Gastbericht: De ster die uitdoofde

“Zes. Vijf. Vier,” kraakte het boven het geraas uit in de koptelefoon van Captain Scarlet.
De trillingen namen toe nu de hoofdmotor na het starten opkwam. Hij stelde zich voor hoe de brandstof uit de tanks stroomde, na de expansie ontbrandde en als hete, uitgezette lucht met grote snelheid de expansiepijp uitstroomde om de juiste stuwkracht te leveren die ontsnapping aan de zwaartekracht van de aarde mogelijk maakte. Een moment twijfelde hij of ze de juiste snelheid zouden bereiken, en niet in de ruimte zouden belanden of als een steen naar de aarde zouden keilen.
“Drie. Twee.”
Hun drukpakken vulden zich in een fractie van een seconde met lucht. Aan de rand van zijn vizier zag hij de luitenant. Net als hij vastgesnoerd in haar stoel.
“Eén.”
De trillingen schudden hen door elkaar. Onverwacht kreeg hij een erectie. Dat vertellen ze niet tijdens de opleiding, dacht hij in het korte moment dat hij toegaf aan het fijne gevoel. Hij had er van andere astronauten over gehoord. De routine nam het weer over. In een ooghoek zag hij een vage vlek op de plaats waar de luit moest zitten. Nadat hij zijn longen vol gezogen had, hield hij de adem in.
“Liftoff.”
Langzaam ademde hij uit om de onzichtbare kracht die hem in zijn stoel drukte, te weerstaan. Door het getril werd de vlek waziger. Hij zou pas scherper worden zodra ze minder snelheidsveranderingen zouden ondergaan. Vlammen van plasma schoten langs de ramen. Radiocontact was nu niet mogelijk: ze waren aan zichzelf overgeleverd. Niet dat ze veel konden doen als het mis zou gaan; in een fractie van een seconde zou alles voorbij zijn.
Als de zwaartekracht niet meer zo hard aan haar lichaam zou trekken, zou de luit een handschoen af doen en haar van spanning bevende hand op zijn pak leggen. Een half uur later zouden ze elkaar helpen met hun overalls. Na het videocontact met de aarde zouden ze die laten voor wat die waren en in hun geboortekostuums het ontstaan van sterren bestuderen. Hij zou de koppeling tot stand brengen en zijn gegevens naar haar …

“Aarde aan m1.”
Vingers knipten voor zijn gezicht.
“Ben je bij ons?”
Langzaam keerde hij terug uit zijn dagdroom. De haren van Otto raakten hem bijna. De meeste anderen stonden rond de telescopen.
“We lopen verder om een plek te zoeken waar het licht van de stad ons niet hindert.”
Het enige meisje vertelde over de kleurenpracht van de Orionnevel die ze in haar kijker had gezien.
Zou ze zich realiseren dat ze naar een stellaire kraamkamer keek?
“Het was het waard om dit keer verder weg te gaan,” zei een jongen.
Ik zou met haar weg willen gaan. Diep in het donker van het bos zouden haar handen me verkennen. Ik zou haar venusheuvel en haar gestreepte bergketen …
“Ik praat tegen je,” zei Otto.
Het gezicht lachte in het licht van een aansteker.
“Doe uit!” klonk het, “je verpest ons zicht.”
“Onze ogen zijn net gewend,” riep iemand uit het duister.
De jongen knipte zijn aansteker uit en liep naar de telescopen.
“Ik moest onze nerd op aarde brengen.”
“Was het weer zo ver?”
“Nerds zijn we allemaal,” zei de stem van Arianne.
“Maar niet zo veel als hij. En jij bent een lieve nerd.”
Hij hoorde haar giechelen.
Zag ze mij maar staan, dan zou ik haar dingen uit het universum laten weten die ze nog niet wist.

Interessant plan om naar de ster te gaan, Captain, zei Admiraal Scott tegen me. Voer het maar uit. Ik bracht hem de sterrengroet. Als hij de opdracht gegeven had, wie was ik dan om er tegen in te gaan? Mijn bezwaren zouden vanzelf verdwijnen zodra ik met de uitvoering begonnen zou zijn. Nu nog op het juiste moment wachten.

“Wil je weten hoe deeltjes samensmelten in een geweldige explosie van energie?” vroeg hij vanuit een stoel in het zitje in haar kamer. “Hoe nieuwe materie uit die energie gevormd wordt?”
“Wat smelt er samen?” vroeg Arianne van de andere kant. “Een reactie waarbij energie vrijkomt?”
Ze had een andere vraag verwacht.
De thee die ze zojuist ingeschonken had brandde in hun kelen. Zij wist dat ze moest afwachten en niet zelf de vraag mocht stellen die op haar lippen lag. Zou hij het er uit halen? Zwijgend keken ze naar de damp die uit hun kopjes opsteeg.
“Er is iemand van de club voor je,” had haar moeder op samenzweerderige toon gezegd nadat ze op haar deur geklopt had. “Hij wil je iets vragen.”
Zij begrijpt me. Jij niet. Hoe kan ik het je zeggen?
“Zullen we botsingen van twee deeltjes bestuderen?”
Met open mond wachtte hij hoopvol op haar antwoord. Tevergeefs. Hij verkleurde, kreeg het niet alleen door de thee heet en begon te zweten.
Was ik maar commandant in een space shuttle. Dan zouden we dezelfde opleiding gehad hebben en zou ze me begrijpen.
“Waar heb je het over?”
In stilte slurpten ze aan hun thee die eigenlijk te heet was om te drinken.

Admiraal Scott, ik moet u melden dat er geen signaal van de ster komt.

Bron foto

Thewa

4 thoughts on “Gastbericht: De ster die uitdoofde

  1. Beste 2Pet,

    Ik kon er in eerste instantie geen touw aan vastknopen, maar na een tweede keer lezen gaat het blijkbaar over de ontluikende liefde tussen twee jonge personen die sterren kijken als gemeenschappelijke hobby hebben.
    Beide verhaaldelen, (de start van) een ruimtereis en een nachtelijke sterrenobservatie, zouden elk apart een mooi onderwerp voor deze schrijfopdracht zijn. Door ze te combineren is in mijn ogen een rommelig -niet erotisch- verhaal ontstaan.

    Groeten,
    Lex.

  2. 2Pet says:

    Bedankt voor je reactie. Hij heeft een lullige manier om zich uit te drukken (m.n. waar dat over erotiek gaat) en leeft in een fantasiewereld. Zij leeft in een meisjeswereld. Het enige wat ze delen is hun hobby. Misschien heb je er meer van begrepen dan je denkt.

  3. Ik heb het verhaal twee keer gelezen en pas bij de tweede keer drong langzaam tot me door dat de hoofdpersoon inderdaad een erg onhandige manier heeft om te zeggen wat hij wil en voelt. Toch ben ik het met Lex eens dat de twee delen niet heel erg bij elkaar passen en dat het verhaal daardoor rommelig is geworden. Zijn onhandige manier van uiten en haar ‘meisjeswereld’ hebben niet erg bijgedragen aan de erotiek. In het eerste deel komt de aanloop hier naar toe nog het beste tot uiting. Wel vind ik dit een origineel gevonden verhaal voor de invulling van dit thema.

  4. EWA Nederland says:

    Hun werelden sloten niet echt aan op elkaar. Soms vond ik de dialoog komisch en soms snapte ik het niet helemaal…

    Antoinette

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *