Gastbericht: Klimaatverandering had zijn tol geëist

Het was vandaag de dag improviseren om te overleven op deze inmiddels veel te heet geworden aardkloot. De temperatuur was in deze decembermaand opgelopen tot boven de 35 graden Celsius. Niet ongewoon. Het was al jaren zo. Alleen op de Marskolonie droegen ze nog kleding en ook daar deden ze dat alleen buitenshuis. Simpelweg omdat het niet anders kon. Maar hier op aarde was de afgelopen honderd jaar de temperatuur niet meer onder de veertien graden gekomen. ’s Nachts én overdag. Kleding dragen was ook niet eens nodig. Kleding dragen was ook duur omdat de grondstoffen en machines die nodig waren om kleding te maken peperduur waren geworden. Kleding was een luxegoed geworden. Het wassen en reinigen van kleding was door de nog immer beperkte energievoorzieningen ook nog eens onbetaalbaar geworden. Ieder huis had weliswaar zijn eigen waterzuiveringsinstallatie, maar die werd aangestuurd door zonnecollectoren. Die konden nog niet zoveel energie produceren dat ze in staat was genoeg water zuiveren om ook nog eens kleding te wassen. Zeewater, want uit de lucht kwam al bijna een jaar geen druppel regen meer. Zeewater moest over grote afstanden worden aangevoerd en gezuiverd. Dat trok het energienet simpelweg niet. Dagelijks werd er net genoeg zeewater aangevoerd en gezuiverd om te drinken en het lichaam te reinigen. Om kleding in een wasmachine te stoppen vereiste simpelweg teveel energie. Het dragen van kleding was een manier om te laten zien dat je geld had. Een manier van weelde en rijkdom. Mensen uit de midden- en lagere klasse konden de aanschaf en het onderhoud van kleding simpelweg niet betalen. Dus liep je maar naakt over straat. Wie een laag- of modaal inkomen had droeg niks. Zelfs geen schoenen, want ook die grondstoffen daarvoor nodig waren, waren peperduur geworden. Gewassen om katoen te verbouwen waren er nauwelijks nog. Door een chronisch tekort aan grondstoffen moest alles machinaal worden gecreëerd. Naast katoen moest bijvoorbeeld ook vlees worden gemaakt uit een machine die stamcellen razendsnel opbouwde tot ieder gewenst stukje vlees: hamburger, biefstuk of karbonade. Een potje 80 centiliter stamcellen kostte in de winkel 54 euro en daar had je voor een maand genoeg vlees aan.

Angst om bloot op het internet te belanden was er niet meer. Stiekem foto’s maken van blote vrouwen was ook zó 2017! Tegenwoordig zag je niets anders dan mannelijk en vrouwelijk bloot in het openbaar. In winkels, supermarkten restaurants, cafés, gewoon op straat of op kantoren: iedereen was overal bloot. Bloot was de mode. Als je een foto van een blote vrouw wilde maken (maar waarom zou je?) dan vroeg je dat gewoon en dan gaf de persoon in kwestie vrijwel altijd toestemming. Sterker nog: de zojuist gekozen minister-president was zelf een hartstochtelijk pleitbezorgster voor meer bloot op straat. Zelf gaf ze het goede voorbeeld: zo was de pas 26-jarige voorvrouw van de Dierenpartij regelmatig bloot te zien. Niet alleen op de gebruikelijke vakantiekiekjes, maar ook tijdens televisie-interviews en op campagnebijeenkomsten. Zelfs in het parlement verscheen ze bloot. Niet langer was bloot afschrikwekkend of werd bloot gekoppeld aan iets duivels. Niet langer was bloot religieus of privé. Niet langer besloten kleine groepjes grijze, oude mannen dat bloot verkeerd was en traumatisch. Niet langer had de Kerk het voor het zeggen. Niet langer schrokken mannen of vrouwen op als er iemand (iets te) lang naar hun naakte lichaam keek. Laat die ander lekker kijken. Het doet toch geen pijn? Als je geen/niet genoeg geld had dan ging je gewoon bloot de straat op. Het hoorde erbij. Dit was geheel volgens de leer van de beroemde schrijver Paul Henriquez, die in 2017 al schreef over een totale naakte samenleving. Een samenleving waarin iedereen vrij was en dus bloot over straat kon. De sociale controle was simpelweg te sterk. In 2017 had deze schrijver natuurlijk ook niet kunnen weten dat het vijfhonderd jaar later niet anders kon. Anno 2517 was vrijwel iedereen bloot; mannen, vrouwen, jongens en meisjes. Alleen mensen die een gevaarlijk beroep deden genoten nog enige bescherming, omdat het echt niet anders kon. Verder was de hele samenleving was erop ingericht. Zo waren de (zelfrijdende) auto’s door de regering van straat verbannen. Als je over verre afstanden moest reizen dan pakte je het openbaar vervoer maar. Vrachtwagens werden sinds mensenheugenis al niet meer gebouwd: de drone had zijn intrede gedaan in het vrachtvervoer. Trottoirs en wegen waren glad en werden volcontinu bijgehouden door veegrobots, die scherpe voorwerpen en vuil razendsnel van straat veegden. Omdat naast kleding ook schoeisel was weggelegd voor de extreemrijken wandelde hier vrijwel iedereen zonder schoenen. De veegrobots maakten ook het straatmeubilair zuiver. Uit zichzelf of op afroep, als iemand vond dat dit nodig was. Als iemand op een bankje wilde plaatsnemen of als stelletjes op één van de vele ligbedden wilden plaatsnemen om te gaan vrijen. Want ook vrijen in het openbaar was heel gewoon geworden. Waarom ook niet? Als je echt niets meer privé had dan kon er ook in het openbaar worden gevreeën. Op tientallen bedden lagen stelletjes intensief met elkaar te vrijen. De spanningen in de samenleving waren immers hoog opgelopen met het aantreden van minister-president Wilders in 2017. Jarenlang was het onrustig geweest. Door seks te stimuleren hoopte de overheid dat het rustiger zou worden. Seks mocht in het openbaar overal worden bedreven, voornamelijk in de parken. Eigenlijk overal waar kleine arena’s waren gebouwd; betonnen bouwwerken in de vorm van een halve maan, met beneden een bed waarop stelletjes in de volle zon de liefde kon bedrijven. Niet zelden werden vrouwen op deze manier zwanger. Maar dat wisten ze voordat ze eraan begonnen: seks met een wildvreemde man die ze nooit eerder hadden gezien en misschien hierna ook nooit meer zagen. Maar ze wilden zwanger worden. Zo ging dat, in de maatschappij van vandaag.

Klimaatverandering had zo zijn tol geëist.

Bron foto

3 thoughts on “Gastbericht: Klimaatverandering had zijn tol geëist

  1. 2Pet says:

    Dit verhaal stipt een aantal thema’s van nu aan en laat zien hoe we dat over vijfhonderd jaar opgelost hebben. Volgens mij is er dan maar 1 thema herkenbaar en dat is ‘seks’. Dat is op de manier uitgewerkt als het is uitgewerkt maar dat had ook anders gekund (een totaal seksloze maatschappij met een paar rebellen, bijvoorbeeld; dan was er ook een conflict in het verhaal gekomen). Iets anders is dat er m.i. te vaak dezelfde woorden kort achter elkaar komen. Dat maakt het lezen vervelend. Niettemin een leuke uitwerking van hoe het over vijfhonderd jaar zou kunnen zijn.

  2. Beste Paul,

    Zonder je een keer ontmoet te hebben vind ik het lastig een oordeel over dit verhaal te geven. Misschien mag ik het genoegen ooit een keer proeven om je op een EWA bijeenkomst te treffen. Laten we het dan (ook) over de inhoud van dit stukje hebben.

    Met vriendelijke groet,
    Lex.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *