Schrijfmarathon 2017: Ronde 8

Vijf weken geleden kregen de deelnemers een opdracht die op het eerste oog makkelijk leek, maar uiteindelijk toch lastiger blijkt te zijn. Toch hebben ze het weer gedaan: heerlijke verhalen ingeleverd!

De opdracht was:

Schrijf een erotisch verhaal waarin sprake is van een generatiekloof.

Jouw verhaal is maximaal 800 woorden, exclusief de titel.

generatiekloof

Een deelnemer heeft de opdracht niet ingeleverd, wat inhoudt dat er 11 verhalen zijn om op te stemmen en er aan het eind van deze ronde 3 deelnemers afvallen. In de negende ronde doen nog 8 deelnemers mee.

Lees alle teksten en stem dan op de 3 verhalen die jou het meest aanspreken. Je kunt niet op meer dan 3 stukken stemmen, maar ook niet op minder. Vergeet niet om op de knop ‘Finish Survey’ te klikken als jij jouw drie keuzes hebt aangevinkt.

Deelnemers mogen niet bekend maken welke tekst ze geschreven hebben.

Per persoon mag maar 1 keer gestemd worden.

De stemronde sluit op vrijdag, 18 augustus 2017 om 23.45u.

Bij het bekend maken van de uitslag van deze stemronde, vertellen we ook welke tekst van welke deelnemer is.

De deelnemers die doorgaan naar de negende ronde, zitten in de HALVE FINALE van de Schrijfmarathon 2017!

Veel leesplezier!

Bron foto

© EWA Nederland


1) De rest is geschiedenis

Hard fietst ze naar school. Het is dinsdag vandaag en dat betekent les van Dijkmans. Met haar negentien jaar is Manon een prachtige verschijning, mooie vrouwelijke vormen, lange kastanjebruine haren en heldere blauwe ogen. Ze is een meid waar elke knul in de klas naar omkijkt als ze langsloopt. Maar die knullen, daar interesseert ze zich niet voor. Het zijn de zelfverzekerde mannen van begin veertig met robuuste uitstraling, dat is waar ze warm voor loopt.

Als ze aankomt op school zet ze snel haar fiets weg en hoort ze de tweede bel al luiden. Dat is het teken dat ze eigenlijk al in de klas moet zitten. Zonder enige tijd om even op te frissen en te fatsoeneren loopt ze met stevige pas door naar het lokaal waar de deur al dicht is. Dat wordt weer een middagje extra huiswerk. Twijfelend opent ze de deur zachtjes en kijkt de leraar aan, wachtend op zijn goedkeur om binnen te mogen komen. Hij wenkt met zijn hand en gebaart dat ze moet plaatsnemen op de een na voorste rij banken tegen het raam. Met gespeelde tegenzin neemt ze plaats aan het tafeltje in rij twee. Ze weet donders goed dat deze plek meer te bieden heeft dat alleen het mooie uitzicht op het schoolplein.

Terwijl ze gaat zitten fatsoeneert ze enigszins haar haren en luistert naar wat Dijkmans te vertellen heeft. Ze droomt weg en verliest de aandacht van Dijkmans die met passie vertelt over de drooglegging in Amerika van 1920 tot 1933. Als Dijkmans plaatsneemt achter zijn bureau ziet Manon dat hij zijn blik verlegt van zijn werkboek naar haar lange benen die zichtbaar zijn tussen de banken van rij een en rij twee. Haar hand plooit haar rok ietwat omhoog en lichtjes spreidt ze haar benen. Ze weet dat Dijkmans nu een heerlijk uitzicht heeft op de binnenkant van haar dijen maar ook nog niet meer dan dat. Ze geniet intens van dit plagerijtje. Dan klinkt onverwacht luid de bel en tussen neus en lippen door verkondigt Dijkmans nog even dat Manon zich na het 7e lesuur bij hem mag melden.

De rest van de lesuren kan ze haar gedachtes en fantasieën niet onderdrukken en helaas voor haar verloopt de rest van de dag veel te traag. Als dan toch het verlossende geluid van de bel klinkt op het einde van het zevende lesuur vliegt ze omhoog, richting het lokaal van Dijkmans. Als ze door het raam kijkt ziet ze hem zitten, in gedachten verzonken over iets wat op nakijkwerk lijkt. Met haar hart in de keel klopt ze op de deur die daarna met een gekraak opengaat. Dijkmans tapt met zij hand op zijn bureau en gebaart dat zij op z’n bureau plaats moet nemen.
Hij legt brutaal zijn handen op haar knieën en draait haar zodat zij lijnrecht tegenover hem zit. Haar hart bonkt in haar keel. “Is er iets wat je mij wil laten zien, Manon”, vraagt Dijkmans met gebiedende stem. “Vanmorgen was je brutaal genoeg”. Een fantasie is toch wel wat anders dan het daadwerkelijk doen, bedenkt Manon zich. Zijn handen duwen zacht de benen van Manon wat uit elkaar zodat hij weer dezelfde heerlijke blik op de binnenkant van haar benen heeft als vanmorgen.
“Weet je zeker dat je mij op deze manier wil uitdagen?” Zijn hand kruipt brutaal tussen de benen van Manon omhoog, zo onder haar rokje. God wat geil, denkt ze. Ze wil dat hij verder gaat en voelt hoe nat ze is. Zijn vinger raakt het dunne stofje van haar stringetje dat al warm en vochtig aanvoelt.

“Kijk mij eens aan, Manon, vind je dit geil?” Met grote ogen knikt ze haar hoofd. Ga door, denkt ze, niet stoppen. Met een soepele snelle beweging werkt Dijkmans een vinger langs het dunne stof en glijdt probleemloos in het strakke natte kutje van Manon. Al haar remmingen verdwijnen als ze zijn vinger voelt die zacht in haar draait. Een hemelse zucht klinkt door de leegte van het lokaal. Met zijn andere hand reikt Dijkmans naar haar hals en duwt haar achterover op zijn bureau en gespt met grote handigheid zijn broek los en boxer omlaag. Beheerst duwt hij zijn gezwollen pik zachtjes tegen haar natte lipjes en drukt door. Ze voelt zich helemaal gevuld worden door de geaderde pik van Dijkmans en in een vast maar rustig tempo neukt hij het jonge meisje.
Langzaam, maar o zo diep. Hij buigt voorover om haar te zoenen maar onverwachts, vanuit zijn ooghoek, ziet hij de rector van de school door de gang lopen. Verschrikt houdt hij zich stil en stopt zijn beweging, diep in Manon en precies op dat moment laat ze zich voor de laatste keer die dag, met een luide kreun, gaan.

En de rest?
De rest is geschiedenis…


2) Zijn laatste edelsteen

Met een zucht sluit Julia de deur achter Maurice. Ze wil niet alleen zijn. Het huis doet iets met haar en het veroorzaakt een vreemde, hete spanning in haar lichaam. Toch kan ze niet weg. Ze heeft ja gezegd. De grond waarop het huis is gebouwd, is goud waard. Als ze hier een jaar lang blijft wonen is het van haar en mag ze het verkopen. Ze is niet van plan dat op te geven alleen maar vanwege een vreemd gevoel in haar lichaam.

Stil gaat ze door de donkere kamers met hoge ramen en antiek meubilair. Onder aan de brede trap steekt ze de kaars in haar hand aan en langzaam stapt ze op de krakende treden. Als ze boven is huivert ze en ze voelt haar tepels onder de stof van haar jurkje hard worden. Ze verbeeldt het zich niet. Het gebeurt altijd hier, net of iemand langs haar loopt en haar even plagend aanraakt. Het wakkert de hitte in haar lichaam nog meer aan, terwijl het allang geblust zou moeten zijn. Twee heftige orgasmes en de smaak van Maurice nog op haar tong. Ze zou voldaan en slaperig moeten zijn, maar ze is alweer geil en verlangend naar meer.

Naakt en bij het eenzame licht van de flakkerende kaars, trekt ze zich terug onder haar dekbed van ganzendons. Vlak voor ze de kaars uitblaast, meent ze een beweging in de hoek van de kamer te zien. Ook dat gebeurt elke avond. Ze weet niet wat het is en het jaagt haar angst aan, maar ze kan niet weg. Ze heeft al ja gezegd.

Vanuit de schaduw wordt ze gadegeslagen door een paar donkere ogen. De man schudt misprijzend zijn hoofd. Hij volgt haar al weken en hij plaagt haar, maar hij vindt haar te vrij en te gretig. In zijn tijd bestaat er een naam voor dat soort meisjes en het past niet.
Vrouwen horen zedig te zijn, in afwachting, tot de man toenadering zoekt en ze het hof maakt, maar ook dan geeft gretigheid geen pas. Dat is gegeven aan de lichtekooien van het plezierhuis, niet aan de vrouw die hij tot in de eeuwigheid aan zijn zijde wil.
Weer schudt hij zijn hoofd. Afgezien daarvan is ze perfect. Ze roept een herinnering op aan antieke zuiverheid, maar dan zonder de verstening. Als hij haar een beetje oppoetst kan ze zijn laatste edelsteen zijn.

Julia slaapt onrustig en de nacht trekt aan haar voorbij vol wilde dromen over haar uren met Maurice. Ze kijkt naar hem op en voelt de druk van zijn handen tegen haar achterhoofd. Wijd opent ze haar mond en met een ferme stoot glijdt hij tussen haar lippen. Wanneer hij haar loslaat mompelt ze zacht.
‘Zo geil. Ik wil je zaad … overal.’

De man komt geruisloos dichterbij en trekt voorzichtig het dekbed van haar lichaam. Er ligt een dun laagje zweet over haar huid en af en toe schokt ze met haar heupen. De losse woorden uit haar mond vertellen hem dat ze de avond opnieuw beleeft, met die ander.
Hij gromt. Er is geen ruimte voor anderen. Niet nu hij eindelijke besloten heeft dat hij haar voor altijd de zijne zal maken. Hij zal haar leren hoe hij het wil. Ze zal zijn leerlinge zijn, hij haar leraar. Het is de beste manier. Het is de enige manier. Het is hoe een vrouw hoort te zijn.

Julia kreunt en kronkelt. Zachte woorden komen raspend uit haar mond. In haar droom danst ze heupwiegend naar Maurice en verleidelijk laat ze haar jurk van haar schouders glijden. Zoals altijd reageert zijn pik meteen en vleiend duwt ze zich tegen hem aan.
‘Toe Maurice, dit huis doet iets met me, ik ben constant geil. Moet je voelen hoe nat ik ben.’
Ze pakt zijn hand en legt hem tussen haar benen.
‘Voel je …?’
Zachtjes fluistert ze in zijn oor.
‘Neuk me … Neuk me hard en overal, in al mijn gaatjes. Toe, ik sta in brand.’

De man gaat op haar liggen en duwt haar benen terug als zij ze om zijn heupen wil slaan. Ze weet de rol van gewillige hoer zo makkelijk te spelen, maar hij zal haar vormen. Hij wil een edelsteen. Een pure, zuivere edelsteen.

Julia opent haar ogen als de ijle aanwezigheid van de man samenvloeit met haar lichaam. Zijn donkere ogen jagen alle dromen en herinneringen uit haar hoofd. Ze zucht gelukzalig en komt hem tegemoet als hij bezit neemt van haar vochtige hitte. Hij houdt haar tegen en hijgt in haar oor.
‘Ik neem en jij ontvangt, zoals het een goede vrouw betaamt en misschien ooit, als je het me heel lief vraagt, mag je het me geven. Misschien dat mijn edelsteen dan mag schitteren.’


3) De Appelboom

Aan het eind van de middag sta ik in het huis van mijn vader voor het raam. Een man met een lange jas en grijze hoed loopt op straat. Hij kijkt angstig achterom, achtervolgd door de echo van zijn eigen stappen. Een vrouw in een witte jurk komt hem tegemoet. Verblind door de lage zon ziet hij haar niet aankomen en net op het moment dat hij over zijn schouder kijkt struikelt hij over haar lange schaduw. Ik zie het gebeuren maar begrijp het niet. Ik ben maar een kind dat speelt met schaduwkonijnen en lacht om de stemmen die opwaaien uit de echoput. ‘Wat voor kleur heeft God?’ vroeg ik ooit eens aan mijn vader. ‘Die kleur bestaat niet,’ zei hij. Daarna las hij verder in de krant.

‘Waar kom ik vandaan?’ vroeg ik mezelf vaak af. Die vraag was een stuk persoonlijker vanwege het antwoord. Een kind komt namelijk van de plaats waar nog geen schaduw is. Ik ken die plek heel goed – van horen zeggen. ‘In de ogen van je moeder’’ had mijn vader gezegd toen ik maar bleef zeuren waar die plek te vinden was. Ook had hij mij toevertrouwd dat het een donkere, wilde wereld was geweest, woest en ledig. Daarna had hij de rest van zijn leven gezwegen en door het beslagen raam naar de appelboom in de tuin gestaard, zijn hand zo krachtig om de leuning van zijn stoel geklemd dat zijn knokkels er wit van weggetrokken waren.

In het begin, toen mijn ouders hun jonge lijven nog elke dag in elkaar verstrengelden, hun leven een wilde cocktail van zaad en zweet en zoete tranen, was hij zo dicht bij mijn moeder geweest dat niets, zelfs de schaduw niet, tussen hen in was gekomen. Ook in het donker onder de dekens was geen spatje schaduw te zien geweest. Ik begreep later waarom de zaklamp altijd op hun nachtkastje lag, want je weet maar nooit zei mijn vader en een schaduw vlucht toch altijd als er licht op schijnt beaamde mijn moeder. Maar ondanks al hun voorzorgsmaatregelen is er uiteindelijk toch iets tussen mijn vader en de schaduw voorgevallen. En dat is niet verwonderlijk want een schaduw is altijd jong en verleidelijk: zij ontstaat pas als er licht op een ander lichaam valt. Het is daarom best wel logisch dat ik juist het meeste over de schaduw heb geleerd door te ontdekken wat mijn vader voor mij verborgen hield.

Vandaag kijk ik voor het eerst in het fotoalbum dat hij onderin de kast verstopt had. Ik glimlach om de snorren en de bakkebaarden- alleen de hond lijkt eigentijds. Ik sla een bladzijde om en laat het album daar openliggen.
Hannah was de zoveelste verkoopster in zijn damesmodezaak. Op de foto staat zij bij de appelboom in onze tuin terwijl de lage zon haar welgevormde schaduw aan mijn vaders voeten werpt. Hannah draagt een strak suede rokje en ik vermoed dat zij daaronder elke dag opnieuw een verse bos geurig schaamhaar liet groeien waar mijn vader zijn baard ‘s avonds in begroef, smakkend, likkend, opdringerig proevend, zijn oogwit geel van wilde nachten. Met het schuim van de schaduw tussen haar lippen zou zij hem daarna verslinden; soppend, kwijlend, duwend, trekkend – eerst zijn hongerige lid, dan de rest inclusief mijn moeder en de damesmodezaak.
Mijn hart klopt in mijn keel wanneer ik haar glanzende foto uit mijn vaders fotoalbum trek. Haar ogen schitteren triomfantelijk, het truitje trekt haar trotse tepels overeind. Ik kijk eerst naar de appelboom, dan naar de lange witte benen onder het donkere rokje. Ik knoop mijn broek los en trek me op haar foto af tot er heldergele sterretjes schitteren in mijn hoofd. Het voelt alsof mijn vader naar me kijkt als ik, voluit ejaculerend, mijn sperma over Hannah’s gezicht en borsten laat vloeien. Haar papieren glimlach verrimpelt onder de draderige vlek. Ik merk dat zaad niet hecht op de afdruk van een schaduw, het rolt vruchteloos van de glanzende foto op mijn tapijt.

Nadat ik mezelf heb bevredigd stap ik de tuin in. Klik klak klinkt het in de keuken, tik tok tikt het op de tegels in de tuin. Dat zijn mijn vaders stappen, een geluid dat zichzelf versterkt en vergroot tot een op de groei gekochte mantel van galm. Zijn bulderende echo rolt lomp in de richting van mijn tuin. Daar zit de schaduw stil en drinkt verfijnd haar thee, zij draagt een witte zonnehoed met lint.
Een onstuimige zomerstorm nadert in de verte. Ik zie hoe de bliksem het hart van de donder treft en zij hem eenmaal liefheeft met haar allesverterend vuur. Ik sta in de flikkering van de flits wanneer achter mij de schaduw dood uit de appelboom valt.
Ik draai me naar haar toe met het schijnsel van mijn vaders zaklamp in mijn hand.


4) De adelaar is geland

Op 20 juli 1969 gaf ik het jawoord aan Ans de Nooijer, het mooiste en liefste meisje uit Groede, Zeeuws Vlaanderen.
De blonde dochter van een agrariër waar ik jarenlang elk weekend op het land had gewerkt.
Ma en pa waren er natuurlijk bij, maar laat ik bij het begin beginnen.

Een dag na mijn geboorte was mijn moeder weer aan het werk. Als er iemand aanklopte en zijn hoofd naar binnen stak, zei ze zonder verdere plichtplegingen: “Zeven gulden, alleen bloot van boven en uitsluitend handwerk.”
Sommigen die genoegen namen met het aanbod, zagen wel dat er iets uit dat bolle bovenbloot te knijpen was en wilden daar zelfs flink extra voor betalen. Maar daar begon ze ook niet aan. Ze tikte die perverselingen op hun vingers en sprak vermanend; “Alleen kijken of wegwezen!”
Met haar andere hand nadrukkelijk voelbaar in een machtige positie, sputterde niemand meer tegen.

Mijn vader was automonteur en had een postuur waar Wim Ruska een kleuter bij leek.
In stijl van de Amsterdamse penoze, die klant bij hem was, kreeg hij een bijnaam die recht deed aan zijn specialisme. Automotors opwerken. Joop Zuigerstang, al snel verkort tot alleen de bijnaam.
Bij de burgerlijke stand was ik aangegeven als Martin Jakobus Ramp, maar zolang ik me kon herinneren werd ik in de buurt ‘die van Zuigerstang’ genoemd.

Ik was tien toen ik te horen kreeg dat ik een tijdje weg moest. Later bleek dat een schoolmeester had ontdekt wat mijn moeder deed en daar anderen over vertelde. Ik kreeg het stigma hoerenjong. De volksbuurten van toen waren sneller dan de huidige sociale media. Met dat verschil dat als je de bron aanpakte, de buurt dat snel doorhad en zich onmiddellijk aan de nieuwe mores aanpaste.
Een indringend bezoek van pa aan de onderwijzer zorgde ervoor dat mijn lagere school een vacature kreeg en het geroddel in de buurt stopte, maar ik verhuisde desondanks naar tante Diewe. Een achternicht van mijn moeder in Zeeland. Het was een zondag in augustus 1960.

Pa keek naar mijn stralende bruid, glimlachte veelbetekenend, sloeg me op de schouder en zei zacht in mijn oor: “Dat is een hetertje.”
Ik had geen idee wat hij bedoelde en mompelde wat. In mijn maag lag een loodzware steen. Als een berg zag ik op tegen het einde van het feest en de nacht die erop zou volgen.
Er valt niemand iets te verwijten, maar ik had graag beter voorbereid geweest. Ik was te lang en te ver weg van mijn geboortegrond geweest en in het godvrezende Zeeland sprak niemand over intimiteit.
God zij dank landde er die nacht voor het eerst een ruimteschip op de maan en zat iedereen rondom een zwart-wit televisie bij mijn schoonouders ademloos te kijken.

Hand in hand keken we onbeweeglijk naar het plafond. Voor het eerst samen in een bed.
Mijn hart klopte in mijn keel, mijn mond voelde droog aan.
“Het was een mooi feest”, zei ik in een poging het groeiende ongemak tussen ons weg te nemen.
“Ja”, zei ze.
Mijn haarlijn jeukte verschrikkelijk. Hier lag ik met het meisje van mijn dromen, had haar mijn vrouw gemaakt en verder geen idee wat ik moest doen.

“Je moeder sprak gisteren met me”, hoorde ik naast me.
Verrast keerde ik me naar mijn kersverse echtgenote.
“Ze heeft me verteld over haar werk.”
Ik hield mijn adem in en kon alleen maar knikken.
“Het is een lieve vrouw,” zei Ans zacht, mij aankijkend. “Wist je dat ze de dag na je geboorte weer werkte? Er was pure armoede.”
Ik schudde mijn hoofd en hoorde toen het verhaal van het handwerk.
Mijn ongemak had ineens een andere bron gevonden. Ans streelde glimlachend langs mijn wang.
“Ontspan, je moeder zei me veel plezier met elkaar te hebben, en nog wat dingen.”

Ze knielde naast me. Haar vingers zochten de knoopjes van mijn hemd terwijl ze mij strak bleef aankijken.
“Het moet er een keer van komen”, fluisterde ze met een fonkeling in haar ogen.
Ze boog voorover en drukte haar lippen op de mijne. Het werd licht in mijn hoofd en zwaar in mijn onderlijf. Voorzichtig omvatte ik de heupen van mijn vrouw, beroerde haar zijdezachte welvingen en raakte beneveld.
“Toe maar, het is van jou”, moedigde ze mij aan en ontblootte zichzelf. Ze duwde haar warme ronde borstjes in mijn handpalmen en wurmde mij uit mijn broek. De sensatie van haar vingers op mijn onderbuik maakte me groter dan ik ooit was.
We zweefden een nieuwe wereld in en ik voelde me boven het leven uitgetild toen meer blonde krulletjes zichtbaar werden. De steen was verdwenen.
Ans draaide zich op haar rug, openende en zei: “Ik wil je bij me.”
Ik wilde hetzelfde.

Voor de tweede keer die nacht landde de adelaar.


5) Sunset Hotel

Ik kijk opzij naar de zachte golvingen van je lijf. Je ligt roerloos. De ondergaande zon die door de open balkondeuren van de hotelsuite naar binnen valt kleurt de huid van je rug en accentueert de donshaartjes in je nek. Je voeten heb je begraven in de kreukelige lakens, alsof je wortel wil schieten in dit zachte bed. Maar voor jou is het te vroeg om te aarden. Je hebt nog dingen te doen, er wordt nog iets van je verwacht. Je bent jong en mooi, je houdt van muziek die ik niet ken. Je had mijn dochter kunnen zijn. Ik ben je dankbaar, omdat je me mijn schuld laat afkopen. Ik ben gek op je, omdat je zo goed kunt verbergen dat je niet echt van me houdt. Je bent wat ik verdien.

Ik stap uit ons bed en steek een sigaret op. Ik kijk uit over de zee en denk aan mijn vader. Toen hij weduwnaar werd was hij drie jaar ouder dan ik nu ben. Zo goed en zo kwaad als het kon droeg hij zijn verdriet met zich mee. Hoe hij het kon verzachten wist hij niet, hoe ik hem kon helpen had hij me nooit geleerd. Zo lag de dood van mijn moeder als een gapend gat tussen ons in en waren mijn vader en ik door leegte verbonden. Acht jaar lang zwegen we, tot ook hij overleed. Ik heb daarna geprobeerd mijn leven op te pakken en er het beste van te maken, maar wat hij me naliet was een geketend hart. Ik was succesvol in mijn zaken, maar de belangrijkste dingen in het leven zijn altijd een te grote verantwoordelijkheid voor me geweest. Herken je dat? Natuurlijk, je maakt me immers iedere dag mee.

Niet dat je er iets aan kan of moet doen, lief. Het is goed zo. Misschien komt het voor jou nog, dat moment waarop je je de omvang en de onvermijdelijkheid van de kloof realiseert. Wanneer je op een dag, net als ik lang geleden, met een schok moet erkennen dat je op je ouders bent gaan lijken, ook al had je je nog zo voorgenomen beter te worden dan zij. Niet lang daarna zul je je realiseren dat ze er met al hun goede bedoelingen vooral in geslaagd zijn hun eigen angsten op jou af te wentelen. Ze hebben hun strijd en hun demonen de jouwe gemaakt, en laten je achter met roestige gereedschap. Hier, sleutel het zelf maar in elkaar; het leven als een IKEA-kast zonder handleiding. Maar, lief, zo moet het zijn. Het startschot voor volwassenheid ligt ook in kwaadheid en teleurstelling. Ik zal mijn best doen die voor jou niet groter te maken, dat garandeer ik je. Meer dan dat durf ik je niet te beloven, ook die verantwoordelijkheid is me te groot.

Ik neem plaats in de fauteuil naast het bed en kijk naar je. Langzaam verlaat de slaap je gebruinde lijf. Je draait, je woelt, en het ontroert me als je ergens in de schemer tussen droom en werkelijkheid je arm opzij beweegt, op zoek naar mijn lichaam dat er niet is. Je opent je ogen en kijkt me aan. Dan glimlach je en strek je je hand naar me uit. Jij vraagt niet naar mijn verleden, ik bemoei me niet met jouw toekomst. Dat is de afspraak, en wat resteert is de lichtheid van het heden.

“Kom bij me.”
Ik ga naast je liggen. Ik ken je huid, ik ken het antwoord van je lichaam op de strelende vraag van mijn vingers. Je komt overeind en knielt schrijlings over mijn borst. Je kijkt me aan.
“Je ziet er moe uit, oude man.”
Je bent de enige van wie ik die aanspreektitel glimlachend verdraag.
“Weet je wat jij nodig hebt? Levensnectar. En laat ik die nou net in overvloed hebben.”
Je verplaatst je omhoog en knielt boven mijn hoofd. Je blijft me aankijken als je je schaamlippen spreidt en jezelf langzaam begint te strelen. Ik pak je strakke billen beet en trek je naar mijn mond. Ik weet dat je het heerlijk vindt om zo gelikt te worden. Je armen zoeken steun tegen de muur achter mijn hoofd en je lichaam beweegt in een steeds woester ritme mee met mijn tong. Als je schokkend klaarkomt en me laat drinken van je jeugd voel ik hoe de last van jaren van me afglijdt. Het is maar voor even, dat weet ik, maar naar eeuwigheid zoek ik niet meer.

Weet je, lief? De generatie vóór je begrijp je pas als je je realiseert dat je, net als zij, vergeefs hebt geprobeerd je dromen te realiseren. Dat geeft niet, het is ons lot. En mijn vader? Uiteindelijk was ik dol op hem, omdat hij zo slecht kon verbergen dat hij echt van me hield.


6) Alle goede dingen komen

‘Oh-wo, die-pik, oh-wo, die-pik, oh-wo -‘

Onvermoeibaar stuitert Esther als een fanatieke kleuter op een skippybal. Ik lig met mijn schouders op bed en zie de rode krullen over haar rug dansen. Bij elke stuiter geef ik haar billen kletsende petsen, links, rechts, links, rechts. Mijn zitbal piept onder het geweld waarmee ze tekeer gaat. Oh ja, mijn billen liggen tussen haar en de bal.
Half gehurkt, één hand steunend op mijn bureau, laat ze haar gretige kutje elke lettergreep iets verder over mijn pik zakken tot ze met elke stuiter mijn ballen plet. Ze neukt me ongenadig hard en zo lekker. Mijn arme paal is na gisteren nog rauw, bijna gevoelloos, maar wordt wel steeds harder. Ik wil meer en zij ook! Wat een hemelse marteling!
Nog geen half uur geleden stond ze te tieren in het trappenhuis.

‘We zijn nog niet uitgepraat jongedame!’ Beneden knalde de portiekdeur dicht, de ramen klapperden ervan.

Nieuwsgierig keek ik op de overloop. Puffend van boosheid leunde ze over de balustrade, woedende tepels wipten bijna uit haar ochtendjas

‘Gaat het Esther?’ Ze rechtte ze haar rug en trok automatisch haar ochtendjas dicht.

‘Oh, buurman. Mijn dochter maakt me zo boos. Niet de vaatwasser uitruimen, vies ondergoed laten slingeren en een grote mond als ik er iets van zeg. Bijna achttien en nog steeds zo’n puber. Gisteravond liep ze zomaar boos weg. Veel later kwam ze afgekoeld thuis en hebben we het gezellig gehouden, maar vanmorgen…’

Ik wrijf over haar schouder, ze ontspant een beetje.

‘Wil je een kopje thee? ‘

Ze kijkt me aan met glimmende ogen

‘Een kopje thee? Met iets lekkers?’

Aha, haar man is weer eens vissen. Esther maakt graag gebruik van zijn hobby om haar lusten te bevredigen. En een goede buurman helpt daarbij, nietwaar.

Voorlopig komen we niet toe aan thee. Nog voor de deur dicht is knielt zij naakt op de van ons afgegleden ochtendjassen. Harde tepels strelen mijn dijen, haar ene hand kroelt rond mijn ballen terwijl de andere tergend langzaam mijn voorhuid op en neer rolt. Steeds als het topje van mijn eikel wordt ontbloot likt haar kattentongetje mij. God, wat kan die vrouw pijpen. Ze maakt me gek, in no-time staat mijn vermoeide lid paraat. Dan trekt ze met een forse ruk mijn voorhuid ver naar beneden en neemt mijn harde erectie helemaal in haar klokkende keeltje. Ze trekt zich los met een zuigende plop. Keer op keer slurpt ze me in zich, tot zelfs mijn ballen in haar gulzige mond verdwijnen. Dit is te heftig! Ik wring, maar ze grijpt mijn billen en laat niet los tot ze voelt dat ik bijna ga spuiten. Dan laat ze me uit haar mond glijden en zet haar nagels in mijn tepel.

‘Nog niet mannetje’ zegt ze en haar nagels trekken me de slaapkamer in.

Ze gaat op het bureau zitten, spreidt haar benen, trekt de bovenste lades open en zet haar voeten erin.

‘En nu likken tot ik helemaal glibber.’

Met een draaiende beweging trekt ze mijn hoofd in haar kruis. Mijn tong maakt overuren op haar klitje. Haar druipende kutje streel en wrijf ik open met mijn duimen zodat ik mijn kin erin kan draaien. Gelukkig komt ze snel klaar, heftig schokkend. Mijn tong voelt dik en lam.

Ik laat me achterover op mijn bed vallen.

‘Sorry, gisteren was een zware dag.’

‘Maar dit is perfect!’ zegt ze, stapt van het bureau af en knijpt stevig in mijn ballen. Kloppend komt mijn pik weer omhoog. Ze draait zich om, zet een been tussen de mijne, de andere ernaast en laat zich zacht kreunend over mijn pik glijden.

‘Billenkoek, hard’

Ik sla met vlakke hand, links, rechts, links, rechts.

‘Meer, harder.’ Ze is niet meer te stuiten. Haar bounces worden trager, ze laat zich iedere keer loodzwaar omlaag ploffen. Dan grijpt ze ongenadig mijn ballen en trekt me met elke stuiter aan mijn scrotum omhoog.

‘Oh-wo’, ‘ piep-piep’, ‘pets –pats’.

Mijn afgeragde pik staat op ontploffen als ze met roodgloeiende billen trillend boven me blijft staan en haar sappen rijkelijk over mijn buik en benen laat lopen. Genietend kreunend ploft ze op mijn pik en eindelijk kom ik.

Later kust ze me bij de deur, verzucht ze dat ze haar dochter niet meer begrijpt, die niet eens wilde zeggen waar ze was geweest. Ik knik medelevend en ben blij dat ze niets heeft gezegd. Gisteravond ging haar dochter minstens zo tekeer op mijn zitbal.

Een uur later gaat de bel. Zuchtend doe ik open. Een rijzige vrouw in zwart latex duwt me naar binnen en sluit de deur, pakt mijn kin en draait mijn hoofd.

‘Dus jij bent de buurman die zich met mijn dochter en kleindochter vermaakt. Ik begrijp dat heel goed. Nu is het Mistress Granny’s beurt om haar generatiekloof te laten verwennen.’


7) Vrienden voor het leven

Diep in gedachten stapt Hélène de lift uit, legt de sleutels van haar BMW in de handgeblazen glazen schaal en roept naar Berend dat ze weer thuis is. Op weg naar de badkamer houdt ze even haar pas in om te luisteren naar een antwoord, maar zoals verwacht, komt dat niet. Ze trekt haar zomerjurk, slip en bh uit, gooit ze in de wasmand, pakt een schaaltje witte druiven en loopt het riante dakterras op. Ze zet het fruit naast haar ligbed, loopt naar Berend, kijkt naar zijn levenloze pik, streelt even zijn buik en knijpt zacht in zijn linker tepel. Hij ontwaakt en kijkt haar aan.
“Ha, lieverd, ben je weer terug?”
“Ja, en ik ben er uit. Ik wil de pik van Joris.”
“Joris?,” schrikt Berend, “Maar … die is …”
“Ja, dat weet ik, schat, maar ik vertrouw hem, we kennen hem al zo lang.”
“Ja, maar …, ” begint Berend maar ze onderbreekt hem met een kus.
“Denk er over na, alsjeblieft?”

“Je zult er mee moeten leven,” heeft de neuroloog tegen Berend gezegd en het lukt hem. Het feit dat hij geen stijve meer krijgt als gevolg van de beroerte weerhoudt hem er niet van om Hélène met hart, mond en handen keer op keer geweldige orgasmes te bezorgen. De tantra workshops die ze ooit hebben gevolgd, werpen nog steeds zijn vruchten af.
Hélène daarentegen kan niet wennen aan een leven zonder de hardheid van een levende pik. Zonder het kunnen bepalen of en hoe ver ze haar lippen over zijn eikel schuift. Ze is er van gaan houden. Misschien is het ook wel het gevoel van macht wat ze ontbeert. Het toestaan of weigeren van genot. Ze mist het en is tot de slotsom gekomen dat er iets moet veranderen. Praktisch gesproken zal het geen dagelijkse feestje meer worden, maar de erectie van Joris is een bijna obsessief bereikbaar doel geworden.

Hun ontmoeting tijdens het winterse naakt zwemmen en de ontdekking van hun gezamenlijke interesse voor kunst heeft er toe geleid dat Joris bijna kind aan huis is. Hij komt zelfs regelmatig allenkel en alleen om naakt te zonnen. Het leeftijdsverschil deert hen niet. Onderwerpen die het leeftijdsverschil benadrukken, laten ze onbesproken. De genegenheid voor elkaar houdt stand door de gedeelde opvattingen over naturisme en kunst.

Hélène gaat na haar besluit anders naar Joris kijken. Ze beeldt zich in hoe zij de aderen op zijn paal onder de druk van haar tong laat rollen. In gedachten ziet ze opeens de harde pik van Joris op zich afkomen. Het beeld is zo sterk, dat ze haar mond opent en haar lippen bevochtigt. Dergelijke gedachten ontwikkelt ze meer en meer nadat Berend heeft aangegeven te verwachten dat het hun vriendschap niet zal schaden maar dat het integendeel een verrijking zou kunnen zijn voor de warmte en liefde binnen hun diepe vriendschap. Mits er openheid is.

En dus legt Hélène haar bijzondere verzoek aan Joris voor, die primair met een diepe zucht reageert. Hij ziet heus wel dat het wat trage, verouderde lijf van Hélène niet te vergelijken valt met de strakke sensualiteit van Beyoncé. Maar de warmte en intimiteit die hij bij deze ruim twintig jaar oudere vrienden voelt, ervaart hij als heilzaam voor zijn eenzaamheid.
“Weet je, ik voel geen afgrijzen of zo en ik zie het niet als een verzoek van een dementerend stel dat hun grenzen van fatsoen aan het verliezen is. Zeker niet, maar laat me even nadenken. Oké?“
“Ach, onze kleindochter zei onlangs ook dat ze ons soms alleen maar ziet als een stel vieze oude naaktlopers,” glimlacht Berend. “Maak er wat moois van als je er uit bent. Ik ga een vriend opzoeken.”

Hélène is gespannen. Ze kijkt tussen de oogleden door naar Joris, naar zijn naar links liggende penis, naar zijn ballen die ademend in zijn zak bewegen. Wat zou ze nu graag in zijn hoofd kijken. Stelt hij zich voor hoe het voelt als zij hem in haar mond neemt, hoe haar greep om zijn ballen voelt?

Het zaadje van haar vraag brengt ook de fantasie bij Joris op gang en hij voelt hoe zijn bloed in zijn pik klopt.
Onrustig komt hij overeind en kijkt naar Hélène.
Ze kijkt terug.
Hij staat op en loopt op haar af.
Hij blijft vlak voor haar staan, totdat zijn zacht bewegende geslacht voor haar gezicht tot rust komt.
“Is dit een ja?”
Ze buigt voorover tot haar voorhoofd zijn buik raakt.
Ze tast naar zijn warme, zachte vlees.
Joris voelt hoe haar adem zijn eikel streelt en wacht.
Met respect, maar vol ongeduld, duwt hij zachtjes tegen haar lippen, tot hij verhardt in haar vochtige mond.
Hij realiseert zich niet dat zijn voorvocht zich vermengt met het bittere zout van haar tranen van dankbaarheid.


8) Niemandskinderen

Mijn moeder vond dat liefde voor één mens een doodzonde was. Zelf fladderde ze van de één naar de ander, een vlinder die in de loop der jaren steeds rafeliger werd tot er slechts een vormloos en van kleur verschoten omhulsel overbleef. Ze sliep in bed met tien anderen, mannen en vrouwen gelijk. Wie van de mannen nu precies mijn vader was wist zij niet, met het gevolg dat iedere man mijn vader was maar ik niemand papa noemde. Ik hoorde nooit bij iemand, een niemandskind, net als Tristan.

Bij het college ‘Bedrijfskundige Basisprincipes’ zat hij naast me. Hij rook lekker en droeg een gestreken overhemd. Precies het type dat ze thuis omschreven als ‘burgermannetje’. Tijdens onze wekelijkse nazit in de kroeg, vertelde hij me dat hij al vroeg het huis was uitgegaan en zijn ouders niet meer zag. Voorzichtig sprak ik over mijn leven in de commune, ik had allang door dat mijn leeftijdsgenoten geen idee hadden wat het precies betekende. Hij reageerde echter positief en stelde veel vragen.
‘Maar Zon,’ zei hij na een poosje, ‘heb je dan geen behoefte aan Echte Liefde?’
‘Die heb ik toch?’ zei ik stoer. ‘Ik heb zelfs een heleboel liefde.’
‘Ik bedoel, iemand voor jezelf. Die naar jouw ziel verlangt. Iemand waarmee je door dik en dun de wereld verovert. Ik wel, ik wil geen niemandskind meer zijn, ik wil bij iemand horen.’
‘Zo doen we dat niet bij ons, wij delen alles,’ zei ik beduusd.
‘Lieve Zon van iedereen,’ zei hij zacht en streek even over mijn haar.

Ik heb gelezen dat vrouwen verliefd worden op iedere man die haar goed kan laten klaarkomen, maar dat geloof ik niet. Mensen worden verliefd om allerlei onnavolgbare redenen. Soms zelfs door een toevallige aanraking. Ik had in ieder geval honderden keren orgastische sex zonder ooit verliefd te worden en hoewel Tristan’s gebaar slechts een paar seconden van een mensenleven duurde, sloeg de liefde genadeloos toe. Ik fantaseerde eindeloos over hem. Als ik wakker werd, hunkerend en geil en vochtig, vloeide zijn bijna tastbare aanwezigheid uit mij als de terugtrekkende zee, die mijn dromen meespoelde naar onmetelijke oceanen en mij leeg en verlangend op de kust achterliet. In de armen van mijn bedgenoten vond ik geen enkele bevrediging meer.

Vanaf mijn 18e woonde ik, met toestemming van het Communecomité, in de ‘Love-Room’, samen met drie jongens en twee meiden met wie ik de commune zou voortzetten. Ik had lang uitgekeken naar die eerste nacht. In een eindeloze trip, zwevend in een benevelde wereld, plooiden begerige lippen zich om mijn klit, kneedden ongeduldige handen mijn billen en bezorgden warme vochtige tongen mij mijn eerste orgasme. Die nacht werd ik ingewijd in het communeleven, een leven waarin mijn lichaam niet meer alleen van mij was. In de maanden daarna ontving ik mijn partners in iedere opening die we gaandeweg ontdekten. Mijn concept van liefde bestond uit onophoudelijke lust, mijn concept van vrijheid uit beschikbaarheid. En zo werd de stille roep van mijn hart langzaam verdreven door de schreeuw van mijn orgasme en de luide kreet om een volgende.

Tot Tristan. Bij onze eerste vrijpartij werd ik totaal overdonderd. Ik had het nog nooit met één mens gedaan en voelde me opgelaten toen hij me op zijn studentenkamer langzaam uitkleedde. Zoals ik was gewend ging ik recht op mijn doel af en nam zijn stijve in mijn hand, maar hij haalde deze weg.
‘Niet zo snel Zon, we hebben alle tijd.’
Hij ging naast me liggen, kuste teder mijn lichaam, fluweelde geile woordjes en streelde zich tergend traag tussen mijn dijen omhoog. Ik voelde zijn hardheid tegen mijn benen. Dat zijn warme rechte pik voor mij klopte, voor mij alleen, en naar mij verlangde en naar niemand anders, bracht me in vervoering.
‘Kijk me aan als ik in je kom,’ zei hij toen we langzaam versmolten tot één lichaam. Dit keer stond ik niet verlaten aan de kust, we tolden samen in de branding terwijl golven van liefde ons overspoelden. We deden niets bijzonders, niets dat ik niet eerder had gedaan. Maar ik raakte in extase hem in mij te voelen trillen en kronkelde onder zijn tanden op mijn tepels. Het zien van zijn vertrokken gezicht en het trage glijden van zijn nog warme zaad langs mijn billen, waren de eerste antwoorden op de vragen van mijn hart.

Toen ik mijn verlovingsring liet zien, waren de rapen gaar. Mijn moeder riep onmiddellijk het Comité bijeen. ‘Kansloos, die onnozele ideeën over het huwelijk,’ schreeuwde ze terwijl ze nijdig een joint draaide. ‘Word je straks in een keurige baan bedrijfsbezit en dan ook nog huisvrouw spelen? Compleet gestoord!’
‘Mam, echt, je snapt er niets van, communes zijn zó passé,’ protesteerde ik, zonder veel succes.
Die avond trok ik bij Tristan in. Als niemandskinderen voelden we ons eindelijk iemand.


9) Grandma know’s best

Geschrokken kijkt Eva haar oma aan. “Wat zeg je?” Haar ogen worden zo groot als schoteltjes.
Barbara moet moeite doen om haar lachen in te houden.
“Jij gaat gewoon mee naar de parenclub. Het wordt tijd dat je die stomme vriend van je eindelijk een vergeet. Het is nu 4 maanden geleden dat hij je heeft laten zitten en ik zeg Basta! “
Ma.. ma.. maar Eva stamelt van verbazing. “Geen gemaar, Barbara pakt Eva bij haar arm, je gaat naar huis douchen en zo en pakt je mooiste lingerie en komt dan terug naar hier. “
Resoluut werkt ze Eva de deur uit. “ Tot zo!” De woorden galmen na in Eva haar oren. Eerlijk gezegd is ze altijd al een beetje nieuwsgierig geweest naar wat er gebeurd in die parenclub waarvan ze weet dat haar oma die bezoekt.

Fris gewassen en met bibber knieën staat ze na een uurtje bij haar oma op de stoep. Barbara sleurt haar naar binnen en onderwerpt haar aan een grondige inspectie. Goedkeurend word ze bekeken. “Oké, nu moet je goed opletten. Ik ga je een collar omdoen. Dat wil zeggen dat je mijn subje bent. Hiermee voorkom ik dat er andere mensen aan je gaan zitten. Jij kunt je dan veilig voelen. Als je een leuke man ziet waar je gezellig mee wilt praten dan vraag je dat aan mij. Is dat duidelijk?“ Eva knikt opgewonden en een beetje overdonderd.
Goed! Ik ga nu even omkleden, neem jij maar een wijntje.”
Met trillende handen schenkt Eva een witte wijn in.
Barbara komt na tien minuten geheel gekleed in wit leer terug en bind een halsband om Eva haar hals.

In de parenclub is het druk en gezellig. Meerdere mannen en vrouwen zijn ‘aangelijnd’ en Eva voelt zich redelijk op haar gemak.
Barbara is in gesprek met een leuke man en ze stelt Eva voor als haar nieuwe sub in opleiding. De man, die zich voorstelt als Mike, kijkt haar belangstellend aan maar richt het woord tot Barbara als hij dingen over haar vraagt. Eva heeft geen idee waar ze het over hebben. Na een tijdje kijkt Barbara haar doordringend aan. “Wil je iets nieuws beleven?” Eva knikt en direct geeft Barbara de lijn door aan Mike.

Verbaasd maar ook vol opwinding kijkt Eva Mike aan. “Geen woord!” Zegt hij gebiedend en Eva volgt hem zonder iets te vragen naar een kleine ruimte. “Laat het maar over je komen.” Hij pakt meerdere touwtjes en zet haar hiermee vast aan de ringen in het plafond en in de vloer. Zijn handen glijden over haar lichaam. “Zeg het als je ergens niet aangeraakt wil worden” fluistert hij in haar oor. Eva is als in trance als zijn handen, licht als een veertje, over baar borsten, billen en venusheuvel glijden.
Ze trilt van genot. Zacht knijpt hij in haar tepels. Eva kreunt als een warm gevoel zich als een bal in haar onderbuik verzamelt. “Dat vind je lekker he?” De vraag wordt in haar oor gefluisterd. Als ze antwoord wil geven gaan Mike’s wenkbrauwen vragend omhoog.
“Volgens mij had ik ‘geen woord’ gezegd!” Eva slaat haar ogen neer en knikt. Dit voelt fantastisch, ze wil meer ontdekken en wacht gespannen af. Mike gaat achter haar staan en slaat op haar billen. Eerst zacht. Dan harder en sneller. Links, rechts, links, rechts.
De bal in haar onderbuik groeit en haar achterste gloeit. Zijn handen masseren nu haar achterste en glijden tussen haar benen. Hij kijkt haar doordringend aan.
“Je lekt jongedame. Sta je zo te genieten?” Eva werpt een blik op zijn handen die inderdaad drijfnat zijn en slaat haar ogen beschaamd neer. Mike grijpt een volle hand van haar haar en trekt haar hoofd omhoog. “Niets om je voor te schamen. Verre van dat juist. Mag ik je daar aanraken?”
Eva knikt, het voelt alsof ze op het punt staat iets geweldigs mee te maken. Mike laat zijn vingers eerst zacht over maar dan ineens diep in haar druipend natte kut glijden en begint haar verwoed te vingeren.

Eva schokt en voelt ineens overal vocht langs lopen. Spuitend hangt ze in de touwen aan het plafond en ze gilt het uit van genot als ze krampend klaar komt. Mike zoent haar in haar hals en bijt in haar nek terwijl hij fluistert: “Dat was één.” Eva haar ogen vliegen open. “Hoezo één? Kon dit vaker? Zou hij….?” Voor ze verder kon denken was ze al dik onderweg met orgasme nummer twee.
Barbara aait haar over haar hoofd als ze weer een beetje bij haar positieven komt.
“Snap je nu dat ik je meegenomen heb lieverd?” vraagt ze zacht. Eva knikt en haar ogen krijgen een vastberaden blik. “Ja, Ik snap het helemaal”.

Barbara heeft in één avond een generatiekloof van twee generaties overbrugd.


10) Pompen of verzuipen

You’re simply the best, better than all the rest…
Tina Turner galmde door de kamer en zij zong onbewust mee.
Ze keek naar de foto op haar laptop. Hij was vorige maand gemaakt toen ze 50 was geworden.
Volgens haar vriendinnen zou ze zich vanaf dat moment een belegen muts voelen, maar dat vond ze onzin. Ze had nog geen enkele rimpel en een figuur dat er best nog wezen mocht. Het enige wat ze jammer vond was dat haar jeugdige sexappeal toch wel echt verdwenen was. Had ze vroeger minachtend naar fluitende bouwvakkers gekeken, vandaag zou ze een kapitaal neertellen als zo’n jonge, hitsige vent haar nog eens nafloot. Nu kreeg ze waarderende blikken van veertigers, ook niet verkeerd.
Al met al was haar leven aangenaam, maar dat veranderde toen haar man een week na haar verjaardag meedeelde dat hij een minnares had. Van 30 jaar!
Op de vraag ‘wat heeft zij wat ik niet heb, behalve haar jeugd’, had hij eerst gezwegen, maar na aandringen gooide hij het eruit.
‘Zij begrijpt me. Voelt me aan, weet wat mijn seksuele verlangens zijn.’
Allereerst was ze geschokt, maar dat was al snel omgeslagen in woede.
Seks!
Daar draaide het allemaal om. Ze begreep het alleen niet. Was zij dan geen gewillige bedpartner? Ze hield van seks, van alle soorten seks, en had hem nooit afgewezen. Haar kaal geschoren poes vond hij geil. Pijpen kon ze als de beste, als ze hem tenminste op zijn woord geloofde. Horizontaal, verticaal, achterlangs, ze vond het allemaal prima. Ze probeerde variatie in hun seksleven te brengen door diverse genres pornootjes, vibrators en sexy lingerie aan te schaffen, maar het was nooit naar zijn zin.
Zijn antwoord was telkens hetzelfde: ‘Seks is seks, ik heb geen behoefte aan al die toestanden.’
Toch bleef zij verlangen naar het onmogelijke. Ze fantaseerde over de meest bizarre erotische zaken, maar ze zweeg. Hij zou zich doodschamen als hij haar gedachten kon lezen. Jammer genoeg bleef hij nu eenmaal degelijk en oersaai in bed.
En nu vertelde hij haar dat ze nooit zijn seksuele verlangens had begrepen?
Ze werd bijna gek van frustratie. Toen hij haar ook nog doodleuk meedeelde dat hij dit weekend met die meid zou doorbrengen, zon ze op wraak. Via allerlei omwegen was ze uiteindelijk achter het mailadres van die sloerie gekomen. Ze zou haar wel eens even de waarheid vertellen.
Telkens tikten haar vingers op het toetsenbord, maar ook op de delete knop.
Na een uur was ze tevreden en las nogmaals haar bericht. Het was taalkundig correct en beschaafd, maar ze hoopte dat die slet zich kapot zou schamen.

Beste minnares,
Aangezien jij zo graag met mijn echtgenoot scharrelt, hier een paar nuttige tips voor komend weekend:
– Hij houdt niet van kant en klare maaltijden en senseo koffie. Maak je zelf dus nuttig.
– Hij is nog van de oude stempel en wil graag bediend worden.
– Hij snurkt. Luidruchtig en de hele nacht.
– Hij is een narcistische man, de badkamer is zijn heiligdom.
– Hij is slecht in communiceren, maar wenst wel altijd gelijk te hebben.
– Hij is gierig.

Heb je nog vragen, mail me gerust.
Met vriendelijke groet,
De echtgenote

Ze drukte op verzenden. Was dit wel slim? Was ze hem nu niet voor altijd kwijt? Wilde ze hem kwijt? Nee, ondanks alles hield ze van die man.
Nog geen tien minuten later kwam een antwoord.

Beste echtgenote,
Dat jij je man niet tevreden kunt stellen is iets waar ik niets aan kan doen. Maak je geen zorgen, hij zal vast en zeker bij jou blijven, want dat doen ze uiteindelijk allemaal.
Bedankt voor je tips, maar ik kook niet, zet geen koffie en bedien niemand. We neuken waanzinnig en hij put mij uit. Dat snurken zal ik niet eens horen. Ik hou van mannen die zichzelf goed verzorgen en daar zijn badkamers voor. Communiceren is niet nodig. Ik heb geen behoefte aan diepgaande gesprekken, ik deel orders uit.
Ik wil geile woordjes horen, een vibrator in mijn kutje, een tong op mijn klit en een stijve in mijn mond. Ik eis gehoorzaamheid van mijn minnaars.
Wat dat gierig betreft: neem een eigen credit kaart en pluk hem. Ook al ben je van een andere generatie, we leven in 2017, niet in de jaren vijftig.
Speel dus niet het zielig bedrogen vrouwtje. Als je ooit de moeite had genomen naar zijn wensen te informeren, was hij nu bij jou en niet bij mij.
Een goede raad: Divide et impera.
En mocht je interesse hebben: ik ben gek op triootjes. Hij trouwens ook…

Heb je nog vragen, mail me gerust.
Met vriendelijke groet,
De minnares

Ze las de mail en staarde een tijdje voor zich uit.
Toen gleden haar vingers over het toetsenbord en drukte ze op ‘verzenden’…


11) Swingend oud worden

Mijn grootouders zijn best krasse oudjes, als ik dat zo zeggen mag. Regelmatig ga ik bij hen op bezoek. Met liefde luister ik dan naar hun verhalen van vroeger. Die kunnen verschillen van belevenissen uit hun schooltijd en vakanties tot alledaagse dingen tijdens hun huwelijk of werk. Meestal zit opa dan op de praatstoel, oma vult hem alleen af en toe aan als hij iets vergeten lijkt te zijn. Hij kan heel vermakelijk vertellen, maar vanochtend verschoot ik toch even van kleur toen hij zei dat oma en hij komend weekend weer eens ouderwets gingen swingen.
Ieder z’n ding natuurlijk, maar als je dat uit de mond van een van je grootouders hoort… Oma zat er zowaar met grote ogen bij te kijken en knikte volmondig ja toen ik haar even vragend aankeek omdat ik niet zeker wist of ik opa goed verstaan had.
Mijn man en ik zijn ook niet vies van partnerruil en brengen zeker een paar keer per jaar een bezoek aan een parenclub. Daar kom je genoeg in aanraking met swingers, laten we wel wezen. Letterlijk en figuurlijk soms. Terwijl ik bijkwam van de schok bedacht ik me of er misschien clubs zijn die zich gespecialiseerd hebben in zulke avonden voor ouderen. Voor ècht oude ouderen, zeg maar.
Clubs met schappelijke openingstijden, rollator vriendelijke toegang, iets méér dan alleen schemerverlichting, rustige muziek, uiteraard via ringleidingen hoorbaar voor de dragers van gehoorapparaten. Wc’s en douchegelegenheid met krukjes en veilige handgrepen mogen vanzelfsprekend niet ontbreken. Schaaltjes met condooms kunnen daarentegen achterwege blijven, de dames zullen vast niet meer zwanger raken en het is maar de vraag of het zaad van de heren nog net zo springlevend is als zij zichzelf achten te zijn. Natuurlijk staan er overal literflessen glijmiddel met handpompjes ter beschikking. Je kunt op die leeftijd tenslotte nooit teveel glijmiddel gebruiken, lijkt mij. Aan de bar zijn een hapje en een drankje verkrijgbaar en wat je misschien niet zou verwachten: kleefpasta voor kunstgebitten. Je wilt namelijk niet meemaken dat een setje kunstklappers tijdens een pijpbeurt spontaan aan pielemans blijft hangen. Nee toch?

Opa had het er opeens over dat de leraar ook zou komen. WTF?? Leraar?? Ik heb in al die jaren nog nooit meegemaakt dat er iemand als leraar, dan wel lerares, in zo’n club optrad. Je mag het gevoeglijk zelf uitzoeken wàt je lekker vindt èn in welke lichaamsopeningen. Ik zie het voor me: lig je lekker te krikken met een andere vent komt er opeens de kop van een leraar in je vizier die even gaat vertellen dat op z’n hondjes misschien prettiger is. Rot even lekker op zeg! Maar ik ben hartstikke openminded, dus als opa en oma lekker ergens willen swingen waar een leraar rondloopt… ik vind het best. Of, zo zit ik mij nu te bedenken, zou hij een soort hulpje bedoelen? Zoiets als de thuiszorg, maar dan anders. Iemand die even helpt om de boel omhoog te krijgen, of om hem recht voor de poort in stelling te brengen. In gedachte hoor ik die persoon al zeggen: “Goed zo, meneer Jansen, als u nu uw bekken naar voren brengt is het hole in one hoor. Wat? Wil het niet? Oh, ik zie het al, veel te weinig smering.” En hop daar gaat nog een extra kwak glijmiddel er tegenaan.
Om een uurtje of elf wordt ongetwijfeld het avond-reveille geblazen. De oudjes verdwijnen naar de douche- en kleedruimte en wachten na afloop braaf op de seniorentaxi die hen terug brengt. Hetzij naar huis, hetzij naar het bejaardencentrum waar de nachtzuster de hoogrood gekoonde ouwelui al op staat te wachten. Onder het mom van ‘altijd erg spannend hoor, een avondje bridge’ schuifelen ze naar binnen en vallen -moe maar voldaan- snel in slaap. De volgende ochtend moet een haastig gepland bezoekje aan de fysiotherapeut de oude dame of heer van zeurende rugpijn, een verkrampte kuit of gescheurde lies af zien te helpen. Onze oudste generatie moet er wat voor overhebben om af en toe eens te kunnen swingen, toch?

Of Gerard en ik een keer mee willen, hoor ik hem vragen. Opaaaa, nééééé! Geen bejaardenseks voor ons. De komende dertig, veertig jaar nog niet alsjeblieft. De dansschool is hier vandaan op loopafstand, zegt ‘ie erbij.
Uuuhhh…. dansschool…??
Met het schaamrood op mijn kaken besef ik me opeens welk ‘swingen’ opa bedoelt. Als hij geweten zou hebben waar ik de hele tijd aan gedacht heb, zou hij schaterlachend gezegd hebben: a dirty mind is a joy forever, meid. Het nieuwerwetse swingen durf ik hem niet uit te leggen. Laten we mijn dirty mind gewoon maar op een ‘gevalletje generatiekloof’ houden.


8 thoughts on “Schrijfmarathon 2017: Ronde 8

  1. Als er één ding duidelijk wordt bij de EWA Schrijfmarathon, dan is het wel dat het schrijven van erotische verhalen (erotica of erotische literatuur) een vak apart is. Niet alleen vallen er schrijvers af, omdat ze te weinig punten hebben gekregen, maar elke ronde zijn er ook deelnemers die om andere redenen afvallen. Schrijven is werken, en de deelnemers van deze ronde zijn volhardend en hebben hard gewerkt om al 8 rondes lang verhalen te schrijven die niet alleen voldoen aan de opdracht, maar ook nog eens zo boeiend zijn dat er voldoende op gestemd wordt. Deze ronde is het thema ‘generatiekloof’, wat veronderstelt dat er sprake moet zijn van een verschil in opvatting of levenswijze tussen mensen van verschillende generaties. Dat is lastig, want niet alle meningsverschillen tussen mensen met een leeftijdsverschil hebben ook te maken met een generatiekloof. Er moet duidelijk sprake zijn van een verschil in context of afkomst (een kind van de puriteinse jaren ’50 en de vrijgevochten jaren ’70 bijvoorbeeld). Ook oude mensen waren ooit jong en opvattingen over seks hoeven niet per sé voort te komen uit leeftijdsverschil. Meestal zit dat meer in levensovertuiging, religie, achtergrond, opvoeding. Vooral dat zou dan ook terug moeten komen in de personages.

    Als jurylid heb ik deze ronde de volgende punten gegeven:

    5. Sunset Hotel:
    Ja.
    Ja, ja, ja!
    Ondanks dat het ook in dit verhaal niet echt gaat om een generatiekloof, gaat het wel over de verbintenis tussen generaties en hoe generaties er niet in slagen om hun waarden en normen op elkaar door te geven. Het verhaal sleurt me mee in het hoofd van de hoofdpersoon en geeft me een prachtige inkijk in zijn persoonlijkheid.
    Absolute winnaar dit!
    10 punten

    4 De adelaar is geland
    Waarom kies je er voor om de eerste alinea elke zin op een nieuwe regel te beginnen? Ook in andere alinea’s doe je dat. Interpunctie en lay-out zijn erg belangrijk voor het ritme van je tekst.
    Buiten dat vind ik je verhaal erg mooi. Vooral de achtergrond van de hoofdpersoon (Zeeuws Vlaanderen, jaren ’60) vertelt impliciet erg veel over de context. Je woordgebruik is prachtig.
    Maar is er ook sprake van een generatiekloof? Het verschil in seksuele vrijheid tussen de moeder en haar zoon, komt niet door een verschil in generatie, lijkt me.
    9 punten

    8 Niemandskinderen
    Let op interpunctie. “Voorzichtig sprak ik over mijn leven in de commune, ik had allang door …”” Een punt was hier beter geweest, net als bij “Dit keer stond ik niet verlaten aan de kust, we tolden samen in de branding terwijl golven van liefde ons overspoelden.”
    Ik vind het erg leuk dat je de generatiekloof omdraait: kinderen van promiscue ouders die juist traditionele normen omarmen. Het poëtische taalgebruik past daar erg goed bij.
    8 punten

    7 Vrienden voor het leven
    Jammer van de tikfoutjes. Verzorg je tekst, voordat je hem instuurt.
    Het thema van je verhaal spreekt me aan: mensen die zo van elkaar houden dat ze elkaar lust gunnen, ook al kunnen ze dat zelf niet geven. Toch is er ook in dit verhaal niet echt sprake van een generatiekloof (wel van leeftijdsverschil). Verder heb ik het idee dat je meer uit de personages had kunnen halen, als je iets minder je best had gedaan om de seks expliciet te maken.
    7 punten

    6 Alle goede dingen komen
    Ondanks dat het verhaal expliciet is, heb je een zeer gevarieerde woordkeus, waardoor het – vreemd genoeg wellicht – toch boeiend genoeg blijft om te lezen. Ook de tijdsprongetjes maken dat het interessanter is, dan wanneer je dit in chronologische volgorde had geschreven. Het einde was weliswaar verrassend, maar het gaf het verhaal ook iets ‘klucht’-achtigs, net als je taalgebruik. Humor en seks gaan in literatuur vaak hand-in-hand (denk aan Heere Heeresma en Louis Paul Boon), maar het is ook een gevaarlijke combinatie. Verhalen die echt grappig zijn, zijn meestal niet erg geil en andersom. Dat is bij dit verhaal niet anders. Ondanks dat het niet mijn smaak is (humoristische erotiek) heb je het wel knap gedaan.
    6 punten

    1 De rest van de geschiedenis
    De leraar en het tienermeisje is bijna een klassiekertje. Wat ik jammer vind is dat je het niet hebt aangedurfd om er een echt jong meisje van te maken, zoals in het beroemde boek van Nabokov of het liedje van The Police (don’t stand so close to me). Wat ik nog ‘jammerder’ vind is dat je de spanning van de verboden liefde niet hebt uitgebuit. Door deze twee ontbrekende elementen krijgt het verhaal iets van een script van een goedkope pornofilm: seks om de seks, met als enige doel op te winden. Geen verdere diepgang.
    Probeer ook wat meer variatie aan te brengen in zinsopbouw. Voorkom dat twee zinnen achter elkaar op dezelfde manier beginnen.
    5 punten

    10 Pompen of verzuipen
    De situatie zal voor veel mensen herkenning oproepen. Vooral de emailwisseling vind ik erg goed gevonden. Hoewel er sprake is van een leeftijdsverschil, weet ik niet of er ook sprake is van een generatiekloof. Ik denk niet dat dat er de oorzaak van is dat de zienswijzen van de minnares en van de echtgenote van elkaar verschillen.
    De eerste helft van je verhaal is niet zo sterk. Het is een enorme aanloop. Ik denk dat je verhaal een stuk sterker was geweest als je bijvoorbeeld was begonnen met de situatie waarin de echtgenote de mail aan het typen was en dan terugblikte op de situatie.
    Het einde is me verder een raadsel en ik heb geen idee wat je daarmee bedoelde. Ze drukte op verzenden? Ze had een mail ontvangen! Ik begrijp het niet.
    4 punten

    2 Zijn laatste edelsteen
    Je doet een poging om een verhaal te schrijven rond het fenomeen spectrofilie, maar omdat je de geest beschrijft als ‘de man’ komt dat niet goed over. Het was beter geweest om de geest in wat meer mysterieuze bewoordingen te omschrijven. Ik vind ook het thema van deze ronde maar dunnetjes terug (generatiekloof). Het is onvoldoende om te veronderstellen dat een geest (van een overleden persoon) andere opvattingen heeft over bijvoorbeeld seks dan iemand uit het hier en nu. Daarvoor is meer verdieping in de achtergrond van de geest noodzakelijk, en die geef je niet.
    3 punten

    3 De appelboom
    De openingszin is misschien het belangrijkste van je verhaal. Het doet besluiten of ik, de lezer, verder wil lezen of niet. In de ronde ‘show, don’t tell’ ging het er om dat het soms beter is om geen opsomming van feiten te geven. Jouw openingszin is een voorbeeld waarbij je te veel ‘tell’ hebt gehanteerd. Dat is erg jammer, want dat doet erg veel afbreuk aan je verhaal.
    Je doet heel erg je best om in je verhaal meerdere lagen te creëren. Daarvoor gebruik je poëtisch, haast bombastisch taalgebruik. Toch lukt het je niet om (mij) duidelijk te maken wat je nu precies bedoeld met ‘de schaduw’. Het blijft een raadsel en in dit geval niet een die mij voldoende intrigeert.
    2 punten

    9 Grandma know’s best
    Het is me niet duidelijk waarom je titel in het Engels is. Bovendien is het grammaticaal ook onjuist Engels (het moet zijn: Grandma knows best, zonder quootje). Daarnaast bevat je tekst nog meer storende typefoutjes en vergeten leestekens. Hierdoor was ik bijna al vóór het einde van de eerste alinea afgehaakt.
    Verder is er een groot verschil tussen een geile situatie en een geil verhaal. Ik snap dat de situatie die je beschrijft opwindend is, door de BDSM en het leeftijdsverschil. Maar die spanning kom onvoldoende tot uiting in de manier waarop je het beschrijft. Het is te veel een verslag en je diept de personages te weinig uit.
    1 punt

    11 Swingend oud worden
    Waarom dubbele vraagtekens?? Als je een vraag wilt benadrukken, gebruik dan hooguit ‘?!’, maar wees ook daar terughoudend in. Verder zou ik uitroepen als “”WTF””, “”Opaaaa, nééééé”” of achterwege laten of tussen quotes zetten. Ik snap wat je wilt zeggen, maar het leest niet prettig. Ook het beletselteken (…) gebruik je niet juist (de tweede keer dat je het gebruikt, had je gewoon een komma kunnen plaatsen).
    Jouw poging om een humoristisch verhaal te schrijven kwam op mij niet over. De hoofdpersoon (de ‘ik’ in het verhaal) heeft totaal geen empathisch vermogen, wat ik erg vreemd vind voor iemand die swingt.
    Vreemd ook trouwens dat juist een swinger denkt dat condooms in een parenclub er (alleen) zijn om ongewenste zwangerschap te voorkomen.
    De reden dat het niet werkt, heeft er volgens mij mee te maken dat je er als auteur voor gekozen hebt om te schrijven in de eerste persoon. Hierdoor geef je geen reflectie op de situatie.
    1 punt

  2. Nog 11 kanjers in de race, waarvan er 3 moeten afvallen.
    Ben dan ook zeer benieuwd wie de volgende ronde haalt.
    Ik heb de verhalen als volgt ervaren:

    1) De rest is geschiedenis
    Veruit het cliché verhaal over een generatiekloof: de leraar en de leerling. Altijd ongeloofwaardig dat er geneukt wordt in een klaslokaal en niemand ziet dit, maar ook altijd weer leuk om te lezen.
    Wederom de tip: Begin een nieuwe regel na gesproken tekst.
    Ergens staat: tapt met zij hand op het bureau. Is uiteraard zijn hand.
    De auteur heeft zich aan de opdracht gehouden.

    2) Zijn laatste edelsteen
    Een vermakelijk spookverhaaltje.
    Geen enkel commentaar op de schrijfstijl en de inhoud, maar ik vind dat de auteur zich niet aan de opdracht heeft gehouden.
    Een geest is een geest en heeft niets met een generatiekloof te maken.

    3) De Appelboom
    Sorry auteur, maar hier kan ik geen touw aan vastknopen. Te veel info en te veel schaduw.

    4) De adelaar is geland
    De laatste, grappige zin maakt veel goed.
    Toch vind ik dat er weer niet aan de opdracht is voldaan.
    Ik kan geen generatiekloof ontdekken.
    Het is meer een opsomming van het leven van de hoofdpersoon.

    5) Sunset Hotel
    Ook hier het verhaal van de hoofdpersoon, de midlife-crisis man.
    Er is wel sprake van een generatiekloof, aan de opdracht is dus voldaan.
    Het verhaal is goed opgebouwd, maar is erg depressief geschreven.

    6) Alle goede dingen komen
    Zonder twijfel het geilste verhaaltje van alle inzendingen.
    Bovendien is er ruimschoots voldaan aan de opdracht.
    De laatste zin: De “generatiekloof” van Mistress Granny is hilarisch.

    7) Vrienden voor het leven
    Heerlijk om te lezen hoe twee mensen elkaar iets gunnen.
    De laatste zin is ontroerend mooi.
    Ook hier heeft de auteur zich aan de opdracht gehouden.

    8) Niemandskinderen
    In dit verhaal zit geen generatiekloof, maar een rebellering van een kind tegen zijn ouders (veelvoud).
    Het leest wel aangenaam en boeit tot aan het eind.

    9) Grandma know’s best
    Een aantal schrijffouten. (Denk eraan auteur, dat mag in deze fase niet meer)
    Persoonlijk vind ik de combinatie oma/kleindochter niet zo geslaagd. Waarschijnlijk omdat ik bij het woord “oma” een heel ander beeld heb dan een vrouw in een outfit van wit leer.
    Dat neemt niet weg dat wel aan de opdracht is voldaan en het aangenaam en vlot leest.

    10) Pompen of verzuipen
    Het hete hangijzer van tegenwoordig: Echtgenoot neemt jongere vriendin.
    Er is aan de opdracht voldaan.
    De mails geven dit standaard verhaal net dat beetje extra en uiteraard ben ik zeer nieuwsgierig naar haar antwoord.

    11) Swingend oud worden
    Hoewel de clou geen verrassing was, is dit toch mijn persoonlijke favoriet. De humor waarmee de auteur alles beschrijft is subliem. Dikke chapeau.
    Ook hier is aan de opdracht voldaan.

    Alle deelnemers: veel succes.

  3. Generatiekloof: verschil in opvattingen en levenswijze tussen mensen van verschillende generaties. Een generatiekloof kan tot misverstanden of conflicten leiden.

    Hoewel er in deze achtste ronde van de Schrijfmarathon geen slecht geschreven verhalen meer bij de inzendingen zitten, vind ik het toch een beetje teleurstellend hoe weinig schrijvers er in staat zijn geweest echt invulling te geven aan het thema. Het onderwerp ‘oude bok vergrijpt zich aan een groen blaadje’ valt in mijn ogen niet onder het thema ‘generatiekloof’. In een aantal verhalen is wel sprake van verschil in opvatting, maar deze liggen op het persoonlijke vlak en worden niet specifiek veroorzaakt door verschil in generatie. Terwijl het onderwerp ‘seksualiteit’ zich juist heel goed leent voor verschil in opvatting tussen generaties. Dat vind ik wel een gemiste kans.

    Dit gezegd hebbende, hierbij mijn puntenverdeling:

    10 punten: Sunset hotel
    Ook in dit verhaal is niet echt sprake van een generatiekloof, meer een levenswijsheid over het volwassen worden. Toch is dit verhaal wat mij betreft de winnaar. Het ademt een sfeer waar ik heel erg van hou: weemoedigheid met passie en seks als overlevings- of vluchtmiddel. Het is erg mooi geschreven en neemt je mee in de gevoelswereld van de hoofdpersoon. Heerlijk om te lezen.

    9 punten: De adelaar is geland
    Leuke, interessante tegenstelling die in het verhaal wordt gebruikt: het zoontje van een hoer die zo kuis wordt opgevoed dat hij niet weet wat hij aan moet met zijn huwelijksnacht. Het detail van de eerste maanlanding op tv is slim gebruikt, als typering voor een generatie en als grapje in de titel en de laatste zin. Knap gedaan!

    8 punten: Niemandskinderen
    Eén van de weinige verhalen met een uitgewerkt generatieconflict. Ik vind het knap dat de schrijver erin is geslaagd de vrijzinnige commune op een benauwende manier te beschrijven. De hoofdpersoon maakt zich los van haar verleden door zich te binden aan één persoon. Goed verhaal.

    7 punten: Alle goede dingen komen
    Het verhaal is vrij recht-toe-recht-aan, maar de schrijver heeft wel geprobeerd een andere invulling te geven aan het begrip ‘generatiekloof’. Made me smile, dus daarvoor punten.

    6 punten: Pompen of verzuipen
    Er is niet echt sprake van een generatiekloof. Het verhaal is denk ik wel herkenbaar voor velen, maar ook redelijk voorspelbaar. Ik had het spannender gevonden als bijvoorbeeld de minnares ouder was geweest dan de echtgenoot. De e-mail wisseling vind ik een leuke, creatieve manier om het verhaal te vertellen. Dat had voor mij wel uitgebreider gemogen en dan de inleiding een stuk korter (die komt een beetje ‘zeurderig’ over). Maar al met al een zeer lezenswaardig verhaal.

    5 punten: Vrienden voor het leven
    Geen generatiekloof, maar wel een verhaal vol liefde en mededogen.

    4 punten: Zijn laatste edelsteen
    Ik snap denk ik wat je probeert te vertellen in dit verhaal, maar het komt niet helemaal uit de verf. Het verhaal zou beter worden als de achtergrond van de geest meer naar voren zou komen. Als de verschillen tussen de oude en de nieuwe tijd sterker werden aangezet. Nu is het te vaag.

    3 punten: De appelboom
    Mooi geschreven, bijna als een gedicht. Maar ik mis de clou, ik begrijp niet helemaal wat de schrijver met dit verhaal wil vertellen. Of is het slechts een reeks gebeurtenissen en gedachtes, zonder verdere boodschap?

    2 punten: De rest is geschiedenis
    Er is in dit verhaal geen sprake van een generatiekloof en het verhaal is zó voorspelbaar. Op zich goed geschreven, maar te veel ‘porno’ naar mijn smaak. Is meer van te maken.

    1 punt: Swingend oud worden
    De denkfout die de hoofdpersoon maakt, is op zich leuk gevonden. De uitwerking van de gedachte (parenclub voor bejaarden) is alleen niet zo grappig. Het lijkt wel of de schrijver van dit verhaal zelf nog nooit in een parenclub is geweest. Dit gevoel had voorkomen kunnen worden door in het verhaal te vermelden dat de hoofdpersoon zelf ook nog nooit in een parenclub is geweest (in plaats van het tegenovergestelde), dan waren de misplaatste opvattingen te begrijpen geweest.

    0 punten: Grandma knows best
    Ik vond dit verhaal echt niet invoelbaar. Een kleindochter die voor het eerst naar een parenclub gaat met haar grootmoeder, aangelijnd als subje en het dan allemaal heerlijk en helemaal niet verwarrend vindt? Sorry, dat gaat er bij mij niet in. Ik geloof dit verhaal niet. Bovendien voldoet het ook niet aan de opdracht. Jammer, aangezien de schrijver wel kan schrijven.

  4. 1 – De rest is geschiedenis – Ik vind dit een vrij standaard porno verhaaltje en kan me niet aan de indruk onttrekken dat Manon hier eigenlijk een heel stuk jonger is dan haar negentien jaren. Ze doet namelijk heel middelbare school aan, de regels van de marathon zijn echter streng en negentien jaar is dan weer vrij acceptabel. Het is vast een opwindend verhaal als je daar van houdt, maar ik vind dat er technisch nogal wat aan mankeert. In de eerste plaats is het veel te uitleggerig en ook het woordgebruik vind ik wat ‘schools’, al past dat dan wel weer bij de invulling van het verhaal.
    2 – Zijn laatste edelsteen – Mine.
    3 – De appelboom – Jeetje, dit verhaal heeft een prachtige vertelvorm en een heerlijke nostalgie ook. Erg fijne beeldspraak. Heel knap geschreven. Het is gek, maar bij het begin had ik een vertelster in mijn hoofd, het was dan ook even verwarrend toen ‘zij’ zich plotseling op de foto begon af te trekken. 🙂 Soms vind ik je zinnen wat aan de lange kant, vooral de eerste van de derde alinea.
    4 – De adelaar is geland – Dit verhaal leest erg vlot en het koste me totaal geen moeite om de personages voor me te zien. De onhandigheid van de twee voor het eerst samen in bed is leuk beschreven. Rest mij alleen nog de vraag wat ‘openende’ is.
    5 – Sunset Hotel – Zucht … prachtig. Geen woord teveel of overbodig. Wat mij betreft de winnaar van deze ronde.
    6 – Alle goede dingen komen – Ik heb erg moeten lachen om dit verhaal en de laatste zin is geweldig. De overgang van t.t. naar v.t. en dan weer t.t loopt niet helemaal logisch, maar een leuk verhaal dit.
    7 – Vrienden voor het leven – Je hebt een paar erg mooie zinnen geformuleerd en weet in dit verhaal heel snel tot de kern te komen en ik vind het een mooie kern. Goed gedaan. Ik twijfel, maar moet het niet zijn ‘ de tantra workshops werpen nog steeds hun vruchten af’?
    8 – Niemandskinderen – Erg mooi en meestal hele fijne zinnen, heel soms een beetje te, maar dat doet niets af aan dit verhaal. Een winnaar heb ik al, dit verhaal de tweede plaats?
    9 – Grandma know’s best – Die Barbara boft maar met zo’n oma … Dit is ongetwijfeld een opwindend verhaal, maar het weet me niet te raken. Ik merk dat ik een afkeer heb voor het woord ‘subje’, maar goed, dat zal persoonlijk zijn.
    10 – pompen of verzuipen – Ik heb genoten van dit verhaal en het antwoord van de minnares vind ik geweldig. Ik ben nu wel heel benieuwd naar de reply van de echtgenote. 🙂
    11 – Swingend oud worden – Ik heb smakelijk moeten lachen om dit verhaal. Leuk beschreven en wie weet is zo’n bejaarden-swingclub een gat in de markt. Je hebt in elk geval al over veel nagedacht 😉

  5. Hier mijn indrukken van de verhalen die mij het meest aanspraken.

    2: Zijn laatste edelsteen: – Mooi geschreven, duister, maar ook in zichzelf gekeerd en wat moeilijk te volgen. Ik heb moeite het verhaal te duiden, waar moet ik beginnen, waar moet ik op letten, waar gaat het naar toe, ik kom er niet uit, het komt erg hermetisch, bijna claustrofobisch op me over. Kernvraag: Is Maurice dezelfde als de man?

    5: Sunset Hotel: – Een mooie melancholieke overdenking naast een slapende vrouw, prachtig beschreven. De epiloog voelt overbodig aan, maar dat neemt niet weg dat dit verhaal mijn favoriet van deze ronde is. ‘Je ziet er moe uit, oude man´ – prachtig. Er klinkt pianomuziek bij.

    7: Vrienden voor het leven: een interessant gegeven in cuckolding-achtige sfeer. Ik had daarom graag meer gelezen over de gevoelens van de personen maar het verhaal blijft te veel aan de oppervlakte, de aarzeling van Joris is bijvoorbeeld veel te kort aangestipt zodat zijn worsteling niet voelbaar wordt. Ook is het jammer dat de reacties van Berend aan het eind uit het verhaal zijn verdwenen, het contrast tussen Joris en Berend had het eind veel rijker en spannender kunnen maken.

    8: Niemandskinderen: een tijdsbeeld dat ik in de jaren ´70 situeer, het verhaal is elegant verwoord met een flinke dosis sappige details. Ook mijn favoriet. Wel blijf ik met nieuwsgierigheid naar Tristan zitten: wat heeft hem tot een niemandskind gemaakt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *