Gastbericht: Het washandje

Dit verhaal maakte ik voor Thewa 26 ‘De buren’. Het is een bewerking van een verhaal dat ik een tijdje geleden schreef, maar niet geschikt voor publicatie vond. Over dit verhaal, dat een andere afloop heeft, ben ik wel tevreden.

Het washandje

In het vroege licht van een warme dag

Het was niet de warmte maar de vochtigheid die de enige tropische dag die we hier per jaar hadden, ondragelijk maakte. Alleen de koelte die in de nasleep van de flinke donderbui verwacht werd, zou aan de broeierigheid, die mijn lichaam op alle fronten liet plakken, een einde maken. Na de zweterige wandeling met de kliko naar de verzamelplaats kwam ik haar tegen. ‘’Jij bent er ook vroeg bij,” riep ik tegen de voorbij joggende buurvouw Heijsteeg. Karlijn stopte, snelwandelde dichterbij, ondertussen een lok wegvegend die aan haar voorhoofd plakte. Met stoten kwamen de worden uit de keel van de naar adem happende vrouw:

“Ik. Heb al. Een rondje gesjogd zo. Vroeg in de morgen valt het nog mee.”

Hortend en stotend vertelde ze dat ze een uur eerder dan normaal was vertrokken. De zweetdruppeltjes op haar gezicht namen in aantal en volume toe. Omdat de stof van haar joggingspak ook vochtig werd, leek het of de aangekondigde regen al viel De contouren van haar sportbeha en zelfs van een tepel onthulden zich. Nadat ze mij naar de lekkende tiet had zien kijken, sprak ze de eerste coherente zin die ik hoorde uit:

‘’Jij hebt het ook heet, Corné.’’ Met het bandje dat om een pols zat, veegde ze over haar gezicht en haalde een druppel van mijn neus. Ik legde de laatste meters met de bak af. “Vrije dag?” vroeg ze nahijgend. Zo kende ik haar: altijd geïnteresseerd en in om een praatje te maken. Bovendien een genot om te zien zoals ik aan mijn jongeheer merkte. Ze verried een goede conditie door de snelheid waarmee haar ademhaling in deze drukkende hitte het normale tempo bereikte. Ik antwoordde bevestigend. Ze vertelde dat ze pas halverwege de middag hoefde te beginnen, zodat ze tijdens de verwachte donderbui binnen zou zijn.

“Voor Hellen begon de dag al vroeg maar ze is daardoor om vier uur vrij,” ging ik door nadat ik de bak weggezet had. ‘’Zij komt waarschijnlijk midden in de bui.’’ Een tepel drukte zich nu in de natte stoffen.

“Net als mijn man,” lachte ze. Het kan aan mij gelegen hebben, maar ik zag haar ogen oplichten nadat ze naar mijn kruis gekeken had. Mijn gezwollen jongeheer kon ze niet gezien hebben omdat die door twee broeken van de buitenwereld werd gescheiden. Hoewel, een glimlach speelde rond haar mond toen ze weer opkeek. Aarzelde ze om de poort van haar achtertuin te openen, of verbeelde ik me dat?

Razendsnel beoordeelde ik mijn situatie. M’n opties passeerden de revue. “Koffie?” vroeg ik, omdat ik dacht dat dat van me verwacht werd en om de aandacht van mijn opwinding af te leiden. Ik had er meteen spijt van. Het was in de buurt niet ongewoon dat de dames bij elkaar op de koffie gingen. Dat daar een man bij was, kwam niet vaak voor; dat een man en een vrouw een bakkie deden was zo ongewoon dat als het bekend werd, het voer voor het roddelcircuit werd. Niet dat de bokken en de geiten niet met elkaar omgingen; maar in dat geval was er altijd een herder bij. Nog nooit had ik zo veel verschillende uitdrukkingen achter elkaar op een gezicht gezien: van verbaasd via neutraal naar opgetogen. De lichtjes in haar ogen, ik wist nu zeker dat ze er waren, flikkerden als het weerlicht van het naderende onweer. Volgens mij zouden ze niet zijn opgeflitst als ze mijn voorstel ongepast gevonden had.

“Ik ga eerst even douchen want ik zie er niet uit en ruik niet lekker,” zei ze tot mijn verbazing en opluchting, een hand over haar doorweekte joggingspak strijkend. Dat interpreteerde ik als een bevestiging. Was ik overmoedig geworden? Ik antwoordde:

“Dat kan ook bij ons.” Ik had verwacht dat ze, me net niet uitlachend, zou bedanken voor de eer. Tot mijn verbazing zei ze:

“Wel zo makkelijk. Ik haal wel even schone kleren. Ga jij alvast koffie zetten.” Met de mooiste glimlach die ik in lange tijd gezien had, verdween ze door de poort.

 

Met een stapel kleding en een flesje douchegel onder de arm, liep ze achter me langs terwijl ik het water in het apparaat schonk.

“Ik weet de weg, hoor. De indeling is hetzelfde als bij ons.” Even later hoorde ik haar de trap op lopen. Weer even later sloeg de boiler aan en begonnen de leidingen te gonzen. Plotseling viel de boiler stil. Het water hield op met stromen.

“Ik ben mijn washandje vergeten,” klonk het uit de richting van de badkamer.

“Ik geef er wel één aan. Als jij de deur op een kier zet,” riep ik naar boven. De trap op rennend, pijnigde ik mijn hersenen om me te herinneren waar mijn vrouw de badderspullen opborg. Bovenaan de trap riep ik: “Ik denk dat ze in de badkamer in het kastje liggen. Je kunt er zelf … .” Onverwacht stond ik op de overloop oog in oog met Karlijn. Ik kon niet voorkomen dat een afdruk van de witte strepen en de oplichtende druppels op de blanke en bruine delen van haar huid zich voorgoed op mijn netvlies vestigden. In een reflex sloeg ik mijn handen voor de ogen.

“Je mag kijken, hoor,” zei ze. “Je hebt toch wel vaker een blote vrouw gezien die in bikini in de zon gezeten heeft?” Verdwaasd liep ik door naar de badkamer. In trance bukkend, voelde ik dat mijn jongeheer naar ruimte in mijn broek zocht. Instinctief probeerde ik hem met mijn linkerhand af te schermen. Met de andere pakte ik een washand. Niet in de gaten hebbend dat Karlijn mijn opwinding toch gezien moest hebben, was ik verrast dat ze mijn linkerhand greep en hem tegen het harder wordende vlees in mijn broek drukte.

Corné: Druppels vielen van haar vochtige lichaam toen ik ‘laatste kans om te zeggen als je dit niet wil’ zeggend haar nek pakte om haar voorover te duwen. Met mijn vrije hand ritste ik mijn gulp los en haalde mijn pik te voorschijn. Na mijn handen op haar slanke heupen gezet te hebben, stootte ik tussen haar afgetrainde billen. Ze kreunde zacht toen de kop van mijn pik haar vrouwelijkheid opende. Luider kreunde ze toen ik mijn ballen een paar minuten later leegde. Karlijn: Het water droop van mijn lichaam. Hij mompelde iets als ‘mag ik je aanraken’ om me, voordat ik kon antwoorden, mijn nek te pakken en me voorover te duwen. Terwijl ik een zacht ‘ja’ uitstootte, ritste zijn vrije hand z’n gulp open en haalde zijn erectie tevoorschijn. Met zijn handen op mijn heupen stootte hij tussen mijn billen. Ik kreunde zacht toen de harde kop van zijn mannelijkheid me opende. Luider kreunde ik toen ik zijn lauwe sperma langs mijn benen voelde stromen.

De geur van koffie vermengde zich met die van vochtige huid. In recordtijd had ze gedoucht en zich aangekleed. Een hele metamorfose vergeleken met kort daarvoor: Geen vochtig trainingspak en natte haarband maar een vrolijke zomerjurk en opgestoken haar. De geur van water overheerste. Alleen de make-up ontbrak; ze kon in zo’n korte tijd niet alles gedaan hebben, dacht ik, of de geuren en kleuren van Hellen hadden haar niet aangestaan. Maar het belangrijkste was aanwezig: een opgewekt gezicht. Ze ging naast me zitten en bedankte me hartelijker dan nodig was. Nadat we ons tweede kopje leeg hadden en ons vergrepen hadden aan de koekjes, constateerden we tot onze schrik dat het begin van de middag naderde. Met een broodje in de hand keken we naar de eerste aambeelden die boven de huizen aan de overkant uit torenden en lieten de geur van de lucht, die zwanger was van het komende onweer, op ons inwerken. Toen het eerste gerommel in de verte klonk, zei ze dat mijn vrouw en haar man geluk hadden als de bui snel over zou zijn, maar dat zijzelf waarschijnlijk nat zou regenen. Met die woorden en met een schouderklop nam ze afscheid.

 

Twee weken later

De koekjes kwamen niet meer ter sprake, of het moet een opmerking van mijn echtgenote Hellen zijn dat ze dacht er meer gehaald te hebben. Wijselijk zweeg ik. Als ze doorgevraagd had, had ik gezegd dat ik ze opgegeten had.

Een paar weken later meldde ze opgewekt dat we uitgenodigd waren om een bakkie bij de Heijsteegjes te doen. We mochten zelf kiezen wanneer. Die keuze was snel gemaakt. Een goede week later zaten we bij hen op de bank. Ik voelde me opgelaten naast Karlijn, die de jurk van daarvoor aan had. Volgens mij had ze het door dat ik me de herinnering voor de geest haalde. Ook ontging het haar niet dat ik in haar decolleté loerde; ze ging zelfs verzitten om me meer inkijk te gunnen. Volgens mij droeg ze geen beha om haar ranke borsten te ondersteunen, maar het kon ook zijn dat een kwartcup haar vlees opduwde. Toen buurman Mart en mijn vrouw een moment niet aanwezig waren, vertrouwde Karlijn me toe dat hij naar boven rende als hij onze grasmaaier hoorde, en heimelijk naar Hellen keek als zij achter de machine bleek te lopen. Hij was in zijn nopjes als ze dat op een warme dag topless deed. Ze was er aanvankelijk van geschrokken, maar had zich er, nadat hij het ruiterlijk erkend had, bij neergelegd. Nu had ze hen zelfs een leuk stel gevonden. Verder konden we niet praten omdat Hellen en Mart met hapjes de kamer in kwamen.

In het halfuur dat volgde, was ik met mijn hoofd niet bij wat er gezegd werd omdat mijn eigen gedachten er doorheen wervelden. Aan het eind van die dertig minuten had ik de situatie helder.

Terwijl de andere twee zich vermaakten, zei ik in de keuken tegen Karlijn dat ik begreep wat ze bedoelde, maar dat Hellen dat nooit zou doen. Onverwacht pakte ze mijn middel van achteren vast. Haar onderlichaam drukte stevig tegen mijn billen. Even onverwacht vroeg ze:

“Zou ze het wel doen als ze wist dat haar man onder de pannen is?”

Er viel een stilte waarin alleen het tikken van de keukenklok te horen was. Langzaam, alsof ze me de gelegenheid wou geven haar te stoppen, trok ze mijn overhemd uit mijn broek. Op het moment dat haar zachte hand de haartjes op mijn buik beroerde en ik haar warmte op mijn huid voelde, ging er een onbeschrijflijk genot door mij heen. Niet in staat om iets te doen, bood ik geen weerstand toen ze haar vingers onder het elastiek van mijn broek wurmde. Het zalige gevoel veranderde in pure extase toen ze kort mijn ballen in haar handen nam en een ogenblik mijn opwinding aanraakte. Na door mijn schaamhaar gestreken te hebben, verlieten haar handen mijn broek om met mijn hoofdhaar en mijn oorlellen verder te gaan. De weeë geur van de eerste mannelijke vochtigheid, die aan haar vingers kleefde, prikkelde mijn neus. Na wat een eeuwigheid had geleken maar in werkelijkheid waarschijnlijk een paar tikken van de klok had geduurd, doorbrak ze in mijn oor fluisterend de stilte:

“Sinds die keer heb ik over jou en mij gefantaseerd, Corné.” In een voor mij ongewone vlaag van openhartigheid bekende ik Karlijn dat ik dat ook over haar gedroomd had. Die middag nog trokken Hellen en ik over de horizon die tot dan toe het eind van ons gezichtsveld was geweest.

Bron foto

Thewa

2 thoughts on “Gastbericht: Het washandje

  1. Beste 2Pet,

    Een verhaal dat perfect aansluit bij de opdracht. Dat naar mijn idee van een ander caliber is als de eerdere verhalen van jouw. Leuk die cursieve tekst. Het enige waar ik wat moeite mee heb is dat ‘geheimpje’ waar Karlijn helemaal aan het eind mee komt. Ik kan me niet indenken dat Hellen dat niet al aan Corné heeft verteld. Onmogelijk is het niet natuurlijk.:-)

    Goed bezig iig.

    Hartelijke groet,
    Lex.

  2. Voor mij leest dit verhaal wat warrig. De ene keer begin je een gesproken zin op een nieuwe regel, de andere keer staat het weer gewoon tussen de rest. Dit leest niet prettig. Het douchen bij de buurman vind ik wat ongeloofwaardig, zeker als ze daarvoor eerst haar kleding en een flesje doucheschuim thuis gaat halen. Ook is me niet helemaal duidelijk of alles zich nu in de fantasie van de twee heeft afgespeeld, of niet.
    Daarnaast leg je erg veel uit en soms ook dubbel (voorbeeld – de 1e alinea – Karlijn stopte, snelwandelde dichterbij, ondertussen een lok wegvegend die aan haar voorhoofd plakte. Met stoten kwamen de worden uit de keel van de naar adem happende vrouw: Voor mij als lezer is het al duidelijk dat ze 1: zweet en 2: waarschijnlijk ook wel wat buiten adem zal zijn, ze was immers aan het joggen en het is een snikhete dag. ) Deze vorm komt vrij vaak voor in je verhaal en is naar mijn idee niet nodig. Je mag ervan uit gaan dat je lezers niet dom zijn en ook zonder uitgebreide beschrijving snappen wat er gebeurt. De losse stukjes tussen de tekst zijn leuk, maar juist hierdoor denk ik dus dat alles zich in de fantasie afspeelt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *