Ze zucht en haar ogen dwalen afwezig naar het andere gezicht dat haar over haar schouder in de spiegel aankijkt. Hij glimlacht. Eindelijk.
Haar ogen vullen zich met ongeloof. Ze knippert, omdat ze het beeld op haar netvlies niet vertrouwt. Onbeheerst springt ze op en draait zich om. Het kristallen parfumflesje spat in scherven uiteen op de plavuizen.
“Richard,” zegt ze ademloos. “Wat …? Hoe …?” Miljoenen vragen strijden in haar hoofd om voorrang, tezamen met een vlijmscherpe pijnscheut. Ze grijpt naar haar hoofd en zakt in elkaar, maar voordat ze de grond bereikt heeft hij haar al opgevangen en drukt haar stevig tegen zich aan. Verbaasd kijkt ze naar hem op. Hij heeft geen weerstand tegen haar uiteen geweken lippen en drukt zijn mond hongerig op de hare. Gretig verwelkomt haar tong de zijne, terwijl de warme koestering van zijn omhelzing al haar vragen doet verstommen.
Na een eeuwigheid verbreekt hij met tegenzin de betovering van hun kus. Hij kijkt indringend in haar dromerige ogen en wacht tot ze weer bij haar positieven is.
“Ik kom je halen, lieve schat,” zegt hij nadrukkelijk. Ze draait haar hoofd en kijkt naar haar eigen lichaam dat ineengezakt op de grond ligt. Langzaam dringt de waarheid tot haar door en ze knikt.
“Ja,” antwoordt ze zacht, “maar mijn viool dan?”
Hij pakt haar hand in de zijne en verstrengeld zijn vingers in de hare. “Je hebt niets van hier meer nodig. Kom …”
Vol vertrouwen en zonder om te kijken volgt ze hem. Voor altijd.

De volgende ochtend opent het Journaal met het volgende bericht:

“Gisterenavond is violiste Valentina Rosenberg overleden als gevolg van een hersenbloeding. Haar man, dirigent Richard Rosenberg, overleed vijf jaar geleden bij een fataal auto-ongeluk. De Rosenbergs waren een begrip in de muziekwereld. Valentina Rosenberg is negenenveertig jaar geworden.”


11. A Head Full of Dreams

Manlief kwam de terrasdeur door. Hij droeg zijn zomercolbertje over zijn T-shirt en begroette me: “Je hebt werkpaarden…”
“En luxepaarden,” vulde ik aan en kwam overeind. We zoenden elkaar. Ineens voelde ik hem aan mijn bikinibroekje frummelen en iets tussen de band van het broekje stoppen.
“Ik heb een verrassing voor je die je zal opwinden.”
Iets wat ik al gauw word als hij aan mijn broekje friemelt.
“Hmmm, ik word al nat.”
“Dan zou ik maar gauw het ticket eruit halen, voordat dat onleesbaar wordt.”
“Een ticket?” Ik trok het strookje papier uit mijn broekje. Ik keek wat het was, sloeg een hand voor mijn mond die een “Ohhh” dempte en vloog hem om de nek.
Ik had gebaald toen bleek dat ik de twee optredens van mijn favoriete band in de ArenA miste; de gezinsvakantie in de Dordogne was geboekt voordat bekend was dat ze daar optraden.
“Ik hoorde dat ze een intiem concert in Paradiso geven, kon een kaartje krijgen en straks sta je voor het podium te kwijlen van je Chris.” Hij wist dat ik gek was op de zanger/pianist.
Onze dochters kwamen binnen. Ik vertelde ze waar ik naartoe ging. Oudste dochter fronste. “Is dat met die man die steeds op zijn pianokrukje op en neer wipt?”
Ik grinnikte. “Ja.”
“Jakkes.”

Het ticket gaf toegang tot de zaal. Ik veroverde een plekje vooraan, tegenover de piano. Als ik hem vanaf híer niet kon zien wippen, glimlachte ik, de woorden van oudste dochter herinnerend. Iets wat ik best met hem wilde doen, wippen. Ik ben trouw aan manlief, maar als ik hem met één iemand zou bedriegen, dan was dat met Chris. Ik drukte mijn onderlichaam tegen een spijl van het dranghek, dat ons van het podium scheidde. Ik deed alsof ik meebewoog op het ritme van de muziek die ons bezighield tot aan de start van het concert. Als ik doorging, zou ik…; ik kwam klaar, zachtjes kreunend. Had iemand om me heen iets gemerkt? Nee. De mix van 20+ tot 55- was in afwachting van de start van het concert net zo opgewonden als ik. Nou ja, anders opgewonden.
Aanzwellende muziek, lichtflitsen. Gejuich toen de band het eerste nummer inzette en hij het podium opkwam. Wat waren ze dichtbij! Ik kon oogcontact maken! Iets wat gebeurde toen hij langs de rand van het podium liep. Hij stopte vlak voor ons. Zijn ogen waren voor even op iemand gevestigd toen hij mij aankeek! Ik stak beide duimen omhoog, blies een kus naar hem. Ik duwde mijn onderlichaam tegen een spijl van het dranghek. Glimlachte hij?

Na het concert bezocht ik de toiletten. Ik wilde plassen voordat ik de rit terug maakte. Klaar met wat ik moest doen ging ik de gang weer op. Liep daar Will, de drummer? Hij passeerde een beveiliger en verdween door een deur. De kleedkamerdeur? Kon ik langs die beveiliger komen? Hij praatte in zijn walkietalkie. Vervolgens repte hij zich naar iets wat voorbij die deur speelde. Ik reageerde meteen en rende ernaar toe.
“Hé,” hoorde ik hem roepen. “Stoppen jij.”
Ja, doei. Ik was bij de deur, duwde die open. Will stond er. En Chris! Een handdoek om de nek, zijn shirt nat van het zweet. Achter me werd de deur opengegooid.
“Sorry, she was so…”
“Its okay,” reageerde Chris, “I know the lady.” En naar mij: “Please, take a seat.”
Ik ging op de bank zitten en hij dook naast me.
“Did you like our show?”
Dat had ik zeker. Wauw, ik zat naast mijn idool! Ik vroeg hoe zij het optreden hadden ervaren. Hij sloeg een arm om mijn schouder. Hij had die ook op mijn knie mogen leggen. We kletsten nog wat, maar na een minuut of vijf moest ik toch echt weg.
“Can I have your signature?”
“Of course. Do you have a piece of paper?”
“O shit, no. Perhaps you can put it on ehh, well I don’t know. But maybe…?”
“On your butt? Naughty girl.” Hij grijnsde. “Okay.”
Ik weet dat mijn Engels niet je van het is, maar ik zei toch echt but en geen butt?
Hij stond op en pakte een watervaste zwarte stift.
“Give your phone to Will, then he can take some pictures.”
Ging ik dat doen? Want dan stond ik in slechts mijn stringetje nagenoeg in mijn blote kont voor hem! Ik tilde mijn jurkje op, boog voorover en steunde met mijn handen op de bank. Hmmm, wat een lekkere pose om me te nemen! Hij hurkte achter me. Ik voelde de stift over m’n billen gaan. Een speels tikje op m’n achterste gaf aan dat hij klaar was. Ik kwam overeind, een blos op mijn gezicht.
“I loved the view”, grijnsde hij.

Op het toilet bekeek ik de foto’s; het waren plaatjes die ik beter niet aan mijn dochters kon laten zien! Moeder in d’r blote kont, Chris met een big smile achter me gehurkt, zijn tong uit de mond. Op mijn linker bil stond geschreven Love it. Op de andere zijn handtekening en eronder, Chris.

Onderweg naar huis schalde A Head Full of Dreams uit de speakers.


12. Bodyguard

Ik heb net vijf keer dezelfde uitnodiging geschreven. De briefjes branden in mijn binnenzak als ik richting de foyer loop. De show begint over een half uur, dus daar zal het nu topdruk zijn.

‘Je wordt uitgenodigd voor een speciale Meet en Greet met Sam. Na afloop van het optreden kun je zeer persoonlijk kennismaken. Kom na het nummer ‘In your face’ naar de bar, waar ik op jullie zal wachten. Let op: alleen 18+.’

Ik reis pas twee weken met Sam en zijn gevolg maar ben het nu al zat.
Hij is door YouTube een idool geworden maar zijn zang en gitaarspel zijn van dubieuze kwaliteit. Het helpt dat hij een knapperd is, begin twintig en gespierd.
Zijn aalgladde manager heeft mij ingehuurd als bodyguard omdat er steeds vaker ongeregeldheden zijn. De fans scheuren onze ster zonder pardon het T-shirt van het lijf.
Met mijn twee meter lengte en gespierde, getatoeëerde lijf heb ik geen moeite om autoriteit uit te stralen. Dit is een peulenschil vergeleken bij de 40-jarige vrouwen die ik van de Chippendales moest afhouden.

Vanuit een hoekje van de foyer laat ik mijn ogen over de jonge hertjes gaan. Ik moet eigenlijk de geilste hebben, ik heb maar vijf uitnodigingen. Als een wervelstorm beweeg ik me door het publiek om de juiste dames te bereiken.
‘Alsjeblieft, een bijzondere uitnodiging namens Sam. Hopelijk tot straks!’
Deel één van het plan is geslaagd.

Mijn bonkende hart overstemt de wegebbende klanken van ‘In your face’.
Daar komen ze al en zo te zien hebben ze er zin in. Ik tel er drie.
‘Sam zal blij zijn. Ik zal jullie meenemen naar zijn kleedkamer.’
Die is voor mij verboden terrein maar ik heb ervoor gezorgd dat hij niet op slot ging.
Het etterbakje moet niet denken dat hij mij de baas kan zijn.
Ik hou charmant de deur open en veeg de dames met mijn arm denkbeeldig naar binnen.
‘Ga toch zitten. Willen jullie iets drinken?’
Ze nestelen zich op de lederen bank en ik deel biertjes uit. Ik neem een grote slok en zeg:

‘In de uitnodiging stond niet voor niets 18+. Sam wil jullie zonder remmingen ontmoeten, als jullie begrijpen wat ik bedoel. Er is een ruime voorraad drank en drugs, dan volgt de rest vanzelf toch. Zijn jullie geïnteresseerd?’

Ze kijken me met grote ogen aan en durven nog geen ‘nee’ of ‘ja’ te zeggen.
Er volgt overleg, eigenlijk hebben er twee een vaste relatie. Tot mijn verrassing komen ze met een unaniem ‘ja’.

‘OK, dan hoeven jullie alleen nog maar te laten zien dat je kunt pijpen. Dat klinkt misschien vreemd, maar geloof me, hij heeft de boel een keer kort en klein geslagen toen er een chick tussen zat die het niet kon.’

De geilste van de drie kijkt me ondeugend aan. Ik denk niet dat ze me doorheeft maar anders speelt ze het spelletje goed mee.
‘Uh, moeten we het in de lucht voordoen of bij jou?’
‘Bij mij natuurlijk, ik moet het voelen.’
Ze komt naar me toe en zakt op haar knieën. De blonde staat op en verlaat haastig de kleedkamer, de derde durft zich niet te verroeren. Ik heb ondertussen mijn broek losgemaakt om mijn stijve pik eruit te laten. Zonder aarzelen pakt ze hem, met half geopende mond, bij de top. Haar hand klemt zich om mijn stam, terwijl ze het bovenste stuk masseert met haar lippen en tong.
‘Mmm, ja, jij doet het geil. Zuig me maar lekker af.’
Terwijl ik heerlijk word gepijpt, zit ik te lonken naar de ander. Ik wil dat zij het ook doet, dat hoort bij het plan.
‘Kom jij eens even hier, dan kan ik goed vergelijken.’

Ze twijfelt maar gaat toch op de knieën, vlak naast het andere sletje.
‘Niet verlegen zijn, doe je mondje maar open. Laat me maar zien hoe goed je het kan.’
Ik trek mijn pik uit de hand van mijn kleine ondeugd om hem tussen de nieuwe lippen te steken. Met mijn handen op haar hoofd stuur ik hem naar binnen. Ze zuigt tergend zacht en ik voel mijn paal kloppen. Ik duw haar naar achter, ik wil nog niet komen.
‘We gaan dit even netjes afmaken, allebei mondjes open.’
Ze doen braaf wat ik zeg. Ik dip mijn pik weer in de eerste mond, ze houdt hem stevig vast met haar lippen. Ik laat haar even likken en laat hem dan bij de ander erin glijden.
Twee vrouwen gewillig op de knieën, zo moest het zijn. Ik ga nog een paar keer om en om, tot ik mijn zaad voel opwellen en met een diepe grom de stralen op hun snoetjes zwiep.
Bij de geilste loopt een dikke klodder over haar kin naar beneden. Ik zucht diep.
‘Uitstekend dames, dat belooft wat voor de rest van de avond. Als jullie je even opfrissen, zal ik Sam gaan halen.’
Ik verdwijn snel uit het theater, vanavond moet hij zichzelf zien te redden. Morgen lul ik me hier uit, of niet, het kan me nu weinig schelen. Sam zal wel opkijken als hij zometeen zijn kleedkamer binnenkomt.


7 thoughts on “Schrijfmarathon 2016: Achtste stemronde

  1. De achtste ronde alweer. Van de 40-nog-wat starters zijn er 12 deelnemers over. Dan mag je toch denken dat die 12 wel wat te bieden hebben. Vol ongeduld wacht ik tot het 12 uur is, zodat ik de concurrentie kan lezen.
    Na het eerste verhaal voel ik me wat onrustig. Ik wil absoluut niet pedant zijn. Want ook ik maak wel eens een taalvautje, niemand is perfect. En plat pornografisch schrijven heeft zeker ook bestaansrecht toch? Maar na het lezen van alle inzendingen ben ik toch kritisch. Van de 12 inzendingen kan ik er maar over 6 of 7 zeggen dat de verhalen terecht in ronde 8 staan. Sommige puilen zo uit van de taalfouten of zijn zo plat geschreven…., dat doet echt afbreuk aan het plezier van het lezen. Zonde, de auteurs doen zichzelf hiermee te kort. Ik wil liever zeggen dat het anders is en vergeef me als ik me hier te kritisch uitdruk. Omdat ik mede-deelnemer ben is het lastig dit zo te zeggen en bij voorbaat excuus als ik iemand schoffeer. Ik kan het niet mooier maken.

    1.Kwartetje
    Plat pornografisch verhaal. Heel jammer dat het wemelt van de slordige en storende fouten. Zonder chroom (s weggevallen), force lichaam en een keer of tig ‘wilt’ voor de 3e persoon. Dat moet ‘wil’ zijn. Verder lopen de dialogen niet soepel en vind ik er niets erotisch aan. Dat laatste natuurlijk een kwestie van smaak.

    2. Fatal error
    Hier zijn het minder de taalfouten als wel de wat vreemde constructies die me afleiden. Zoals: hart hoor je bonken in de oren. Een snel geluid dat mijn ademhaling gejaagder laat gaan. Komt niet lekker binnen en dergelijke constructies leiden me af.

    3. Plagiaat
    Ook hier: heel veel taalfouten die me zo storen dat het me van het verhaal afleidt. Vind in plaats van vindt, voorspel naar meer, wind vlaag in plaats van windvlaag, ga ik de beveiliging bij langs, zijn blik vind de mijne (moet zijn vindt), overstemd mijn gekreun (moet zijn overstemt..). Dat is zo jammer!

    4. Sexual Healing
    Beter. Maar het verhaal grijpt me niet echt, misschien omdat ik pas op het einde ontdek waarom hij wraak wil nemen. Maar goed geschreven!

    5. Zwanenzang…oke, dat ben ik zelf. Hoop dat jullie het mooi vinden.

    6. Tangerine
    Tja…natuurlijk direct herkenbaar, deze auteur. Ik ben een groot afn van zijn thema’s en schrijfstijl. De melancholiek die er doorheen druipt, de vergankelijkheid, de liefde en het mysterie. Misschien had er wat meer geilheid in gemogen, maar prachtige zinnen en woorden die me direct het verhaal in sleuren. Enige dingetje is een komma gevolgd door en. , en. Dat hoeft voor mij niet, die komma’s zijn niet nodig.

    7. Mick
    Leuk thema en goede invalshoek. Van mij mogen de zinnen iets voller, vloeiender en werken de tijdsveranderingen wat verwarrend. Wel heel lief verhaal!

    8. Hello Adellebelle
    De titel alleen al brengt een glimlach op mijn gezicht en doet me vermoeden wie de auteur is. Ik vind het een leuk verhaal, een leuke twist, mooi hoe hij opgaat in zijn romantische fantasie die heel anders is dan de geile werkelijkheid.

    9. De autobiografie
    Een van de beste inzendingen van ronde 8! Mooi geschreven, op de goede plaatsen de witregels en de pauzes in de tekst. Plot wat te verwachten, maar dat doet niets af aan de kracht van het verhaal. Mooie verbinding tussen de rauwheid van de herinnering en de pijn van de realiteit.

    10. Morendo
    Ik ben een sucker als het op melancholie aankomt, dus dit verhaal trekt zeker mijn aandacht. Jammer dat de tekst met zo weinig witregels en pauzes is geschreven. Ik mis ook de erotiek. Toch een mooi verhaal.

    11. A head full of dreams
    Een leuk licht en aardig verhaal, ik vind het wel iets minder erotisch. Doordat de innerlijke dialogen zich niet onderscheiden van de rest van de tekst, kost het meer moeite om te lezen.

    12. Bodyguard
    Originele invalshoek, het gegeven vind ik leuk! Kwestie van smaak, maar het feit dat die meiden zo dom zijn zich aan zoiets te wagen en zo belazerd worden roept toch enige walging bij me op. Er zit geen enkel plezier voor hen bij. Beetje wederkerigheid houd ik wel van. Verder goed en onderhoudend geschreven.

  2. Anna says:

    Het was weer een moeilijke keuze om te maken.
    De opdracht zelf vond ik al moeilijk, alle eisen in het beperkte aantal woorden gieten.
    Een aantal verhalen waren voor mij persoonlijk bijzonder weinig erotisch, al waren ze zeker wel goed geschreven.
    Grappig om te zien dat 5 en 10 beiden met de dood eindigen.
    11 vond ik een zeer goede opbouw, maar ik miste een goede climax op het einde.

  3. In deze ronde was ik een beetje teleurgesteld in de verhalen, om eerlijk te zijn. Bood de opdracht te weinig inspiratie? Of heb ik zelf te veel azijn gedronken vandaag?
    Tip voor alle schrijvers: leg je verhaal een paar dagen weg en lees het dan nog eens. Let op verwijswoorden, interpunctie, de openingszin. Laat het eens tegenlezen door een onafhankelijk iemand. Komt je bedoeling over?
    Hieronder een korte reactie op alle verhalen.

    1. Het verhaal vind ik weinig boeiend en het einde komt veel te abrupt.

    2. De manier waarop je de spanning opbouwt vind ik heel erg goed en an sich kan ik de anticlimax ook best waarderen, maar sommige aspecten daaraan vind ik dan weer te cliché. Kortom, veelbelovend, maar net niet waargemaakt, als je het mij vraagt.

    3. Ik vind de interpretatie van de opdracht heel origineel, maar in de eerste alinea al struikel ik over taal- en interpunctiefouten: ‘verrassings- concert’ zonder spatie en eigenlijk gewoon aan elkaar, ‘temperatuur verschil’ moet aan elkaar en ‘het gezicht van de schuldige, een aantrekkelijke man’, de komma moet een punt (of een dubbele punt) zijn. Ook roept je verhaal veel vragen op die onbeantwoord blijven.

    4. Je probeert een ongelofelijk complex verhaal in een paar alinea’s te stoppen. Daardoor leest het verhaal niet prettig. Bovendien staan er een paar kleine taalfouten in, die het er niet beter op maken. Jammer, want de insteek van je verhaal vind ik heel boeiend.

    5. Ik weet niet of ik bewondering moet hebben of niet voor dit extreem vergezochte verhaal. Het einde is abrupt en het kost me moeite om het te volgen.

    6. Mooi om het verhaal van de vrouw achter de man te lezen. Het raakte mij persoonlijk echter niet doordat het taalgebruik niet bij de ‘scene’ lijkt te passen.

    7. Mooie overpeinzing met een beetje een voorspelbaar einde.

    8. Waar ik een beetje moeite mee heb is dat je de artiest Adelebelle hebt genoemd. Daarmee probeer je voor mijn gevoel iets van humor in het verhaal te stoppen, die totaal ongepast is. Mij leidde het te veel af van de adoratie van de fan.

    9. Deze heb ik geschreven en ik ben heel erg benieuwd naar jullie commentaar.

    10. Een leuk verhaal, maar totaal niet erotisch.

    11. Een leuke vertelling van een bakvis op leeftijd. Was het erotisch? Was het verrassend? Ik weet het niet.

    12. Een leuk verhaal met een grappig einde.

  4. Wat een ontzettende mooie verhalen zijn er weer bij, en wat een leuke opdracht! Niet alle verhalen helemaal mijn stijl, maar toch voor alle auteurs weer een groot compliment, het blijft elke keer weer verrassend welke draai een ieder aan de opdracht heeft gegeven. Zo jammer dat maar op 1 verhaal gestemd mag worden, want ik heb wel drie favorieten! Ik ga proberen voor elk verhaal een stukje feedback en / of mijn mening te geven. Uit ervaring weet ik hoe prettig en leuk het is om te horen / lezen wat lezers van je verhaal vinden.

    1 – kwartetje – Een wild erotisch verhaal, maar ik vond het eind een beetje zwak. Een aantal foutjes die ik storend vond en ook steeds terug kwamen. ‘ze wilt’ i.p.v. ‘ze wil’ Toch met plezier gelezen.
    2 – Fatal Error – Ik moest lachen om de anti-climax van een Dries Roelvink die uiteindelijk onder de douche vandaan komt. Het was me niet helemaal duidelijk of Duuk nu Dustin Fiever is, de beveiliger of zelfs allebei. Verder leuk verhaal.
    3 – Plagiaat – Snel verteld en prettig erotisch, niet helemaal mijn smaak verder, maar leuk om te lezen.
    4 – Sexual Healing – Leuk verhaal en ik had graag willen weten wat Marianne hem ooit heeft aangedaan dat geile lust is veranderd in gloeiende wraakzucht.
    5 – De zwanenzang van Venus – Een prachtig verhaal en één van mijn favorieten. Ondanks de dood van beide personages hield ik er een positief gevoel aan over. Compliment!
    6 – Tangerine – Ik heb maar één woord: WAUW! Erg mooi. Nog een favoriet. Stemmen wordt al moeilijker.
    7 – Mick – Een heerlijk en tegelijk ook liefelijk verhaal.
    8 – Hello Adelebelle – Als het de bedoeling van de auteur is geweest om beelden van een beroemde ‘bijna-naamgenoot’ bij de hoofdpersonage te krijgen, dan is dat gelukt. Het geeft het verhaal voor mij een ondeugend tintje. Het einde vind ik leuk.
    9 – De autobiografie – De schrik van elke artiest, bewijsmateriaal van je uitspattingen dat jaren na data je leven binnen komt wandelen. Opwindend verhaal.
    10 – Morendo – Stemmen wordt nu echt een kwelling, drie favorieten al! Prachtig verhaal. Wat ik vooral ook erg leuk vind, is dat het in dit verhaal meer om een klassiek geschoolde artiest gaat en dat geeft het verhaal weer net een andere sfeer. Heel mooi.
    11 – A head full of dreams – De ondeugende dromen en fantasieën van een trouwe fan. Vlot geschreven, leuk om te lezen.
    12 – Leuk dat ‘het idool’ in dit verhaal eigenlijk geen rol heeft. Opwindend en lekker snel geschreven.

    Nogmaals, chapeau voor alle auteurs. Ik heb genoten van alle verhalen!

  5. Ik stond deze keer niet als schrijver op het podium, maar als lezer in het publiek. Dank aan alle schrijvers voor de voorstelling! Ik heb het meest genoten van Tangerine en Morendo. Bij Tangerine sprak het Faustiaanse van het verhaal mij wel aan. Net zoals Robert Johnson zijn ziel aan de duivel verkocht zou hebben, wordt nu het verhaal van Jimmy Page van Led Zeppelin verteld. Erg mooi gedaan. Het verhaal Morendo vond ik mooi, de sterfscene met het vallende parfumflesje en haar overleden man die haar opvangt is prachtig. Jammer dat ik niet twee verhalen kon kiezen.

  6. Ik ga niet de taalfreak uithangen en lees, af en toe met dichtgeknepen billen, over alle foutjes heen. Een welgemeend advies: Laat een verhaal een paar dagen sudderen en lees het dan nog eens door. Een schrijver heeft blinde vlekken wat betreft zijn eigen werk en een frisse kijk doet soms wonderen. 

    Nr. 1 Kwartetje
    Persoonlijk vind ik de woorden kut en lul/pik te vaak voorkomen, maar wel een supergeil verhaaltje met een grappig eind.

    Nr. 2 Fatal Error?
    Op dit verhaal is helemaal niets aan te merken, behalve het beeld van Dries Roelvink op mijn netvlies. Gewoon hilarisch.

    Nr. 3 Plagiaat
    Inhoudelijk is dit een van de betere verhaallijnen. Ik ben echter geen fan van een open eind, jammer dat je het niet afgerond hebt.

    Nr. 5 De zwanenzang van Venus.
    Dit verhaal is totaal niet mijn ding, te wazig en te ingewikkeld. Dat heeft niets met de schrijfstijl te maken, want die is goed, maar met persoonlijke smaak. Toch een groot compliment voor de auteur. De naam Vera Mariskes en de titel zijn briljant.

    Nr. 6 Tangerine
    Bijzonder mooi. Jimmy, Tangerine en Bron-Yr-Aur. Overduidelijke Led Zeppelin fan. De gedachten zijn prachtig verwoord en ik kan alleen maar zeggen: Chapeau, ik heb genoten van dit verhaal.

    Nr. 7 Mick
    Indrukwekkend, melancholisch verhaal dat je vasthoudt. De herinneringen worden mooi beschreven, de rol van echtgenote ook en het einde is heerlijk romantisch.

    Nr. 8 Hello, Adèlebelle
    Het verhaal is grappig en het zou een topverhaal zijn als de stijl iets volwassener was. De eindzin getuigt echter wel weer van geweldige humor.

    Nr. 9 De autobiografie
    Het interviewconcept is verfrissend en de orgie wordt erotisch omschreven. De eindzin maakt dit verhaal voor mij een uitschieter. Chapeau.

    Nr. 10 Morendo
    Bijzonder dat het nu geen popartiest is, maar een violiste. Genoeg romantiek, te weinig erotiek, maar een prachtig verhaal en schitterend verwoord.

    Nr. 11 A head full of dreams
    Wat een heerlijk feelgoodverhaal. Ik kon die vrouw wel zijn en mijn dochters zouden precies hetzelfde reageren. En But en Butt?
    Ge-wel-dig! Dank je wel, auteur, ik heb gegiecheld als een puber.

    Nr. 12 Bodyguard
    In gedachten gaf ik die meiden een trap onder hun kont, maar kon ik die slimme smiecht absoluut begrijpen. Ik zag het gewoon voor me en een mooier compliment kan ik de auteur niet geven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *