Gastbericht: Het lekkere lunchmeisje

Dit verhaal schreef ik voor Thewa 25 ‘De ex’. Door het ontbreken van wifi in de vakantie, en door 4G die niet denderend was (te langzaam om iets te uploaden), was ik te laat maar wil jullie het verhaal niet onthouden.

Het lekkere lunchmeisje

Donderdagmiddag, half twee

“Dat was weer lekker,” zei collega Henk. Achtereenvolgens streek hij met een hand over zijn niet onaanzienlijke buik en de, voor hem onzichtbare, hobbel nabij het kruis in zijn broek. Langzaam namen we weer achter onze bureaus plaats. Het moment dat we na onze lunchpauze weer aan het werk zouden gaan, probeerden we zolang mogelijk uit te stellen.
“Ze was weer verrukkelijk; na een minuut zat ik al met een stijve,” spinde een andere collega. “Ik trek me ook even terug op het toilet. Paul is daar al, ha ha. I’m back in a few minutes.”
“Die kont en die tieten in dat jurkje. En dan heb ik het nog niet eens over haar onderstel,” zei Henk. “Rokjesdag komt dichterbij. Benieuwd wat ze dan aan heeft. Wat denk jij, Piet?” Ik antwoordde dat ze wat mij betreft de vier b’s had. Om zijn verbaasde blik verduidelijkte ik: benen, borsten, billen en buik. “Mooier dan van je ex?” In gedachten vergeleek ik de juwelen van beide grieten en antwoordde met een piepstem: “Mooier.”
“De kroonjuwelen zijn groter, niet?” probeerde hij me uit de tent te lokken. Ik verwachtte een preek waarvan de kern was dat ik toch een stommeling was dat ik bij haar weg ging. In plaats daarvan opperde hij dat het meisje in de kantine op de eerste warme dag een vrolijke zomerjurk zou kiezen. Een beha zou ze naar zijn idee thuis laten, of ze zou kiezen voor een sexy kwartcup. Wat volgde, was een uitgebreide uiteenzetting over de soorten slip waaruit ze kon kiezen. Terwijl hij pochte dat hij haar daar uit kon praten zodat ze sliploos achter de balie zou staan, probeerde ik het brandende gevoel in mijn mond weg te krijgen. Dat kutwijf, dacht ik, ze heeft me goed te pakken. De kans dat het ooit goed zou komen was van verwaarloosbaar tot nul gedaald.
“Als ze klaar is met haar werk op die dag, gaan we met z’n vijven het park in om het nog warmer te maken. In de afgelegen vijver zoeken we verkoeling nadat we de twee heuvels hebben beklommen. Daar hebben we wel een snippermiddag voor over, wat zeg jij, Piet?” Het drong nauwelijks tot me door wat hij blaatte omdat de nare nasmaak mijn aandacht op eiste.

Wat vooraf ging

“Je bent je brood weer vergeten op te eten,” riep mijn ex Angela vanuit de keuken. We waren al uit elkaar maar woonden nog in hetzelfde huis. Ruzie hadden we niet en ook geen kinderen om wie we bij elkaar zouden kunnen blijven. We waren op elkaar uit gekeken. Ik wat meer dan zij; ze was me net iets te achterdochtig zoals ik na een weekendje met de fietsclub ontdekt had. Volgens haar beste vriendin hoopte ze er in stilte op dat het ooit goed zou komen en probeerde ze dat te bereiken door mij minimaal te verzorgen. De liefde van de man gaat door de maag, zou ze gezegd hebben. Nou, niet bij deze man. “Wil je nog wel dat ik het klaarmaak?” klonk het. Mijn hersenen werkten op topsnelheid om te begrijpen wat ze bedoelde.
“Ik had een lunch,” riep ik terug. Een leugentje, dat wist ik, maar een leugen om bestwil omdat ze niet door mocht krijgen dat ik het jachtseizoen had geopend en dat eerste prooi zich aangediend had. Dat zou deze vrouw, die best wel jaloers was, maar kwetsen. Dat wilde ik ook weer niet. Had ik toen maar geweten dat ze al op de hoogte was.
“Dat heb je wel vaak de laatste tijd,” ging ze verder. “Wat wil je er op, zoet of hartig?”
“Hartig.”
“Komt voor elkaar.” Aan de manier waarop ze het uitsprak, kon ik horen dat ze grijnsde.

Met mijn gedachten bij de lunchpauze van de volgende dag en me afvragend wat ik daarin te zien zou krijgen, stopte ik de trommel die mijn ex gevuld had in mijn koffertje. Ik deed er een banaan en een pakje melk bij. Om me niet verdacht te maken, zou ik er niet aan ontkomen om deze lunch te nuttigen. Nog steeds in gedachten verzonken, vertrok ik naar mijn tijdelijke slaapkamer.
Ik werd wakker van het licht dat alweer iets vroeger naar binnen scheen. Vandaag zou ik het kantinemeisje alleen van een afstand kunnen bewonderen. Het drietal zou het genoegen smaken om haar balie te benaderen, en van haar lekkernijen te genieten. Ik zou pas op maandag om een bolletje kunnen vragen omdat ze op vrijdag vrij was. Misschien zou ze, als er niemand anders in de kantine was, er één flashen zoals ze bij Paul gedaan zou hebben, of als ze in een goed bui was, alle twee zodat ik mijn collega’s jaloers kon maken.

Het was nu een week of drie dat de nieuwe medewerkster in de kantine werkte. Tinkerbell, zo noemde ik haar. Tineke Klok, haar echte naam, was een uitzendkracht die maar een paar maanden zou blijven, had Paul, de brutaalste collega, snel uitgevonden. Daarna had hij regelmatig de loftrompet over haar opgestoken en ons amateurmuzikant gemaakt. Het duurde niet lang of we lieten onze meegenomen lunches onaangeraakt en bestelden bij haar. En enkele keer mochten we het genoegen proeven dat ze ons aan tafel bediende en ons onbedoeld een blik in haar decolleté gunde.
Wat ik niet wist, was dat mijn ex van de vrouw van een collega over Tineke gehoord had. Ze waren elkaar toevallig in de supermarkt tegen gekomen. Daar had ze mijn ex ingefluisterd dat haar man door de mand gevallen was nadat ze een paar keer gemerkt had dat hij geen lunch meenam. Ze had een grapje gemaakt over verlepte vijftigers in de kantine, waarop hij zich had versproken en toegegeven had dat Tineke de reden was. Had ik dat maar geweten, dan had ik mijn lunch kunnen weggooien om het dreigende onheil te voorkomen.

Nietsvermoedend en onvoorbereid op wat ik proeven zou, hapte ik in mijn boterham. Nadat mijn tanden het brood en de kaas doorboord hadden, brandde mijn tong onmiddellijk. Iets wat me aan zand deed denken, schuurde tussen mijn kiezen. Een onbekend ingrediënt prikte in mijn wang. Inspectie van het aangevreten broodje leerde dat de kaas bedekt was met iets dat op vloerveegsel leek, aangevuld met vinger- of teennagels. De smaak van Tabasco was onmiskenbaar. Een ander broodje bevatte een stuk karton. Met tranen in mijn ogen las ik: ‘Om lekker te eten moet je naar haar. Vergeet je lul niet. Angela.’

Bron foto

One thought on “Gastbericht: Het lekkere lunchmeisje

  1. Grappig verhaal met een grappig einde en een goede slotzin, zowel liefde als wraak gaan door de maag en een verhaal waarin een vrouw aan het langste eind trekt is altijd zeer welkom. De zin over de fietsclub begreep ik overigens niet, leek verdwaald of overgebleven uit een andere versie? Bij de naam Tineke Klok denk ik aan een dame van 50+, maar misschien heb je dat met opzet gedaan, ik zou haar Charity, Destiny of Melissa genoemd hebben, dat contrasteert wat fleuriger met de treurig verlepte namen van de pre-pensionado´s Piet, Henk en Paul. Denk nog even aan ´show dont tell,´ de alinea waarin je schrijft dat je nog bij Angela woont in hetzelfde huis zonder kinderen is me net iets te uitleggerig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *