Schrijfmarathon 2017: Halve finale (ronde 9)

De halve finale!

Acht auteurs zijn vijf weken aan het zwoegen geweest met de opdracht voor de halve finale van de Schrijfmarathon 2017. Iedereen leverde pas in de laatst week een verhaal in, en wat een verhalen!

De opdracht was:

Schrijf een erotisch verhaal waarin een flashback en een flash forward voorkomen.

Jouw verhaal is maximaal 1000 woorden, exclusief de titel

flash forward

Aan het eind van deze ronde vallen er 3 deelnemers af en doen er vijf deelnemers mee aan de finale van de Schrijfmarathon 2017.

Lees alle teksten en stem dan op de 3 verhalen die jou het meest aanspreken. Je kunt niet op meer dan 3 stukken stemmen, maar ook niet op minder. Vergeet niet om op de knop ‘Finish Survey’ te klikken als jij jouw drie keuzes hebt aangevinkt.

Deelnemers mogen niet bekend maken welke tekst ze geschreven hebben.

Per persoon mag maar 1 keer gestemd worden.

De stemronde sluit op vrijdag, 29 september 2017 om 22.00u.
Let op: Wegens omstandigheden sluit de stemronde eerder dan normaal!

Bij het bekend maken van de uitslag van deze stemronde, vertellen we ook welke tekst van welke deelnemer is.

Veel leesplezier!

Bron foto

© EWA Nederland


1) De tussenliggende tijd vervaagt

Zodra hij de deur opent, vallen de geuren die zo bij haar horen over hem heen en daarmee ook de herinneringen. Dit is nog steeds haar plek, haar thuis en nu wordt het ook weer dat van hem. Met een glimlach haakt hij de sleutel aan zijn bos. Het metaal heeft een diepe afdruk in het leer van zijn portefeuille achtergelaten. Hij weet dat de afdruk maar langzaam zal vervagen.

Zijn blik valt op de foto’s op het lage kastje in de woonkamer. Haar ouders, haar twee zussen en daartussen zijn gezicht in een donker frame. Mensen die belangrijk voor haar zijn. In de keukenkast staat haar koffiemok rechts naast die van hem en in de slaapkamer is het bed alleen aan zijn kant opgemaakt. Aan de andere kant zijn de lakens rommelig opengeslagen. Daar slaapt zij, altijd aan zijn rechterkant, ook als hij er niet is. Omdat ze weet dat hij dat graag zo wil. Nog steeds. De tussenliggende tijd heeft niets veranderd.

Hij gaat op de rand van het bed zitten en duwt de lakens tegen zijn gezicht. Haar geur. Al haar geuren. Parfum, zeep, maar ook haar zweet. Zoetig. Net als altijd brengt het een reactie teweeg in zijn lichaam en het verlangen naar haar fysieke aanwezigheid stuurt kloppend het bloed door zijn aderen. Ook dat is niet veranderd.

Hij voelt de versnelde hartslag in zijn vingertoppen als hij de geborduurde kaft van het schrift op haar nachtkastje openslaat. Haar handschrift is rond en sierlijk en haar stem danst door zijn hoofd, alsof ze net als toen weer naast hem staat.

‘Je mag het lezen. Ik heb geen geheimen voor jou.’

Veel van haar dagen zijn onbeschreven, maar hij leest wat er wel staat en al bladerend nemen haar woorden hem mee terug in de tijd.

Ken je dat?

Je gaat door het leven en denkt dat je alles hebt, dat je compleet bent.
Dan ontmoet je iemand en je beseft je dat je nog niet de helft bent van wat je zou kunnen zijn. Als anderen het zeiden moest je er eigenlijk een beetje om lachen.

‘Heb je mijn wederhelft al ontmoet?’

Nu weet ik dat het waar is.
Hij maakt mij compleet.

Hij liet me weer kruipen vandaag en het ging beter dan alle vorige keren. Vergeleken met de allereerste keer was het zelfs perfect.

Beelden verschijnen in zijn hoofd. Het blad begon al te verkleuren, van heldergeel tot het diepste rood. Een picknickkleed en een fles wijn. Gesprekken die alle kanten opgingen. Ze wilde dat hij haar vastbond, net als de vorige keer dat ze daar waren. In plaats daarvan haalde hij een lange reep katoen uit de tas en knoopte deze voorzichtig rond haar hals. Langzaam liep van hij van haar weg. Strak en als een helderwitte barrière kwam het katoen tussen hen in te staan en hij keek haar aan.

‘Kom.’

Haar verzet was groot die eerste keer. Ze verroerde zich niet en huilde toen hij geduldig bleef staan en haar wenkte.

‘Kom naar me toe, op handen en knieën.’

Hij keek naar haar worsteling en zag haar pijn. Ze was in gevecht omdat ze dacht dat het niet hoorde. Verlangen versus moraal. Ze moest erdoorheen. Hij wilde haar overgave, maar dat kon alleen als ze zelf naar hem toe zou komen. Vrijwillig. Zonder dwang en met eindeloos geduld.

En ze kwam, maar die allereerste keer was dramatisch.

Hij glimlacht en bladert verder door het schrift. Hij leest woorden die hij kent, maar die hem toch weer weten te raken.

Als ik bij hem ben, voel ik me transparant. Alsof hij dwars door me heen kijkt en mijn hart voor hem ziet kloppen. Alsof mijn huid verdwenen is. Mijn zielsverlangen ligt open en bloot en het staat zo dicht bij mijn kern dat ik me soms verloren waan als hij niet bij me is.

Zijn naam omvat alles wat hij voor me is en nog kan zijn.

Bladerend brengen haar woorden hem dichter bij de dag van vandaag. Haar laatste notitie van een paar weken geleden, leest hij hardop.

Zonder dat ik het wil, merk ik dat mijn huid weer aan begint te groeien en dat doet pijn …

Een onverwachte zucht veroorzaakt een schok in zijn lichaam, het schrift valt op de grond. Hij draait zich om en ziet haar grote, lichte ogen.

‘Je bent thuis.’

Met twee stappen is ze bij hem en ze laat zich aan zijn voeten op haar knieën vallen. Met trillende vingers bevrijdt ze zijn verlangen en als ze hem diep in haar mond neemt, ontvouwt zich voor zijn ogen een toekomst die hij altijd heeft gewenst.

~

Ze draagt het halssieraad dat hij haar gaf en wacht geknield op zijn teken dat ze hem moet volgen. Een ober loopt wat nerveus voor hem uit en hij geeft haar een kort knikje. Zij volgt, op handen en knieën, langs de overige tafels in het restaurant. Het uiteinde van de zilveren ketting ligt losjes in zijn hand. Hij hoeft haar niet te sturen. Ze is waar ze wil zijn en de aanwezigheid van andere mensen deert haar niet. Haar focus ligt bij hem en ze volgt hem waar hij ook gaat en wat hij ook van haar zal vragen.

Bij de tafel knielt ze naast zijn stoel en ze luistert naar de verhalen over zijn dag, terwijl hij haar kleine hapjes voert. Ze eet uit zijn hand en drinkt als hij zijn glas aan haar lippen zet. Wanneer hij het haar vraagt, ontbloot ze zonder blikken of blozen haar borsten en ze geeft geen kik als hij stevig haar tepels beroert. In haar ogen leest hij hoeveel ze van hem houdt.

~

De beelden in zijn hoofd vullen zijn borst met gloeiende liefde. Het gevoel stroomt door naar zijn kruis en komt vrij in haar warme, vochtige mond. Zijn verlangen is dat van haar en andersom. Hij zal haar altijd naast zich weten. Nu en in de verre toekomst. De tussenliggende tijd verandert daar niets aan.


2) Adrastos

Een half jaar later, toen hij in het zand knielde met een roos in zijn ene en een pistool in zijn andere hand, herinnerde Nick Adrastos zich de eerste keer dat hij de zee had gezien. Nu lag ze als een donkere spiegel uitgestrekt voor hem. Hij huiverde. Er was storm op komst.

Het enige dat Stavros’ gewelddadigheid kon intomen was zijn bijgeloof. Hij was meedogenloos in het beschermen van zijn familiebelangen tegen vijandelijke clans, tegelijkertijd ontbood hij wekelijks de oude waarzegster om haar te vragen of de tekenen gunstig waren om een duistere deal te sluiten, of om een vijand om te leggen. Dit was de Mani, waar tradities wetten zijn en familieclans al eeuwen een strijd uitvechten waarvan niemand zich de aanleiding meer kan herinneren.
“Ik droom steeds hetzelfde,” zei Stavros. “Over Elektra. Hoe ze doodgaat.”
De oude vrouw in zwart keek hem een moment zwijgend aan.
“We gaan allemaal dood, Stavros, ook jouw dochter.”
“Ik zie haar jonge gezicht in bloed, vrouw. Het is een premature dood.”
“Jij piekert teveel, Stavros. Je bent een machtig man, maar de draad van het leven is al voor ons gespind, daar veranderen jij en ik niets aan. Pas goed op haar, dat is alles wat je kunt doen. En nog iets.”
“Wat?”
“De vreemdeling die zal komen. Ontvang hem volgens de wetten van de gastvrijheid.”

En dus deed Stavros twee dingen. Hij legde zijn net volwassen dochter preventief huisarrest op. En hij ontving Nick Adrastos in zijn huis, een jongeman uit een bevriende familie in het bergachtige noorden, die getekend was door bloedschuld en voor zijn eigen veiligheid in ballingschap was gegaan. De zee had hij nog nooit gezien. Stavros reinigde hem volgens de oude rituelen van de katharsis en gaf hem onderdak. Vervolgens maakte hij van de nood een deugd en stelde Nick aan als de lijfwacht van zijn dochter.
“Pas goed op haar, hoor je? Ik hou je persoonlijk verantwoordelijk voor haar veiligheid.”
“U heeft me ontvangen en gereinigd. Daarvoor sta ik in uw schuld. Ik zal een muur om uw dochter zijn.”

Maar tegen de storm in de harten van jonge mensen is ook een muur niet opgewassen. Elektra hield ervan naar Nick te kijken als hij tijdens hun wandelingen over de zee uitkeek. De golven die op de rotsen beukten leken de jongen uit de bergen angst in te boezemen. Dan nam ze hem bij de arm, leidde hem giechelend naar de kleine baai aan de voet van de kliffen en danste met hem in het zand. Want dansen kon ze; iedereen in de streek kende de zwierige lichtvoetigheid van Stavros’ enige kind. Ze leerde Nick de vereiste passen, en kirde als hij haar uiteindelijk met zijn sterke armen lachend naar de hemel optilde.
“Genoeg nu, Elektra, je mat me af!” zei de jongen uit de bergen lachend.
“We beginnen net, Nikolaos!” antwoordde het meisje van de zee.
Hun lichamen draaiden rondes in de zon, en spoedig draaiden hun harten mee, in een draaikolk van verlangen die eindigde in de beschutting van een grot aan de baai.

Het gaat vanzelf, alsof de dans voortduurt. Zij streelt zijn ontblote bovenlichaam en voelt de spanning van zijn spieren. Zijn hardheid tussen haar dijen, zijn hunkerende ogen als hij aarzelend haar lichaam verkent, zijn ingehouden ongeduld. Ze moedigt hem aan. Niet voorzichtig met me zijn. Proef me. Lik me. Drink me. Neem me! En hij gehoorzaamt. Hij scheurt de kleren van haar gebruinde lijf, spreidt haar benen en proeft haar, likt haar, neemt haar. Rots en water worden ze, branding en strand. Ze zijn anders, maar tot elkaar veroordeeld door een mild tribunaal van de Goden. Hun uitputting is zoet. Jij kunt best dansen, Nikolaos. Jij leidt me, Elektra.

Het idee stond Stavros niet aan. Zijn dochter op de dansvloer bij het jaarlijkse oogstfeest?
“Papa, dit is het enige moment in het jaar dat de clans hun vetes even vergeten. Ik weet van je dromen en ik weet waarom je me angstvallig weghoudt van het leven, maar wees eerlijk, wat kan er gebeuren op een dansvloer? Ik smeek je, laat me dansen!”
Ook harde mannen uit de Mani kunnen hun geliefde dochters weinig ontzeggen en zo werd Elektra het stralende middelpunt van het feest. Er was wijn en lam van het spit, de mensen lachten, klapten, aten en zopen. Behalve Nick. Die vergat zijn opdracht niet en hield zijn geliefde en haar danspartners nauwgezet in de gaten. Toen het feestgedruis op zijn hoogtepunt was stapte Elektra op hem toe en pakte zonder aarzeling zijn hand.
“Nu jij, Nikolaos. Doe wat ik je heb geleerd. Dans met me!”
Hij voelde haar tengere lichaam tegen het zijne en ze zwierden over de houten vloer alsof ze nooit anders hadden gedaan, het meisje van de zee en de jongen uit de bergen. Een moment dacht Nick terug aan zijn jeugd. Hoe zijn vader hem met zijn ogen dicht rondjes had laten draaien tot het tolde in zijn hoofd, net als nu.
“Dat zal je helpen in de bergen je evenwicht te bewaren,” had zijn vader gezegd. Nu wist Nick dat het hem ook had geleerd te kunnen zwemmen in een kolkende zee van liefde.

Het eind van de dans. Een laatste draai. Hij omvat haar middel en tilt haar naar de sterrenhemel. Er is applaus. Dan maakt de doffe knal van een geweerschot een abrupt eind aan haar stralende lach. De kogel van zijn vijand uit het noorden was voor Nick bedoeld, maar heeft Elektra getroffen. Terwijl ze verslapt in zijn armen zoeken haar ogen vertwijfeld nog een laatste keer de zijne.

Hij knielt aan haar graf aan zee. Tevergeefs heeft hij geprobeerd het lot te ontvluchten. Nick Adrastos legt de roos op de stenen, pakt zijn pistool en plaatst de loop in zijn mond. Nog één keer kijkt hij met ontzag naar de woeste zee en denkt aan Elektra. Hij geeft de naderende storm haar naam en neemt dan met een kleine beweging van zijn vinger afscheid van zijn schuld.


3) Niet boos, wel teleurgesteld

Ik was zó ontzettend aan een vrouw toe dat ik voor het eerst van mijn leven een advertentie had gezet op sexa.nl, dè site voor de hopelozen, zoals ik hem noem. De seks met mijn ex was nooit spectaculair geweest. Verre van dat zelfs. Het was meer een gevalletje van d’r op, d’r in, d’r uit, d’r af en slapen gaan. Ik hoef er vast niet bij te vertellen dat dit in het donker geschiedde, alleen in de weekenden dat zij niet ongesteld was of hoofdpijn had. We deden nooit iets als pijpen, beffen of anaal, want dat vond zij allemaal te banaal. No fun intended, zeggen ze dan tegenwoordig. Lingerie wilde ze niet voor mij dragen en elk gesprek over seks eindigde steevast in ruzie. Onze relatie is niet op de seks stukgelopen overigens, maar op geld. Zij kon het sneller uitgeven dan ik het kon verdienen. Ik zei er wel eens over tegen vrienden en kennissen; de eerste twintig jaar waren we allebei best wel gelukkig, maar helaas zijn we toen aan elkaar voorgesteld.

Maar goed, dat hebben we nu achter ons en wat voor mij ligt…daar kan ik alleen maar over dagdromen. Zeker nu er een prachtige vrouw op mijn contactadvertentie heeft gereageerd. Ze ziet er op de foto heerlijk uit, precies zoals mijn ideaalbeeld van een vrouw. Lang, slank, volle bos blond haar, flink hout voor de deur. Ik weet het, het klinkt stereotiep, maar daar houd ik blijkbaar van.
Ze luistert naar de naam Agnetha, net als die blondine van ABBA. Misschien komt ze ook wel uit Scandinavië? Haar profiel is er niet duidelijk over. Dat maakt het dagdromen alleen maar leuker.
Ik zie ons al naakt door de Zweedse bossen rennen. We lachen en het is mooi weer. Als we bij een grasveldje aankomen grijp ik haar om haar middel en til haar op. Samen draaien we een rondje, waarbij zij haar hoofd achterover gooit en naar de blauwe lucht kijkt. Een beetje duizelig van het draaien leg ik haar in het weelderige gras. Met een wellustige blik in haar ogen pakt ze mijn pik en geeft er eerst een zoen op, dan pijpt ze me zoals een vrouw mij nog nooit gepijpt heeft. De lach op haar gezicht spreekt doekdelen; zij heeft er net zoveel zin in als ik. Dat we open en bloot in de natuur zijn maakt het alleen maar leuker en spannender. Als ze mijn pik stijf genoeg heeft gepijpt kus ik haar op haar mond. Onze tongen zoeken contact. De innige zoen prikkelt onze zinnen nog meer. Met mijn mond daal ik af naar haar zalige borsten. Elke tepel krijgt de nodige aandacht van mij. Aan hun stijgende belangstelling te oordelen vinden die twee genotsknopjes die attentie best prettig. Onderwijl kruipt een van mijn handen verder naar beneden, onderzoekt haar venusheuvel en de vallei daaraan voorbij. De rivierbedding is al vochtig, al is er nog lang geen sprake van een overstroming. Maar, daar ga ik wel voor zorgen.
Ik ga bovenop haar liggen, pak haar beet en draai op mijn rug waardoor Agnetha bovenop mij komt te liggen. Ze lacht naar mij terwijl zij haar onderbenen aan weerszijden van mijn romp in het gras laat zakken en rechtop gaat zitten. Slechts een kleine aanmoediging is nodig om haar haar schaamlippen te laten spreiden om mijn pik in haar vochtige spelonk binnen te laten.
Als een konijntje dat door een zomerse weide huppelt, beweegt zij haar lijf op en neer over mijn stijve. Haar borsten golven in hetzelfde ritme met alles mee en helpen daarmee de irrigatie van de grot een behoorlijk eind op weg. Ik besluit er nog een schepje bovenop te doen en laat haar met haar kutje boven mijn gezicht draaien. Dan bef ik haar met lange halen als een Bouvier die yoghurt lebbert terwijl zij naar voren buigt en zich, als een karper die naar een drijvend stukje brood hapt, met haar mond weer op mijn pik stort. De rivier treedt hierdoor haast buiten zijn oevers, dus zoek ik het hoger op. Ik laat haar op handen en knieën zitten en zet de punt van mijn pik tegen de sluisdeuren aan.
Ondeugend kijkt ze achterom en zegt dat ik beter de achteringang kan gebruiken. Dat laat ik mij geen tweede keer zeggen en glij als een aal door een nat grasland haar kontgaatje binnen.
“Bang mei, bang mei,” klinkt het voor me. Zweeds voor; neuk me, neuk me. Ik lach om de grappige uitspraak. Zo’n schik en lust heb ik tijdens de seks in geen jaren tijdens meer ervaren.

Oh Agnetha-tje van me, ik hou van jou, mijmerde ik nog terwijl het voorvocht de binnenkant van mijn Björn Borg boxershort klef maakte. Maar het dagdromen was ik zat. Langer kon ik niet wachten dus had ik Agnetha uitgenodigd voor een eerste kennismaking. Zij stelde voor om een hotelkamer te boeken en gewoon maar eens te kijken hoe de kennismaking zou verlopen. Het wachten op haar komst leek uren te duren. Toen uiteindelijk, fashionably late, de verlossende klop op de deur klonk, sloeg mijn hart een slag over. Ik rende naar de deur om open te doen.
“Hallo Agnetha,” galmde mijn stem door de hotelgang, “fijn…”
Op dat moment stokte mijn stem want voor mij stond een grijs, klein, dik, oud vrouwtje. Lieve hemel, hier stak Ma Flodder nog sjiek bij af.
Jij bent helemaal niet Agnetha van ABBA, eerder van à-bàh, dacht ik op dat moment. Met die gedachte gooide ik de kamerdeur voor haar neus dicht. Op naar de volgende teleurstelling op sexa.nl.


4) Een glans van goud

Hoe snel zou de ziekte zich openbaren en hoelang duurt het dan voor je dood gaat? Voor Thomas stond het als een paal boven water dat hij die avond iets had opgelopen. Het moment dat die zwaar dooraderde, zwarte pik met de purperen glans tussen zijn lippen uitgleed, was enkele druppels te laat geweest. Hij zou snel ziek worden en op jonge leeftijd sterven. Alleen dat laatste klopte, want hij zou enkele weken later op een heel andere, niet minder tragische manier aan zijn einde komen.

Hij was niet de enige geweest in het atelier van Günther. Onder invloed van drank, drugs en opzwepende muziek gaven vijf mannen en vrouwen zich over aan de seksuele sfeer. Omdat Thomas onder geen beding mocht klaarkomen, voelde hij zich zowel toeschouwer als lijdend voorwerp. Het doel was hem een bloedstollende erectie te bezorgen, had Günther gezegd. Vaag herinnerde Thomas zich dat de beeldhouwer uiteindelijk niet tevreden was met de afdruk. Hij zou zijn uiterste best doen, maar benadrukte zijn artistieke vrijheid nodig te hebben voor een acceptabel eindresultaat.

Gloria had hem sinds die avond wekenlang aan zijn kop gezeurd om te horen hoe het gegaan was. Hij had niet meer losgelaten dan dat het een erg opwindende sessie was geweest.

“Hij is klaar, Gloria!” juicht Thomas als zij van een avonddienst thuis komt.
“Echt waar? Geweldig, laat zien dan.”
“Nee joh, ik kan hem vrijdag pas ophalen en we hebben toch afgesproken dat ik hem opberg tot na mijn dood. Het is immers bedoeld als vervanging?”
“Maar je gaat toch nog niet dood?”
Hij slikt en kijkt van haar weg. Hij zal het toch ooit een keer moeten vertellen.
“En je bergt hem echt op?”
Thomas vloekt in stilte. Waarom deelt hij zijn angst niet met haar? Gek wordt hij er van. Lafbek dat hij is. Het gepieker kost hem zoveel energie dat hij de rest van de week zijn dagen routineus leeft.

Die vrijdagdagmiddag rijdt hij door het trieste novembergrijs eerst naar Günther in Recklinghausen en vervolgens naar de Regionale kluisbank in Arnhem. Op de terugweg naar huis verliest hij zich weer in zijn dwanggedachten. Als Immortal Bach via de radio klinkt, verhoogt hij het volume: Komm, süßer Tod, komm, selge Ruh!
Terwijl hij de cluster van klanken van Nystedt indrinkt, voelt hij naar de sleutel om zijn nek. Zijn ogen vullen zich met tranen die door de koplichten van de vrachtwagen exploderen in verblindend wit licht. Opeens twijfelend of de flauwe bocht naar links of rechts boog, maakt Thomas de verkeerde keuze. Hij is op slag dood en op het natte, koude wegdek koelt zijn lichaam sneller af dan de kluissleutel zijn lichaamstemperatuur had kunnen aannemen.

Zeven weken lang ligt de sleutel onaangeroerd op het tijdloze Artifort dressoir voor Gloria de moed heeft de kluisinhoud in Arnhem op te halen. Evenzoveel weken voelt ze spijt dat ze hem, tegen zijn zin, heeft overgehaald een afdruk van zijn fallus te maken. Had dat dan iets te maken met het ongeluk en zijn dood? Welnee, maar ze aanbad zijn geslacht en werd lyrisch als zij zag hoe haar simpele handbeweging zijn huid strak over de schacht trok. Hoe de kraag zijn diepdonker kleurende eikel liet ontsnappen, wachtend op het moment dat ze zijn voorvocht tussen haar duim en wijsvinger kon uitspinnen in lange, dunne draden.

Haar gedachten dwalen terug naar die ochtend dat ze huilend wakker werd en aan Thomas vertelde dat ze gedroomd had zijn pik kwijt te zijn omdat hij plotseling en voorgoed uit haar leven was vertrokken. Hij had haar getroost en eenmaal gekalmeerd had ze zijn geslacht overeind gestreeld. Opeens had ze het geweten:
“Ik wil een standbeeld van je erectie, Thomas. Een soort dildo die ik altijd bij mij kan hebben.”

En nu is het zover. Gloria neemt een bad als voorbereiding op het aanvaarden van zijn nalatenschap. Zittend op de rand van het bad scheert ze zich en rolt haar zwarte nylons over haar lange benen. Staande voor de spiegelwand trekt ze haar paarse bustier aan, stapt in de jarretelgordel en maakt de kousen vast. Ze gaat voor de spiegelwand staan, plaatst haar voeten twintig centimeter verder uit elkaar, kijkt aandachtig, veegt een vermeende haar glad op haar vulva en voelt zich gelukkig.

Beneden opent ze het kistje en ziet voor het eerst het standbeeld van zijn hardheid. Verrast slaat ze haar hand voor de mond. Het is een pracht exemplaar, een mooie met goud overtrokken erectie. De dikke eikel stulpt wellustig uit de ronde kraag. Met een wijsvinger volgt ze de aderen die er levensecht uit zien en met verbazing realiseert ze zich hoe snel een mens vergeet. In haar herinnering lagen de aderen niet zo dik op zijn pik. Hij lijkt sowieso dikker. Gloria neemt het kleinood uit de fluwelen doek en neemt het in haar hand. Het haardvuur doet het goud glanzen en aan schoonheid winnen. Met twee handen betast en streelt ze de eikel, de schacht en de ballen en merkt dat het scrotum en de fallus geen eenheid vormen. Ze draait tegen de klok in aan de testikels, opent hem, kijkt, trekt er met twee vingers papier uit en vouwt dat open.

“Liefste lief,
Dat je dit nu in handen hebt, betekent dat ik dood ben.
Het spijt me dat ik nooit heb verteld hoe het maken van de afdruk verlopen is…”

Haar ogen vliegen over de letters. Natuurlijk, Thomas had weer eens gedacht dood te gaan aan een of andere ziekte. Dus daarom was hij altijd zo vaag geweest over wat er die avond gebeurd was.
“Nu hoef ik het ook niet meer te weten, schat.”
Driftig staat ze op en gooit de brief in de open haard. Met haar linkerbeen op het haardplateau duwt ze de dildo tussen haar schaamlippen.
“De eikel,” mompelt ze en met nieuwsgierige opwinding alsof ze een nieuw hoofdstuk in haar leven opent, voelt ze hoe haar vagina de gouden pik verwelkomt.


5) Spelen met vuur

Vol energie liep hij de trap af. De dag leek oneindig lang te duren. Het werk had zich gedurende de laatste dagen flink opgestapeld. Maar hoewel het erg druk was kon hij zich toch zo af en toe even losmaken van de drukte en stress en even concentreren op de geneugten des levens.
Al weken was hij met Simone aan het appen en mailen. Wat begon als een leuke match en een gezellig gesprek op Tinder mondde al snel uit in een chat vol zinspelingen en dubbelzinnige opmerkingen. Nu kon Nick heel wat hebben maar tussen de regels door kon hij goed inschatten dat Simone nog lang niet alles liet zien en merken. Nieuwsgierig als Nick was probeerde hij Simone af en toe uit haar tent te lokken. Maar ze wist heel goed wanneer ze moest toehappen en wanneer niet. En uiteraard deed Simone precies hetzelfde bij Nick.
De intensiteit van de berichtjes over en weer werden pikanter en gewaagder. De nieuwsgierigheid naar elkaar groeide met de dag en het was dan ook een kwestie van tijd voordat ze serieuze plannen gingen maken voor een daadwerkelijke ontmoeting. Met een glimlach beeldde Nick zich in hoe het zou zijn als ze elkaar voor het eerst zouden zien. Zouden ze een gezellige lunchroom bezoeken of meteen al een hotelkamer nemen? Hij zou gaan voor de hotelkamer, haar daar al in mooie lingerie en geblinddoekt op bed willen hebben liggen zodat het verrassingselement voor hem zou zijn. Het hele scenario speelde zich al af in zijn hoofd. Als hij de deur zou openen en eenmaal binnen was zou ze dat horen maar ook niet meer dan dat. Met een paar kleine maar simpele voorwerpen zou hij haar gaan plagen. Een veertje, een pinwheel en een klein zacht schilderskwastje.
Na een paar dagen van plannen en regelen werd de knoop doorgehakt. Het zou gebeuren op een donderdagmiddag, op een hotelkamer ergens in het midden van het land. Nick had het al helemaal in zijn hoofd zitten hoe hij het zou aanpakken. Simone daarentegen had eigenlijk nog idee wat haar allemaal te wachten stond. Ze kreeg alleen de instructies mee om in haar mooiste lingerie op bed te gaan liggen met een blinddoek om. En om nu meteen op de eerste date zo uitnodigend en geblinddoekt op bed te gaan liggen, dat vond ze nogal wat. Maar ze vertrouwde Nick en ging in op zijn voorstel.

Bij het hotel aangekomen pakte hij het pasje uit zijn zak en haalde het door het slot zodat de deur open klikte. Met zachte kleine stappen trad hij de hotelkamer binnen en probeerde zo weinig mogelijk geluid te maken. Meteen dacht hij terug aan de keer dat zij voor het eerst haar foto naar hem stuurde. Het was al een paar dagen na hun match en de foto liet een mooie voluptueuze dame zien die in haar ligbad lag, zonder al te veel schuim. Hij kon zelfs op de foto zien welk merk badschuim ze gebruikte en welk motief de badkamertegels hadden. Het stond op zijn netvlies geprint. De foto maakte een sterk gevoel van lust en opwinding bij hem los, precies wat hij nu ook door zijn lichaam voelde gaan nu hij haar daar zo mooi en sensueel zag liggen. Hij herkende meteen dezelfde mooie welvingen van haar lichaam van de foto zoals ze nu op bed lag.
Nick bedacht zich geen moment en sloop zacht haar kant op. Hij had zich zo gekleed dat hij zich makkelijk en snel van een groot deel van zijn kleding kon ontdoen. Langzaam kwam hij dichterbij en probeerde zij ademhaling te controleren en laag te houden. In zijn linkerhand hield hij het veertje en streek ermee langs hals van Simone. Een kleine rilling trok door haar lichaam. Het feit dat ze niets kon zien en alleen maar kon voelen was voor haar uitermate opwindend. Op een speelse manier trok het veertje een spoor van haar hals naar haar decolleté, over haar buik, langs haar liezen tot aan de binnenkant van haar benen. Stilliggen was er niet meer bij.
Alles voelde nu zoveel intenser, elke aanraking verhoogde haar lust en opwinding. Toen Nick daarna met de pinwheel zachtjes over haar buik rolde trokken al haar spieren samen. Het kietelde, het jeukte, en kriebelde, ze voelde alles tegelijk. Tegelijkertijd trok Nick met een vinger een cup van de bh van Simone omlaag en rolde de pinwheel zachtjes omhoog. De kleine pinnetjes prikkelde en stimuleerde de onderkant van haar borst en instinctief beet ze op haar onderlip om een kreun te onderdrukken. Dit is zo lekker, dacht Simone. Over haar andere borst voelde ze de pinnetjes een lijn trekken langs haar tepel. Ondertussen had Nick zijn hand al op de binnenkant van het dijbeen van Simone gelegd. De pinwheel werd al snel vervangen door het kwastje. De soepele haartjes bewerkte zacht en subtiel de harde tepels van Simone die zichtbaar genoot. Speels en plagend draaide het kwastje rondjes om en over de tepels.
In een voor haar onverwacht moment voelde ze een vinger zachtjes onder de stof van haar slipje glijden, in haar lies. Rustig en beheerst werd het stukje stof aan de zijkant geschoven zodat het plaats kom maken voor het kwastje. Ze had niet veel meer nodig om een heerlijk orgasme te bereiken. Soepel streken de haartjes op en neer over de lipjes van Simone en ze drukte haar bekken wat meer naar voren om de druk van het kwastje te verhogen. Ze wilde de haartjes daar voelen, daar op dat plekje waar haar energie samenkwam. Dat kleine knopje wat haar die ontlading kon geven. Alsof Nick het aanvoelde verplaatste hij de druk naar haar lekkerste plekje waar de haartjes met soepele strijkbewegingen op en neer over haar klitje gleden. Alsof de tijd stilstond beleefde ze de laatste strelingen en voelde ze de hete gloed vanuit haar vingers en tenen optrekken naar het centrum van haar lichaam. In alle hevigheid ontbrandde haar innerlijke vuur.


6) Het etherische dubbel

Sabrina staart naar de oplichtende nummers van de verdiepingen en leunt tegen de aluminium achterwand. Haar rammelende maag maakt hoorbaar dat ze geen tijd had voor ontbijt op deze kloterige maandagochtend. In de ruimte die het per verdieping geloosde kantoorvolk achterlaat, dijen haar gedachten uit naar afgelopen weekend en haar voyeuristische transcendente dromen. Ze maken haar ongemakkelijk en tegelijkertijd overvalt het ongeduld haar zodra haar brein weer ‘aan’ gaat op vrijdagavond. Kan dat wel, ieder weekend dezelfde man en zijn escapades zo bespieden?

De deur opent met ‘pling’ op de 25e. Opgelucht dat ze het kleverige liftgefluister kan achterlaten stapt ze op het grijze tapijt. Sabrina zet zichzelf ‘uit’ om zich gevoelloos te concentreren op haar werk. Vrijdagavond pas zal ze weer vol verwachting in bed gaan liggen, haar ogen sluiten en op zoek gaan naar de man die haar al weken in zijn ban heeft. Ze zal het hem binnenkort durven zeggen: ‘Maak me gelukkig, kom klaar in mijn gezicht!’
Ze zal dan vrij zijn en het gewoon doen en niet alleen maar toekijken hoe hij een ander neemt, hij zal eindelijk van háár zijn. Met dit vooruitzicht sluit ze tegelijk met de lamellen van haar kantoor de luiken in haar hoofd.

Ondertussen

Met de soepelheid van een panter slingert Lloyd zichzelf over de muur. Buiten adem hurkt hij op de vuile betonnen grond en lacht hardop, hij heeft het weer geflikt! Eventjes voelt hij aan de bult in zijn broekzak, het resultaat van zijn ‘zakendeal’.
‘Zeker 2.000!’ grinnikt hij. De adrenaline giert door zijn gespierde lijf.

‘Ff practice voor gig vrijdag?’ appt hij naar een vriend die in de buurt woont. ‘Ben je osso?’
Tijdens de korte wandeling voelt hij nog steeds de opgeladen geilheid die hem vanochtend vroeg deed ontwaken en hem al de hele dag ophitst.
‘Nog even volhouden tot vrijdag,’ denkt hij, vastberaden een lekker wijf en een zacht bed te scoren na zijn optreden. Hij hoeft alleen maar één van de sappige vruchten te plukken die zich voor het podium aan hem presenteren.

Vrijdagavond

‘Yo, Lloyd, chickies bij de deur vragen of je op gaat vanavond,’ zegt zijn manager.
‘Zeker als hel bro,’ antwoordt hij, ‘met een nieuwe vibe, ’t wordt lit man.’

Lloyd’s snelle tong en het feit dat hij een van de weinige blanke rappers is maken van hem een spektakel. Een donker meisje met witte leggings, haar stevige billen provocerend afgetekend, lacht uitnodigend. Hitsig ziet Lloyd al voor zich hoe hij op die rijpe kont zal slaan tot het lillende vlees voor hem wijkt. Na zijn gig springt hij van het podium, pakt zonder haar naam te vragen haar hand en loopt richting de uitgang. Binnen een half uur liggen ze in haar warme en willige bed. Er is geen verleiding noch een voorspel. Op dit podium is alles simpel en duidelijk: ze neuken als beesten, hard en bruut, met geen ander doel dan het verlichten van de spanning. Bij zonsopgang laat hij haar uitgeput achter en schrokt in een uitstekend humeur een ontbijt van eieren met spek naar binnen in de cafetaria.
‘Ik heb een break nodig,’ denkt hij. ‘Ik heb ’t geld, waarom niet chillen in wat luxe zometeen?
Maar zodra hij één van zijn matties ziet aan de overkant van de straat, springt hij op om zijn volgende slachtoffer te vinden. Pas aan het einde van de ochtend strijkt hij neer in het Hilton.

Sabrina’s zaterdagmiddag

Een intensief verlangen naar dat nieuwe gevoel van vrijheid stijgt boven haar gebruikelijke geremdheid uit. Wandelend in een zonovergoten park snakt ze nu al naar de levensechte dromen die de ondraaglijke grijsheid van haar leven verdoven. Zijn gefluister, ritselend als een flinterdunne bladzijde uit de bijbel, het duizelingwekkende pompen van zijn billen, de echos van zijn smeuïge tong…ze rilt weer van genot bij het beeld van dat donkere meisje vannacht en hoe rücksichtslos hij haar nam. Ze heeft alles gezien, gevoeld bijna, alsof ze hen kon aanraken.
‘Het doet gewoon fysiek pijn, alleen toekijken,’ denkt ze verbaasd en besluit ter plekke naar huis te gaan.
Buiten is het een gewone zaterdag, met mensen die hun gewone zaterdagse dingen doen. Ze zullen zich niet bewust zijn van de jonge vrouw die krols haar eigen dijen kneedt, op zoek naar haar astrale minnaar in de krochten van haar geordende geest.

Eindelijk

Rond drieën opent Lloyd voorzichtig zijn ogen. Scherp licht snijdt door een reet van de gordijnen, als een corona bij een zonsverduistering. In een reflex reikt hij naar zijn broekzak om zeker te zijn dat zijn buit daar nog zit. Naast de bundel papiergeld vindt hij zijn opstandige stijve, trekt zijn broek wat omlaag en komt een hand om zijn ballen.

De grote warme kont van het meisje gisterenavond doemt op. Terwijl hij in zijn aanzwellende pik knijpt, geilt hij zich op aan de herinnering hoe hij haar volle lichaam voorover duwde en zijn ongeduldig trillende paal tussen die donkere malse bollen liet glijden. Hij trekt zich af, meedogenloos snel.

Lloyd is niet eens verbaasd als vanuit het niets haar timide borstjes langs zijn benen strelen. Onzichtbaar aanwezig, zoals hij haar al vaker heeft gevoeld. Zijn zak prikkelt als ze gulzig de gevoelige huid tussen zijn ballen en zijn aars naar binnen zuigt.
Hij voelt haar adem en haar tong en haar gretigheid en het kan Lloyd niet schelen of ze een visioen is of iets anders.

Maar deze keer ziet hij haar levensecht voor zich, haar mond geopend, haar tong smekend uitgestoken.
‘Spuit in mijn gezicht, toe dan!’
Brullend geeft Lloyd haar zijn levenselixer. Dikke stralen druipen langs haar wangen en haar kin, die ze als een tevreden kat aflikt.

Na een paar minuten komt hij terug in de realiteit van de hotelkamer. Haar transparante etherische lichaam beroert zijn huid.
‘Je maakt me zo gelukkig als je in mijn gezicht spuit,’ fluistert Sabrina moedig.
Lloyd knikt. De volgende keer zal hij háár doen, belooft hij zichzelf en hij verheugt zich nu al op haar dijen die zich om zijn hoofd klemmen.


7) Een ontstemde vrouw

Een ontstemde vrouw is een interessante vrouw.
Het moment dat Demian Beuker geïnspireerd de eerste zin van zijn nieuwe roman typte, werd met geweld de deur van zijn werkkamer open gesmeten.
Het houten paneel kreunde als een vallende boom toen het terug stuiterde van de muur. Onmiddellijk was hij uit zijn concentratie en hief zijn hoofd met een ruk op.
Pure heiligschennis. Het was niemand, werkelijk niemand, toegestaan zijn domein zonder toestemming te betreden. Ongevraagd was ongewenst.

“Wat doe je, Demian?” hoorde hij zijn moeder achter zich vragen. Huidhitte overviel hem en gejaagd schoof hij het blaadje dat hij niet hoorde te hebben onder zijn aardrijkskundeboek.
Laat ze niet dichterbij komen en over mijn schouder kijken, bad hij wanhopig in stilte. Zijn hand rustte op zijn open broek en kloppende kruis.
“Uh, topografie,” stamelde hij zonder zich om te draaien.
“Ik zet thee, kom je?”
Hij knikte en liet langzaam zijn adem ontsnappen toen hij hoorde hoe de deur achter zich gesloten werd. Waarom was hij vergeten het slot erop te doen?

Demian voelde het bloed naar zijn hoofd trekken, hoe kon hij het vergeten zijn. Maar in zijn eigen huis verwachtte hij dat afspraken nagekomen zouden worden.
Hij keek in de ogen van zijn furieuze vriendin.
“Schrijf je weer over anderen?” riep ze hem woedend toe.
Hij kon alleen maar verbijsterd naar haar kijken.
“Nou… geef antwoord,” gilde ze nu nog harder.
Demian hervond zich even. Dit kon niet zonder gevolgen blijven. Ook niet voor de vrouw die hij liefhad. Er zijn nu eenmaal grenzen die je nooit overgaat. Zonder zijn ogen van de dolgedraaide feeks af te halen, reikte hij met zijn linkerhand naar een kleine lade in zijn bureau, schoof het open en taste in het rond. Plots voelde hij het koele staal, trok het met zijn vingertop dichterbij en sloot zijn hand eromheen.
“Ik ben jouw muze, gebruik me verdomme!”
Ongekend was de woede in haar ogen.
Hij maakte zich los van haar vuurspuwende blik en keek naar het computerscherm.
Opnieuw las de hij de regel die hij zojuist getypt had en vroeg zich af of hij die, in het licht van deze situatie, anders moest formuleren. Mogelijkheden dansten in zijn hoofd maar hij kreeg de woorden door haar gegil niet achter elkaar. Hij moest eerst dit moment door zien te komen. Alles in hem schreeuwde om vergelding.
Hij zoog zijn longen vol en nam een besluit dat zijn leven een dramatische wending zou geven.
Zonder aarzeling trok hij zijn hand terug uit het laatje, richtte het wapen en vuurde.
De daverende knal trok zijn trommelvliezen strak. De vrouw verstomde en zeeg ineen. Een oorverdovende stilte volgde.

Demian Beuker leunde achterover en bekeek de scene.
Hoe was hij in zijn eigen verhaal terecht gekomen? En dan binnen enkele seconden iemand zonder pardon neerschieten. Zijn vriendin nota bene. Zou ze nog leven? Waarom had hij als schrijver überhaupt een pistool in zijn bureau liggen? Wat zou zijn toekomst zijn met deze misdaad?

Hij stond op, net als de rest van de aanwezigen, toen de rechters binnenkwamen. Klamme handen en onder zijn shirt kriebelde een trage druppel uit zijn oksel langs zijn huid. De ogen van de wereld waren drie lange procesdagen op hem gericht geweest. “Bekende schrijver schiet vriendin dood”, hadden de krantenkoppen geschreeuwd.
Moord, was het volgens het Openbaar Ministerie. En anders wel doodslag.
“Noodweer”, pleitte zijn advocaat. “Vrijspraak.”
Ademloos wachtte de zaal op het moment dat de rechter begon te spreken.
“En daarom veroordeel ik u tot… ”

Twee jaar na zijn matig verkochte debuut, Dood op een wit paard, publiceerde hij zijn indringende roman Waterland.
Scenes uit het leven van een polyamoreuze, biseksuele, masochistische nymfomane met een bijstandsuitkering. Geschetst tegen de achtergrond van een verloederend kapitalistisch patriarchaal machtssysteem.
Het legde verbanden bloot tussen de hooggelegen, onaantastbaar lijkende directiekamers van bankbestuurders en dubieuze, in diepe kelders verborgen clubs waar een vrije seksuele moraal heerste.
Het verhaal was een gelaagde metafoor voor de complexiteit van menselijke verhoudingen en onderliggende machtsstructuren. Bovendien op waarheid gebaseerd. Hij had maanden intensief onderzoek gedaan in beide omgevingen.
Het was alom beoordeeld als een genadeloos scherpe en onthutsende analyse, doordrenkt met een intense rauwe seksualiteit. Het boek stond maandenlang in de bestsellerslijsten.
In de glijvlucht van stijgende verkopen had Waterland zijn debuut ook krachtig meegetrokken.
Met totaal bijna een half miljoen verkochte exemplaren, en zeven op stapel staande vertalingen, bevond Demian Beuker zich nu in een gang die langer leek dan de straat waarin hij als kind was opgegroeid. Hij wandelde richting koffiemachine.

Daar stond ze, Marion Benoit, zijn liefde. De vrouw die hij zonet nog denkbeeldig had neergeschoten.
Gebogen, met haar onderarmen steunend op het aanrecht van hun open leefkeuken.
Zijn tere blonde muze. Waarom hing haar hoofd tussen haar armen? Demian versnelde zijn pas en riep haar.
“Marion, wat is er met je?”
De blonde vrouw keek op en verraste de bezorgde schrijver met een dromerige blik in haar fel blauwe ogen.
“Verdomme Beuk, waarom precies nu?” Loom zakte haar hoofd terug.
Beuk?
Ze noemde hem alleen Beuk als ze geil was. Hij liep verder en verstarde. Zijn muze stond met haar rokje tot over haar heupen opgetrokken. Haar gespreide dijbenen omklemde een hoofd met krullend donker haar.
Zijn meisje liet hier zonder zijn medeweten een of andere onbekende in haar tuintje donderjagen.
“Waar ben je mee bezig?” siste hij.
“Jezus Beuk, hoeveel uitleg heb je nodig. Denk je dat ik vanzelf klaarkom?” hijgde de blondine.
Ze richtte zich op en ramde haar frustratie zijn kant op.
“Ik kom niet voor in jouw verhalen, en jij niet in mijn kut. Ik beheer je fanclub. Wat denk je, zou er een verband zijn? Word wakker!”
Hij stond met een mond vol tanden.

Demian kwam bij uit een diepe, onrustige slaap. Versuft dacht hij na over zijn dromen, maar kon zich niets herinneren, behalve één zin die zich onverklaarbaar aan hem opdrong.
Tot hij zich realiseerde de eerste woorden van zijn nieuwe roman gevonden te hebben…


8) Boeddha en de Tuinkabouter

In de voortuin van nummer 47 staat een Boeddha op het witte grind. Els is er stiekem een beetje trots op, zo netjes vindt iedereen haar tuintje. Ze steekt de sleutel in het slot, gaat naar binnen en legt haar sleutelbos op het tafeltje in de gang. Dat donkere gangetje leidt van de voordeur door de keuken naar de achtertuin. Maar waar de voortuin met trots is aangelegd, daar is de achtertuin een plek vol schaamte. Onkruid woekert tussen de bloemperken en de verroeste barbecue lekt bruinig vocht. Een bemoste tuinkabouter leunt tegen het schuurtje. Hij staat helemaal achterin, alsof hij iets te verbergen heeft en liever niet gezien wil worden.
Het smalle gangetje verbindt de witte kiezels rond de Boeddha met de smoezelige wereld van de Tuinkabouter. In die nauwe gang, halverwege trots en schaamte, trekt Els haar zwarte schoenen uit. Ze loopt naar de tuindeur en kijkt door de glazen ruit die ze met vlinderstickers heeft afgeplakt. Het zijn er zo weinig dat ze zelf nog net naar buiten kan kijken, maar net genoeg om zelf niet of bijna niet gezien te worden vanuit de huizen aan de overkant. Niet of bijna niet gezien worden, daar gaat het om. Dat maakt alles straks zo spannend. Ze begint zwaarder te ademen en voelt haar hart sneller slaan.

‘Ik ga het weer doen,’ zegt ze tegen zichzelf. ‘Ik heb hier de hele dag aan gedacht. Ik doe er niemand kwaad mee. Nog één keer. En dan stop ik ermee en ga voortaan van de herinnering eraan genieten.’
Ze loopt de trap op naar haar slaapkamer en trekt haar rok en witte blousje uit. Aan de binnenkant van de garderobekast hangt een spiegel en daarin ziet ze haar sliploze zelf, haar ronde heupen en smalle taille, de witheid van haar winterse huid en ronde borsten. Wat is het heerlijk om je zo vrij te voelen. Ze schuift de zilveren ring van haar middenvinger en legt die op het nachtkastje.

Nu ze naakt is pakt ze de grote afgesloten koffer, die ze heeft gekocht om te voorkomen dat de schoonmaakster in haar spullen neust. Ze haalt er een set zware hand- en enkelboeien uit. Met liefdevolle aandacht laat ze de gladde, glimmende schakels door haar vingers glijden. Met het setje in haar handen loopt ze de trap af en in het gangetje doet ze de boeien bij zichzelf om. Het gerinkel van de schakels, de ratelende klik van de boeien om haar polsen en het zware klakken van de beugels aan haar enkels, elk geluidje klinkt als de ultieme bevrijding. Haar poes knijpt vochtig samen en begint er zachtjes van te bonzen.

Met de handen voor haar buik geboeid schuifelt ze met geketende enkels naar de tuindeur en gluurt langs de stickers naar buiten. De tuin ligt er winters bij, bruinig, dor en kaal. Geen vogels te zien. Een trampoline staat koud in de tuin van nummer 49. Ze hoort de kinderen van nummer 45 praten en de buurman de trap afstommelen. Het zijn onbelangrijke geluiden die ze buitensluit want langzaam nadert ze de kilte van het glas. De kou stookt het vuur tussen haar dijen op en doet haar oren gloeien. Met haar opstaande tepels raakt ze het gladde glas het eerst, haar borsten drukt zij er stevig tegenaan. Ze legt haar geboeide handen plat op de ruit en spreidt haar vingers terwijl haar adem het venster doet beslaan. Ze likt het glas en denkt aan de dag dat zij ontdekte wat de kracht van schaamte was.

Op een dinsdagochtend, zes jaar geleden, was ze naakt naar de keuken gelopen om thee te zetten. Plotseling had een schilder in haar tuin gestaan en naar de deur gestaard waar zij achter stond, een naakte vrouw met alleen een theezakje in haar vingers. Ze had weg willen duiken maar was blijven staan, haar spieren verstijfd als in de roes vlak voor een orgasme. De man had zijn broek opengemaakt en zijn pik aan haar laten zien. Na een paar rukbewegingen in haar richting was hij lachend weggelopen. Ze was daarna naar boven gevlucht en had in de spiegel van de garderobekast urenlang naar zichzelf gestaard. De dagen daarna had ze niet meer naar buiten gedurfd, maar telkens als ze aan de schilder dacht, had ze weer naar die heerlijke roes van schaamte verlangd. ‘Ik wil het nog een keer voelen,‘ had ze gedacht. ‘Eén keertje maar.’

Ze drukt haar beslagen tong nu stevig tegen het glas, zo hard dat die aan de ijsbloemen op de ruit blijft plakken. De opwinding, de angst om betrapt te worden, snijdt haar de adem af en haar hart jaagt kloppend tussen haar benen. ‘Ik doe het morgen nog, alleen morgen,‘ denkt ze. ‘Hoe vaak zal ik hier nog ongezien voor de deur kunnen staan, trillend op mijn benen op de rand van trots en schaamte? Wacht, ik doe het tot het zomer wordt. Nee, twee zomers misschien. Of misschien wel vijftig.’ Ze moet erom lachen.

Ijsbloemen groeien, smelten en vallen van het glas. De hitte van de zomer doet daarna de bloemperken verdrogen. Deze tuin heeft water nodig, veel water, de aarde is verdroogd en de stengels verslappen. Els heeft het warm. Haar grijze poes is nog steeds vochtig, een instinctieve reactie op de nabijheid van het glas. Het kwijl druipt van haar natte lippen langs de diepe groeven rond haar mond. Het klopt en zwelt en kietelt tussen haar benen. Ze probeert haar platte borsten tot ronde schijfjes tegen het glas te drukken, het gaat haast niet meer, ze wil naar buiten en probeert verward en boos het slot van de tuindeur open te draaien. De deur zit potdicht. Ze kijkt door het glas naar de grijnzende tuinkabouter. Pas nu ziet ze dat hij daar al die jaren roerloos met een stijve heeft gestaan.
Niet of net niet gezien worden. Dat was de vraag. Daar was het allemaal om begonnen. De heerlijke schaamte pulseert die avond nog één keer schokkend in haar schoot.


8 thoughts on “Schrijfmarathon 2017: Halve finale (ronde 9)

  1. Deze ronde was een zeer lastige ronde voor mij als jurylid. Om heel eerlijk te zijn, vond ik geen van de verhalen echt briljant. De opdracht vroeg een stijl en techniek die heel lastig zijn toe te passen.
    Een flashforward vereist een zogenaamde auctoriale vertelwijze: er is een verteller die alwetend is, maar niet zelf deelneemt aan het verhaal. Hij staat boven het verhaal maar weet wel alles over de personages, de geschiedenis en de toekomst. De verteller weet dus meer dan de personages. Een flashback is dan ook meer dan een herinnering. Het is een passage die zich geheel afspeelt in het verleden, om dingen in het heden te kunnen verklaren.
    Ik verwacht van deelnemers aan de halve finale dat ze niet gewoon een verhaaltje schrijven, maar dat ze zich daadwerkelijk verdiepen in stijlelementen als deze. En dat blijkt niet iedereen gedaan te hebben. Dat is jammer, want daarmee mors je punten. Anderen raakten zo verstrikt in de chronologie dat hun verhalen nog nauwelijks te volgen waren.
    Verder was ik in deze ronde ook niet erg onder de indruk van de erotiek in de verhalen. Die was of té gepolijst, of soms ver te zoeken.
    De opdracht van deze ronde was uitermate moeilijk en ik weet niet goed of ik de deelnemers helemaal mag aanrekenen dat dat niet overal goed uit de verf is gekomen. Ik heb dan ook besloten om geen individuele feedback te geven. Mijn favoriete verhalen waren overigens ‘Een glans van goud’ en ‘Boeddha en de tuinkabouter’

  2. Christy says:

    Ik zal me er niet geliefd mee maken, maar dit is wel de slechtste halve finale die ik ooit gelezen heb.
    Behalve diverse schrijffouten, zijn er weinig boeiende plots. Enkele verhalen zijn te wazig, sommige eindigen te voorspelbaar of zonder eind, en sommige moet men twee keer lezen om het überhaupt te snappen.
    Ik had meer van de laatste acht verwacht en ben een tikkie teleurgesteld.
    Stemmen was nog nooit zo moeilijk. Uiteindelijk ben ik tot de conclusie gekomen dat verhaal 1 en verhaal 8 het meest finale waardig zijn. Mijn derde stem is voor verhaal 3, enkel omdat sexa.nl leuk gevonden is.

  3. Een fijne opdracht deze keer en niet al te moeilijk (vond ik). Toch vallen de inzendingen mij deze keer tegen, geen enkel verhaal sprong er direct uit voor mij en daardoor werd het stemmen heel erg moeilijk. Want welk verhaal vind ik goed genoeg voor een plek in de finale …

    De tussenliggende tijd vervaagt – geen feedback op dit verhaal, want van mij en nog steeds erg tevreden.
    Adrastos – Een mooi verhaal met een heerlijk gebruik van woorden alleen soms wat verwarrend waardoor ik even terug moest lezen. Ik vind het begin sterk, het trekt me meteen het verhaal in en maakt me erg nieuwsgierig naar wat er vooraf ging.
    Niet boos, wel teleurgesteld – flashback en flash forward duidelijk aanwezig, maar eerlijk gezegd vind ik het een weinig verrassend verhaal met een zeer voorspelbaar plot.
    Een glans van goud – Een origineel verhaal dat vlot leest en een fijn woordgebruik heeft. Het duurde even voor ik de flash forward eruit wist te pikken. Het einde was op de een of andere manier een beetje een afknapper.
    Spelen met vuur – Wat een enorme lappen tekst en wat jammer dat het alleen vertelt en niets laat zien. Ik denk dat de auteur veel meer uit dit verhaal had kunnen halen door af te wisselen in schrijfstijl en door bijvoorbeeld dialoog te gebruiken waardoor het verhaal, naar mijn idee, meer tempo had gekregen.
    Het etherische dubbel – Dit verhaal laat mij achter in verwarring en dat komt deels door het gebruik van de ‘rap-taal’ Tenminste, ik denk dat dit de gebruikte spreektaal is. Het kost me moeite de verhaallijn te volgen en van het einde snap ik eerlijk gezegd niet veel.
    Een ontstemde vrouw – De tijdsprongen in dit verhaal zijn zeer goed te volgen en het leest makkelijk. Ik vind het ook origineel gevonden. Leuk geschreven.
    Boeddha en de tuinkabouter – De titel van dit verhaal maakt me al vreselijk nieuwsgierig en na het lezen moet ik zeggen dat het vrij origineel is. Ik vind het einde erg sterk.

  4. De opdracht in deze ronde was echt bijzonder moeilijk. In sommige verhalen zag ik volgens mij de worsteling van de schrijver. Een erotisch verhaal met een flashback en een flash forward, wat is daar dan zo moeilijk aan?

    Ten eerste word je als schrijver gedwongen om af te wijken van de chronologie van je verhaal. Je moet tijdsprongen maken in je verhaal en daarnaast ook nog zorgen dat de lezer de draad van je verhaal niet kwijt raakt. Verder moet het moment en de inhoud van de flashback en de flash forward op zijn minst logisch en natuurlijk over komen in je verhaal en het liefst zelfs iets toevoegen, bijvoorbeeld extra spanning of emotie.
    Een flash forward is sowieso een lastig aspect om te verwerken in een verhaal. Aangezien niemand echt in de toekomst kan kijken (behalve misschien in fantasy/science fiction verhalen) zit je als schrijver vast aan het perspectief van de alwetende verteller. Tenzij je kiest voor een niet-feitelijke flash forward, een bepaalde ‘verwachting’ van de toekomst die levensecht lijkt voor de hoofdpersoon. En last but not least moet dit alles ook nog in een interessante, erotische setting plaatsvinden.

    Respect dus voor alle schrijvers voor de poging hier iets van te maken :-). Hierbij de toelichting op mijn puntenverdeling.

    Boeddha en de Tuinkabouter (10 punten)
    Goed verhaal, mijn nummer 1 van deze ronde. De symboliek in het verhaal waarmee de tegenstelling en de verbondenheid tussen trots en schaamte wordt neergezet, vind ik heel erg sterk. Op ingetogen wijze maakt de schrijver het verslavende aspect van exhibitionisme invoelbaar. De flashback en de flash forward zijn goed gekozen en goed uitgewerkt.
    Topverhaal!

    De tussenliggende tijd vervaagt (9 punten)
    Mooi en integer geschreven verhaal over het moeilijke mentale proces van volledige onderwerping. De metafoor van de verdwijnende en aangroeiende huid voor de worsteling met het jezelf helemaal ‘blootgeven’ aan een ander, vind ik erg mooi. De flashback die wordt ingeleid door een passage uit het dagboek en de flash forward die een vervolg is op de flashback lopen heel natuurlijk door het verhaal. Top! Alleen de titel vind ik niet heel sterk, ik zou iets met ‘huid’ ofzo gekozen hebben.

    Niet boos, wel teleurgesteld (8 punten)
    Hilarisch! Hoewel ik de ietwat ‘jankerige’ inleiding over de wel heel stereotype ‘ex’ niet zo sterk vind. Maar goed, als flashback telt ie wel. Het tweede deel van het verhaal, de flash forward, is wel heerlijk.
    Ironie ten top! Het eind zie je natuurlijk al van verre aankomen, maar dat geeft niet. Een grappig verhaal dat qua luchtigheid afsteekt bij de rest van de inzendingen. Niet heel erg erotisch.

    Een glans van goud (7 punten)
    Ik weet niet zo goed wat ik met dit verhaal aan moet. Het heeft de ingrediënten om een interessant verhaal te maken: de self fulfilling prophecy van een hypochonder, de reductie van de herinnering aan een man tot fallus. Maar naar mijn idee is de schrijver er niet helemaal in geslaagd om deze elementen aaneen te smeden in het verhaal. Ook de toegevoegde waarde van de ‘orgie-scène’ voor het verhaal ontgaat mij een beetje, behalve dan de erotische setting. De flash forward is inderdaad een ‘flash’, maar wel functioneel voor het verhaal. Al met al mixed feelings bij deze inzending.

    Adrastos (6 punten)
    Dit verhaal is goed geschreven met sterke sfeerimpressies. Hoewel er gespeeld wordt met de tijd/chronologie, vind ik de flashback en de flash forward niet voldoende terug in het verhaal. De erotiek is er een beetje aan de haren bij gesleept en de dramatiek is redelijk over the top. De schrijver heeft de naam ‘Elektra’ gekozen voor de dochter. Als het verhaal meer paralellen had gehad met de Griekse mythe, dan was de dramatiek meer in perspectief komen te staan.

    Een ontstemde vrouw (5 punten)
    Dit verhaal heeft potentie, maar is naar mijn mening niet goed uitgewerkt. Ik raak als lezer de draad kwijt, omdat er teveel losse scènes zijn. Dat de schrijver dit dan op het eind aan elkaar plakt als zijnde dromen is echt te gemakkelijk. Dan voel je je als lezer beetgenomen. Jammer, want er zit wel ergens een goed verhaal in verstopt, dat bijna van achter naar voren aan de lezer wordt verteld.

    Spelen met vuur (4 punten)
    Wel een heel erg standaard verhaaltje. Geheel in de ‘vertel’ vorm, er zit helemaal geen dialoog in, dat maakt het verhaal onpersoonlijker. De flashback en de flash forward zitten er wel in. Pas op voor overdadig gebruik van woorden als: ‘al’ en ‘alsof’.

    Het etherische dubbel (3 punten)
    Ik begrijp dit verhaal niet, maar dat kan aan mij liggen. Het lijkt alsof de schrijver met allerlei parapsychologische termen het verhaal een diepere laag of betekenis wil geven, maar deze ontgaat me totaal. Of is het misschien ironisch bedoeld? Dan is me dat ook ontgaan. Zonder deze opsmuk zou het verhaal als pornoverhaal nog wel te verteren zijn.
    De flashback en flash forward zitten erin, maar voegen niet echt iets toe en het verhaal leest erg van-de-hak-op-de-takkerig.

  5. Verheugd keek ik op de EWA-site bij het on-line komen van de negende ronde. Na lezing was ik toch wat teleurgesteld: verhalen met veel losse endjes of (voor mij) niet te begrijpen verhaallijnen. Mooie aanzetten en ideeën maar er was geen verhaal dat áf voelde of dat ik opwindend vond. Ik heb altijd moeite om mijn keuze te bepalen omdat er zoveel goede inzendingen zijn, dit keer had ik moeite om een derde verhaal te vinden waarop ik wìlde stemmen.
    Ik ga er van uit dat een matige generale altijd gevolgd door een spetterende finale en kijk uit naar de laatste ronde!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *